America 12 Points! (4)

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (19 jaar) is een uitzondering; ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! In de tweewekelijkse rubriek ‘America 12 points!’ vertelt Jill het opmerkelijke verhaal van een Yankee-meisje op weg naar Malmö.

America 12 points! (4) • Het grote inpakdilemma

Een reis overzees, naar een ander continent, vereist doorgaans goede planning. Soms kom je erachter dat je credit card niet werkt. Een andere keer blijkt dat de ritssluiting van je bagage is verdwenen, waardoor je niet meer bij je ondergoed kunt. Het gebeurt. Nadat je zo’n reis één keer gemaakt hebt, lijkt de tweede keer een makkie, tot dat ene moment waarop je je realiseert dat je spullen niet in je koffer gaan passen. • Door: Jill Guthrie •

Op een mediareis zoals deze is bepaalde apparatuur vereist. Nu ben ik het type reiziger dat tevoren een uitgebreide paklijst maakt, met daarop zelfs obvious items als geld, paspoort, sokken, et cetera. Ik heb het ooit gepresteerd te gaan kamperen zonder tentstokken; de lijst is dus pure noodzaak!

Het begon ooit met een laptop en een fotocamera; later kwam daar een videocamera bij en inmiddels is mij verzocht ook een camerastandaard ergens in mijn tassen te proppen. Vergeet daarbij niet alle memory cards, batterijen, snoeren, adapters – de stopcontacten in Europa sluiten niet aan bij Amerikaanse stekkers – en meer van die technische benodigdheden. Oh, en natuurlijk een geleende mobiele telefoon die wél reageert op Europese telefoonpalen.

Ik heb alvast een poging gewaagd alles in mijn koffer te proppen. Het past, maar de koffer zit wel helemaal vol met alleen apparatuur! En dat terwijl kleren toch een prettig extraatje zouden zijn. Hoe koud wordt het in Zweden meestal, in mei?

Het is bovendien nogal ironisch dat diegene die het verst moet reizen, alle equipment mee moet brengen! Toch klaag ik niet; ik ben allang blij dat ik m’n spullen eindelijk buiten het klaslokaal kan gebruiken in een echte werkomgeving. En dat die omgeving dan het Songfestival is – I’m speechless.

Misschien toch maar een grotere koffer? Of twee, in plaats van één? Er is mij verteld dat je van het Songfestival soms met een aantal mooie souvenirs terugkeert. En mijn ouders heb ik een stapeltje Dutch snacks beloofd. Natuurlijk is er ook nog handbagage, maar als je vliegt zitten daar de nodige gewichts- en omvanglimieten aan. Dat risico wil ik toch maar niet nemen.

Met grofweg tien weken te gaan tot mijn vertrek, klinkt onderhand bijna alles als een goed plan. Zelfs een locker huren op Utrecht Centraal Station voor mijn dag van aankomst. Dit ondanks mijn aangeboren Amerikaanse wantrouwen – dingen worden zo gemakkelijk gestolen tegenwoordig.

Toch is een belangrijke stap gezet: de data! Na zo’n drie maanden hebben we met het team besloten welke dagen we aankomen en weer vertrekken. Eind deze week boek ik mijn vlucht, en betaal ik daarmee de grootste kostenpost uit dit hele plaatje.

Het voelt nog steeds zover weg, zo groots: vier uur in de auto naar het vliegveld, dan nog eens acht uur vliegen naar Schiphol. Een dag in mijn eentje door Utrecht struinen, en pas na het weekend dan eindelijk naar Malmö. Gelukkig heb ik tickets voor de shows, een prachtig appartement in het centrum van Malmö, een accreditatie en een leuke groep collega’s waarmee ik de tijd ga doorbrengen. John Lilygreen had toch gelijk: Life indeed looks better in spring!

JILL OP DE VOET BLIJVEN VOLGEN? DAT KAN. LEES HIER JILL’S EERDERE BIJDRAGEN.


1 Comment


  1. // Reply

    En dan te bedenken dat Amerikanen doorgaans met 40 kilo mogen reizen waar wij Europeanen het met een schamele 20 moeten doen in het vliegtuig 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *