America 12 points! (11)

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (19 jaar) is een uitzondering; ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! Live vanuit Malmö vertelt Jill het opmerkelijke verhaal van een Yankee-meisje in Eurovisieland.

Gisteren pas realiseerde ik mij dat ik inmiddels bijna een volle week in Malmö ben. En alweer twee weken in Europa! De dagen gaan zo snel voorbij, ondanks de zes uur tijdsverschil met thuis en de bijbehorende jetlag. Over een weekje moet ik helaas alweer naar The States, maar daar denk ik nog maar niet aan. Eerst nog even repetities filmen, feesten, en Subway broodjes eten. • Door: Jill Guthrie •

Deze ervaring is volledig nieuw voor mij. Ik ben nooit eerder als officiële pers naar een evenement geweest, ik heb nooit eerder tot drie uur ’s nachts gefeest… Laat staan dansen in public (het gaat me redelijk af, denk ik!). Toch geniet ik van dit vreemde levensritme. Het is weer eens een welkome afwisseling. Dat geldt overigens niet alleen voor het Songfestival, maar voor de algehele Europese ambiance.

Mijn eerste indruk van het Songfestival was perfect, toen het Teatern ons verwelkomde met brick architecture, potsierlijke kandelaren en spiraaltrappen, met een rode loper bij de ingang. Ik voelde me thuis in de café-achtige werkruimte, vlakbij ons appartement. Na een paar dagen moest ik echter al overschakelen naar het grote perscentrum. Ik zie daar dezelfde gezichten aan het werk, maar dan op een georganiseerde manier in plaats van vechtend om de laatste tafeltjes.

DSCN4693Onze werkplekken zijn versierd met Nederlandse vlaggen, natuurlijk, en Erik’s India-vlag zorgt voor de extra touch. We rennen nu al twee dagen op en neer tussen perscentrum en arena om repetities te filmen – en dat is iets dat ik erg leuk vind om te doen. Naast de constante flow van grappen om de werkstress te verlichten, is ook het op en neer rennen een fijne manier om energie kwijt te raken.

De arena is klein, maar groot genoeg om volgende week het feest met elkaar te delen. Daar kijk ik ongelooflijk naar uit. Tegelijkertijd ben ik nu volledig in de ban van de repetities, en van de schoonheid en grootte van dit hele proces.

Ik zit volledig in de routine – early mornings, long days, and late nights. Waarschijnlijk is het ook vandaag weer elf uur voor we naar de Euroclub kunnen. Ook dat is trouwens een beproefde methode om de stress van de dag eruit te gooien. Dansen was nooit mijn ding, maar om drie uur ’s nachts ben ik simpelweg nog te enthousiast om moe te zijn. De ervaring is wel uniek. In Amerika moet je 21 zijn om in welke club dan ook te worden toegelaten. Dat duurt voor mij nog ruim een jaar, maar ik verwacht niet veel te gaan feesten – afgezien van volgende Songfestivals, natuurlijk!

Omdat het allemaal zo nieuw is, merk ik maar kleine irrelevante verschillen met Amerika. Bijvoorbeeld de dressing op subway broodjes, waarvan de keuze hier ruimer is dan thuis. Die dingen doen er echter niet zoveel toe, en de dingen die er wel toe doen (werken, tijd doorbrengen met vrienden) zijn puur en behoeven geen vergelijking.

JILL OP DE VOET BLIJVEN VOLGEN? DAT KAN. LEES HIER JILL’S EERDERE BIJDRAGEN.


1 Comment


  1. // Reply

    Leuk dat je zo enthousiast bent! Is toch afwachten of het aan je verwachtingen voldoet!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *