America 12 Points! (16)

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (19 jaar) is een uitzondering; ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! Terug in The States vertelt Jill over haar terugreis vanuit Eurovisieland. De laatste aflevering van dit seizoen.

PRACHTIGE HERINNERINGEN

Regendruppels vallen elke dag sinds de ochtend dat we Malmö verlieten, en ik begin me te realiseren dat ik alweer een week thuis ben, en dat het festival voorbij is. Op de vlucht terug van Amsterdam naar de VS probeerde ik me nog aan Europa vast te klampen. Ik zat tussen een oude Franse dame en een Macedonische jongen; beiden spraken matig Engels. De cultuurschok was groot toen ik op het vliegveld een onvriendelijke guard passeerde die mijn paspoort op de vloer smeet. • Door: Jill Guthrie •

Sinds ik veertien jaar oud was droom ik al van het Songfestival, maar nooit heb ik gedacht dat ik het op deze manier zou kunnen meemaken. Great things in life never happen in quite the way you expect them. Als ik erop terug kijk, zou ik niets willen veranderen! Malmö was de perfecte gaststad, en de mensen om me heen waren de perfecte vrienden om de momenten mee te delen – tot de merkwaardige Burger King momenten om 04:00 ’s ochtends aan toe.

Simpelweg daar zijn, in de arena en het perscentrum… Het Songfestival werd iets veel groters dan ik altijd had gedacht. Voorheen was het een competitie die ik volgde en bekeek met mijn vrienden. Goede muziek en een prima gespreksonderwerp. Maar nu ik de backstage workings kon zien, de interactie tussen journalisten en andere betrokkenen, werd het iets bijzonders. Een reden om samen te komen en gedeelte interesse en passie te delen.

Ik genoot van elk moment. Van het rehearsals bloggen vanaf de schermen, tot het filmen in de arena, en het interviewen van artiesten (toegegeven: ik durfde zelf nooit de vragen te stellen). Van business cards uitdelen op persconferenties tot accidental trips naar Kopenhagen op de late avond. Sommige dagen waren verschrikkelijk lang. Werken tot 23:00 en daarna rechtstreeks naar de Euroclub. Die ervaring was nieuw voor mij, maar gedurende week 1 raakte ik gewend aan het werk en het feesten – ik kon me prima redden!

Wat mij enorm verbaasde: hoe sommige inzendingen groeien of juist wegzakken gedurende de repetities, soms met een simpele kledingwissel als oorzaak. Als je elke stap in het proces zelf kunt zien, begin je meer en meer te begrijpen van het festival. Veel meer dan als je het thuis op je computer aan het volgen bent. Niets is vergelijkbaar met er zelf bij zijn.

De ervaring ligt nog steeds op het puntje van mijn tong. Alle dingen die ik mee naar huis heb genomen, alle herinneringen die ik in mijzelf herbeleef. Er is maar één ding dat ik nu kan doen: voorbereiden voor Kopenhagen (of Herning?) 2014, want er zijn nog maar 355 dagen te gaan tot we daar opnieuw de beste twee weken van het jaar mogen beleven. Ik sluit af met een woord van dank aan jullie als lezers, en aan mijn collega’s en vrienden die deze ervaring zo bijzonder maakten!


2 Comments


  1. // Reply

    Jij ook bedankt voor het delen van je ervaringen met ons!


  2. // Reply

    Sluit ik me volledig bij aan! Bedankt voor deze stukjes! Het was leuk om ze te lezen 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *