America 12 Points! (14)

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (19 jaar) is een uitzondering; ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! Live vanuit Malmö vertelt Jill het opmerkelijke verhaal van een Yankee-meisje in Eurovisieland.

Wat kan ik zeggen over mijn eerste Eurovisie-ervaring? Op het moment van schrijven heb ik alleen de eerste halve finale gezien, en twee dress rehearsals, en als ik eerlijk ben – ik denk dat ik het me nog steeds niet volledig realiseer. Er zijn momenten waarop ik me realiseer dat ik in Malmö ben, in Zweden, in Eurovisieland, maar die momenten zijn massive & vluchtig. Misschien maar goed ook, anders zou mijn werk nooit af komen. • Door: Jill Guthrie •

Het eerste moment waarop mijn hart stilstond, was tijdens de tweede repetitieronde. We werden toegelaten in de arena met videocamera’s. Het gevoel van de vloer, de stofwolk van rondvliegende technici raakte me diep, terwijl Birgit Oigemeel op het kleine podium stond. Haar lied was nooit een van mijn favorieten, maar op dat moment realiseerde ik me ineens hoe mooi en puur zij was. Het is voor altijd een van mijn favorieten nu.

Het tweede moment moet geweest zijn, toen de confetti viel in het optreden van Denemarken. De gouden stofjes die op de schermen rondfladderden leken van een andere wereld dan de daadwerkelijke stortvloed tijdens het optreden. En dan daar in het midden te staan, tijdens de liveshow, en de papiertjes langs mijn armen voelen glijden als vlindervleugeltjes… Euphoric. Zaterdag heb ik het voorrecht dat nog eens mee te mogen maken.

Nooit heb ik zoveel adrenaline gevoeld tijdens een live event als nu. Amerikanen reageren gewoon niet hetzelfde als Europeanen. Feesten in de States zijn tailgate parties met hamburgers, bier en een goede discussie over sport. In Europa komen mensen tezamen met vlaggen, verhalen en een gedeelde passie voor de dingen die hen waardevol zijn. Meer dan een individuele interesse, is het Songfestival een verbond tussen individuen – We Are One.

Om daar op voort te borduren: toen de arena massaal schreeuwde om Nederland als laatste finalist, werden the guys echt één bonk energie. Nooit heb ik mensen zo zien reageren! Maar ik genoot van het moment, hoe onverwacht ook, ook al sprongen ze zo wild heen en weer dat meerdere mensen (ikzelf incluis) geraakt werden. Steef sprong, schreeuwde en draaide rondjes om energie kwijt te raken. Het duurde nog zeker enkele uren voor de vreugde was ingedaald.

Deze manier van feest vieren moet wel typisch Nederlands zijn. Een Nederlandse collega tilde mij eerder deze week op in de Euroclub tot boven de dansende menigte, ter ere van het lied ‘Diva’. De wereld ziet er vreemd uit vanuit die hoogte! Wat er ook vreemd uit ziet: Erik in een Zweeds lokaal krantje, en Dennis met een Nederlandse vlag als cape om de schouders.

De tweede halve finale komt er nu aan. Ik verwacht een feest met heel Europa. Met eenzelfde soort vreugde en enthousiasme, alsof Nederland wéér de finale gehaald heeft. En overmorgen is het alweer tijd voor de finale. Het gaat te snel – ik kan al niet meer wachten op volgend jaar.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *