Oor-deel • Junior Songfestival 2015

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de recensie van het Junior Songfestival dat komende week gehouden wordt in Sofia. • Door: Steef van Gorkum •

Aanleiding
Team ESF Magazine is dit jaar door mijn werk voor ESC Daily voor het eerst vertegenwoordigd op het Junior Songfestival. Aanstaande zondag stap ik op het vliegtuig naar Sofia. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het er tot op heden niet van gekomen is om de liedjes te beluisteren. Maar wie weet ben ik daarin niet de enige; ik vermoed dat ook veel lezers van deze site het Junior minder op de voet volgen.

Daarom in deze aflevering van Het Oor-deel: een eerste kennismaking met de liedjes, zowel voor mijzelf als voor u als lezer. Zeventien deelnemers zijn er in Sofia, en omdat deze rubriek het Oor-deel heet, gaan we voor nu eens af op de muziek. Wie alle details over de staging wil volgen, kan vanaf maandag terecht op www.escdaily.com.

Verwachtingen
Vroeger volgde ik het Junior Songfestival heel intensief, en ik bewaar nog steeds goede herinneringen aan de liedjes van Molly Sanden en Cory Spedding. Mijn favoriete inzending ‘Anders’ van Trust zag ik zelfs live, in Ahoy, maar toen het JESC in de daaropvolgende jaren in verval raakte, ben ik net als vele anderen afgehaakt. Nu is het festival weer in ere hersteld met een mooi deelnemersaantal en een verhoogde leeftijdsgrens – Luke Fisher vertelde mij persoonlijk dat de organisatie zich nu bewust richt op de oudere tieners. Ik heb dus goede hoop dat er dit jaar wat leuks bij zit.

junior eurovision logo 2015Een startvolgorde voor volgende week is er nog niet, dus doe ik het met de playlist van het officiële Youtube kanaal. Daarin komt Wit Rusland als eerste aan de beurt. Een golvende ballade ondersteund met shakers en een ingeblikte piano, waarin het refrein maar moeilijk van het couplet te onderscheiden is. Het geheel drijft in de huidige vorm erg op de act, die er in de nationale finale uitzag als die van Zlata Ognevich (zonder reus).

Armenië stuurt Mika, een energiek onderdeurtje wiens lied meer aan de wereldhit van Mark Ronson en Bruno Mars doet denken dan aan de ‘echte’ Mika. Een funky compositie compleet met blazers, die al met al een gevaarlijke mix vormt van modern, radiovriendelijk én echt kinds. Lena uit Servië wordt door velen getipt als winnares – haar mid-tempo lied is echter lange tijd nogal doorsnee. Pas als na het eerste refrein de fluiten tevoorschijn worden gehaald, krijgt het een etnisch tintje dat in het huidige deelnemersveld wel op steun kan rekenen. Onderschat in dat kader ook het taalvoordeel niet.

De Georgische band The Virus heeft een bloedirritant introdeuntje van een ruime minuut, die straks op het podium gelukkig niet te horen zal zijn. Daarna wordt het echter al weinig beter: een gemaakt rockish couplet met een ritmische gitaar en een lage jongensstem, gevolgd door een schreeuwerig refrein dat voortkabbelt tot het einde. Gastland Bulgarije komt daarna met een nogal traditionele Oost Europese ballade, die zich uitstekend leent voor valse noten op het einde.

Één van de redenen dat ik in Sofia kan zijn, is de deelname van de Australische Bella Paige. Haar lied doet denken aan menig overgeproduceerd girlgroup nummer, of aan gelikte Songfestivalliedjes zoals ‘Drip Drop’ en ‘Running Scared’ uit Azerbeidzjan. Een ballad dus, over vrouwenpower, en met slimme en aanstekelijke backing vocals. Bella is oorspronkelijk Macedonisch, en mag dus blij zijn dat ook dat land mee doet. ‘Pletenka’ geeft verder echter weinig aanleiding tot vreugde.

ShalisaDat het Nederlandse meisje Shalisa heet – daar kan ik nog steeds niet over uit. Haar lied is een kabbelende ballade gezongen vanachter de piano. Natuurlijk heeft het niet de kwaliteit van Cory Spedding. Nederland staat er internationaal om bekend qua Engelse songtekst de grenzen van het toelaatbare op te zoeken, en dat gebeurt ook dit jaar weer met de titel ‘A Million Lights’.

Ierland doet komisch genoeg het tegenovergestelde. Het land mag natuurlijk gewoon in het Engels aantreden, maar kiest voor een a-typische bijdrage in het Gaelic. Zangeres Aimee Banks zingt uitzonderlijk hoog, maar wel zuiver, en het past bij deze nostalgische, filmische ballade die in de verte doet denken aan ‘Hijo de la luna’ van Mecano.

In Rusland heeft de tijd stil gestaan. De compositie van ‘Mechta’ (opnieuw een ballade) is zo mogelijk nóg oubolliger gemaakt met de later toegevoegde achtergrondkoortjes. Het pianorefrein blijft wel in je hoofd hangen. Dat kan van de Oekraïense inzending niet gezegd worden – hier vooral veel act en weinig (eentonig) lied.

Soulinvloeden krijgen we met de liedjes uit Italië en Malta. Italië kiest daarbij voor een sneltreinbeat onder het refrein, waardoor het lied bij vlagen wat goedkoop klinkt. Malta brengt het genre een stuk geloofwaardiger met drums en blazers. Vrolijk, catchy, een tikje kinderlijk. En vooral een zangeres die alle talentenjachttrucjes (ad libs) uit de kast zal halen op het grote podium.

Van de videoclip van Montenegro krijg ik zin in de zomervakantie. Het lied is geschreven voor het strand: mid-tempo maar toch vrolijk, met een zeer herkenbaar refrein. Mishela Rapo uit Albanië wil graag meedrijven op het succes dat jungle-liedjes al gehad hebben op het Junior Songfestival. Als ze het goed zingt zou dat zomaar kunnen; de drums zijn aanstekelijk en de tekst zo oorverdovend simpel dat je het niet meer uit je hoofd krijgt.

Ook Slovenië hoopt op een herhaling van succes. In ‘Prven Ljubezen’ (‘Eerste Liefde’) bewijst het land cultureel minstens zo dicht bij Italië te liggen als bij de rest van Joegoslavië. Multo dramatico in deze ballade die qua compositie zo door kan naar het volwassen festival. Het doet in alles denken aan de winnaar van vorig jaar, maar beter goed gejat dan slecht verzonnen.

Dwergstaat San Marino leent haar artiest uit Rusland. De in Moskou geboren Kamilla Ismailova (etnisch Azerbeidjaanse) schreef haar prinsessenballade ‘Mirror’ oorspronkelijk in het Engels, en heeft de tekst speciaal voor het festival moeten laten vertalen. Nu studeert ze hard op haar Italiaanse uitspraak, zodat ze de tekst (‘spiegeltje spiegeltje aan de wand’) goed kan uitspreken in Sofia.

Naar Een Oordeel
Australië en Armenië zijn gevaarlijk, Slovenië en Albanië zijn goed, en Ierland is echt origineel. Maar het leukste aan deze eerste introductie vind ik dat elk lied wel een verhaal lijkt te hebben. Nu maar hopen dat de kids voldoende Engels spreken, want er is voor een journalist als ik reden genoeg om je te verheugen op het komende Junior Songfestival. En qua muziek valt het me ook niet tegen.

BEOORDELING ALBUM: Rating - 4.0 sterren

BEOORDELING COMPOSITIES: Rating - 3.0 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *