America 12 Points! (5)

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (19 jaar) is een uitzondering; ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! In de tweewekelijkse rubriek ‘America 12 points!’ vertelt Jill het opmerkelijke verhaal van een Yankee-meisje op weg naar Malmö.

America 12 points! (5) • The Terminal

Het proces is elk jaar hetzelfde: landen maken hun selectiemethode bekend, lekken stukje bij beetje informatie naar buiten over de artiesten. De voorselectie start, de artiest wordt gekozen. Langzaam begint de typisch Europese vaderlandsliefde op te bloeien – en ik vind mezelf terug in ‘The Terminal’, zonder land. • Door: Jill Guthrie •

Het is zowel spannend als teleurstellend; iedere Songfestivalfan van buiten Europa deelt de realization dat hun land nooit zal meedoen. Daarom moet elk jaar opnieuw een favoriet land ‘geadopteerd’ worden. Fans van buiten Europa gebruiken daarvoor vaak dezelfde methoden als voor het kiezen van een sportteam – het Songfestival is immers weinig anders dan een Europees Kampioenschap.

Voor sommigen zijn de statistieken doorslaggevend. Zij willen er zeker van zijn dat hun favoriet ver komt. Anderen hebben simpelweg een zwak voor een bepaald lied, of voor het sex-appeal van bepaalde ‘guilty pleasure’-songs. Ook familieafkomst kan een rol spelen, hoe ver je daarvoor misschien ook moet zoeken. Een achterneef uit Ierland geeft plots de doorslag. Uiteindelijk creëert of leent iedereen zijn eigen nationalisme.

Hiermee bedoel ik overigens niet dat Europeanen geen gebruik maken van bovengenoemde redenaties. Maar bij hen lijkt een dieper bewustzijn aanwezig. Het patriottisme voor het eigen land heeft vaak de luidste stem. Maar ook frustraties over diasporalanden als Turkije en Armenië of vermeende block-voting in de Balkan en Scandinavië, spelen bij veel Europese Songfestivalfans een rol. Ook hieruit blijkt maar weer dat het Songfestival niet afwijkt van andere internationale sportevenementen.

Voor een buitenstaander als ik heeft dat allemaal minder effect. Ik probeer de verschillende relaties tussen Europese landen te begrijpen, te koppelen aan het nieuws van alledag, maar het voelt toch anders. Daarbij ben ik iemand die internationale betrekkingen en de regels van de inside track ontzettend interessant vind.

Ik ben vaak jaloers op de trots die veel Eurovisiefans voelen voor hun eigen land, ook al vind ik het soms nu al lastig één land/lied te steunen boven alle anderen. Natuurlijk heb ik favoriete landen die mijn loyaliteit verdienen (Kroatië is er één van). Hoe slecht de inzending dat jaar ook is, ik moet ze steunen, anders voldoe ik niet aan mijn verplichtingen als fan.

Daarmee moet ik toegeven dat ik tenminste iets begrijp van de passie die een mens kan voelen voor zijn vaderland. Aan de andere kant voel ik mij niet geraakt door diasporastemmen – niet zo heftig althans als andere Songfestivalfans, die ik menig debat heb zien voeren. Hoe dat komt, verschilt van jaar tot jaar, afhankelijk van welk land mijn vote verdient (theoretisch, uiteraard, want stemmen vanuit Amerika kan helaas niet!).

Hoe je het ook went of keert… Foreign fans als ik hebben volledige vrijheid om hun favoriete inzending te kiezen, zonder verplichtingen en no strings attached.

JILL OP DE VOET BLIJVEN VOLGEN? DAT KAN. LEES HIER JILL’S EERDERE BIJDRAGEN.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *