Tieners op een zestigste verjaardag

Het Eurovisie Songfestival viert dit jaar het 60-jarig bestaan. Wat opvalt is dat in deze jubileumeditie de deelnemers gemiddeld erg jong zijn. Met de verkiezing van Molly voor Ierland trad de zoveelste tiener toe aan het deelnemersveld.

Tot nu toe: San Marino 16 + 17 jaar, Ierland  16, IJsland 16, België 18, Israël 16 en de lijst is nog niet compleet. In dit artikel filosofeert Erik Bolks op de wenselijkheid van die ontwikkeling. • Door: Erik Bolks•

‘Oei ik groei’
San Marino stuurt twee ex-junior-deelnemers, waarvan één zelfs van de November-kinder-show meteen door mag naar de Mei-editie. Het is nog maar een paar jaar geleden dat de eerste juniordeelnemer doorstroomde naar het volwassen Songfestival, maar nu lijkt de kweekvijvertrend gezet. Bij het Junior Songfestival worden deelnemers gemiddeld steeds ouder en de composities steeds ‘volwassener’. Ook de outfits van sommige jonge zangeresjes worden zwaar bekritiseerd omdat deze te uitdagend zouden zijn.

Oftewel: het Junior wordt steeds volwassener en verliest daardoor juist haar charme. Anderzijds probeert het volwassen Songfestival steeds meer een jong publiek aan te spreken. Hebben we daarmee een midlife crisis te pakken?

Focus op plaatje
Wie een goede jeugdserie voor tv wil schrijven, moet zorgen dat de kijkers zich met de karakters kunnen identificeren. Dat heeft te maken met groeifases van kinderen, die hebben altijd een rolmodel nodig voor de volgende stuip. Bij het Junior Songfestival zie ik dat ook. Het gaat niet alleen om de liedjes, maar ook om ‘leuk’, om prins(es)jes en andere herkenbare typetjes.

Bij de volwassen editie van het Songfestival zie je de laatste jaren ook een trend. Enkele landen en inzendingen doen wel erg opzichtig hun best om ‘hip’ te zijn. In Melodifestivalen staan dit jaar liedjes over selfies en Dolly Molly Snolly acts. Op het Eurovisiepodium hadden we de miskleun van Ralf Siegel over Facebook, en er zal zeker meer volgen, zeker als we Junior-deelnemers direct laten doorstromen naar het grote podium.

dollystyle-jpg_ILL3877

Focus op kwaliteit
Die trends nemen echter wel aandacht weg van de kwaliteit van muziek en tekst. Het is prima om te genieten van een mooie verschijning, maar de emotie is uiteindelijk belangrijker dan het plaatje. En die emotie mis ik vaak bij te jeugdige inzendingen.

Het huidige stemsysteem (met 50% vakjury) straft emotieloze inzendingen doorgaans af. Kwaliteit drijft meestal wel boven. De recente Nederlandse inzendingen zijn daarvan een prachtig voorbeeld. Anouk en Ilse zijn artiesten die toch ruim 20 jaar in het vak zitten. Deze gelouterde artiesten kwamen met ‘Birds’ en ‘Calm after the storm’, beiden gewaagd (want afwijkend) en bomvol emotie.

Wat ervaring betreft heeft Trijntje een gigantische voorsprong op de jonkies, die nog maar net de baard in de keel hebben en/of nog onzeker zijn over hun uiterlijk. ‘Walk along’ lijkt iets veiliger dan de twee voorgangers, maar probeert wel duidelijk een emotie neer te zetten. De vraag is alleen of Trijntje de emotie gedurende de volle 3 minuten goed voor het voetlicht kan brengen. Ik heb goede hoop.

Sleutel tot Succes
Nu nog hopen dat selectiecommissies door heel Europa gaan inzien dat emotie de sleutel tot succes is. Voorlopig worden er nog steeds veel ‘veilige’ acts ingestuurd. Liedjes die nauwelijks meer van elkaar te onderscheiden zijn, laat staan dat duidelijk is uit welke hoek van Europa ze komen. Dit komt omdat omroepen in hun selectiemethoden vaak kiezen voor 100% televoting.

Ik zou zelf graag meer emotie en meer eigenheid in de bijdragen willen zien. Dat betekent dat de kinderen even iets voor zichzelf moeten gaan doen – net als op een verjaardag als de volwassenen even vrijuit willen praten. Het Junior Songfestival is er niet voor niets; laat de kinderen alsjeblieft nog even kind zijn. Zodat ze naar het volwassen podium komen als ze klaar zijn om echt iets van zichzelf en hun cultuur te laten zien.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *