•LIVE• Steef: Emoties de vrije loop laten

We hebben de laatste zware werkdag overleefd! Vanaf nu is het doorgaans freewheelen naar het einde. Genieten van de tweede semi en de finale, al heb ik nog wel stiekeme hoop op interviews met Julia Zemiro en Fokas Evagelinos. • Door: Steef van Gorkum •

Het is ook vaak in deze dagen dat de weemoed toeslaat. Een jaar lang leef je toe naar deze twee weken, en nu zitten ze er bijna op. Een menselijk verschijnsel denk ik: we leven altijd in het morgen of het gisteren. Steeds kijk je uit naar de volgende dag, als het werk erop zit en je kunt genieten, en nu het zover is, ben ik bang dat het me te snel uit m’n handen glipt. En wie weet wanneer het dan weer zover komt dat ik erbij kan zijn.

Overigens is het overdreven om te zeggen dat we nu helemaal geen werk te doen meer hebben. In vergelijking met andere jaren is de vrijdag nu toch nog best wel druk. Jill moet zelfs vandaag nog aan de slag, met het opnemen van de Eurovision Experience. Dennis en ik hopen voor morgen dus op interviews, maar hoe dan ook moeten we de juryfinale bloggen voor onder andere deze website.

Vandaag is wel een relatief rustige dag. Terwijl ik deze blog schrijf, typt Dennis een verslag van de EBU-persconferentie voor ESC Daily. Daarna gaan we rustig wat van de stad bekijken, en dan vanavond genieten van de show. Misschien komt Dave tussendoor ook nog even langs, en vanavond gaan we natuurlijk Euroclubben – vannacht heb ik negen uur geslapen, dus ik ben er weer helemaal klaar voor.

Het wordt een mooie show. Een sterke halve finale, veel sterker dan die waarin Nederland sneuvelde. Ik kom gemakkelijk tot twaalf finalisten, maar er mogen er maar tien door. Het zou dus zo maar kunnen dat mijn fraaie reeks (sinds de tweede semi in Düsseldorf altijd minstens acht finalisten goed) ten einde komt. Ik ben na Zweden, Noorwegen, Cyprus en Slovenië eigenlijk van niemand 100% zeker omdat ook Zwitserland of Malta het gewoon nog zou kunnen halen. Door mijn persoonlijke favoriet Ierland heb ik na een slechte juryrepetitie wél een streep gezet.

Voor het festival is het goed dat er uit deze semi waarschijnlijk weer veel sterke inzendingen doorgaan. Omdat ook de finalisten, op het Verenigd Koninkrijk na, met goede inzendingen komen, reken ik op een sterke finale. Met waarschijnlijk ook een steengoede winnaar. Zweden zou een tophit kunnen worden, net als Estland (al ga ik liever naar Tallinn dan naar Stockholm) en Australië zou al helemaal fantastisch zijn. Het gevoel dat zij er dit jaar écht bij mogen zijn, is dit jaar één van de emotionele hoogtepunten voor mij.

Ik denk niet dat ik het droog houd als Guy Sebastian, van wie ik al ver voor het Songfestival fan was, straks de titel pakt. Maar er is nog een inzending waar ik de afgelopen twee weken een zwak voor heb gekregen: Rusland. Het feit dat juist een meisje uit dat land met deze boodschap komt, is op zich al mooi. Maar toen ik dinsdag zag dat ook het publiek daarop aansloeg en haar naam scandeerde… Laten we het erop houden dat Polina niet de enige was met tranen in haar ogen.

Rusland hoeft van mij niet per se te winnen dit jaar. Als ze maar veel punten uit West-Europa krijgen. Dat zou pas echt Building Bridges zijn.


1 Comment


  1. // Reply

    zo ben je moe steef ??? emotioneel hoor maar je meent het wel en dan komt het over he 🙂
    Ik hoop op estland of slovenie om het simpele feit dat we zweden wel hebben gehad en het in mijn ogen altijd goed is dat het wat wisselt.
    Ben het niet met je eens dat zweden een tophit gaat worden ( zeker niet in nederland ) Daarentegen kan een nr zoals estland dat wel en ik hoop dat de vakjury en de televoters de 12 aan estland geven dit jaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *