America 12 Points (9)

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (19 jaar) is een uitzondering; ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! Live vanuit Malmö vertelt Jill het opmerkelijke verhaal van een Yankee-meisje in Eurovisieland.

America 12 points! (9) • Arrival in Malmö

Mijn wekker gaat om 04:25 maandagochtend, en ik ontwaak met hagelslag en appelsap. Het is de dag waarvan ik heb gedroomd, maar waarbij ik me nooit iets kon voorstellen. Verwachtingen zijn overrated, aangezien ik er eigenlijk weinig had. Ik ben in Malmö als journalist en dus begon de dag, na een vlucht en een treinreis, op het accreditatiepunt. • Door: Jill Guthrie •

Een roodpaarsachtig Eurovisielint om je nek hangen is iets heel speciaals. Ik had dit nog nooit eerder gedaan! En dus voelde ik me uniek, toen ik door de straten van Zweden liep, simpel identificeerbaar met het Songfestival. Ik mag deel uitmaken van zo’n groot evenement. Of zoals collega Steef zei: “Finally, I am somebody again”.

Overal in Malmö zie ik vlinders en Songfestivallogo’s, op iedere bus en op ieder gebouw. Zweden is verder een gastvrij land, en ik ben zo blij dat ik het van mijn lijst mag schrappen. Er dan ook nog een Songfestival te bezoeken, maakt het allemaal nog specialer.

DSCN4349De eerste repetitiedag zit er amper op en nu ben ik al onder de indruk van de organisatie van het festival. Dit ondanks de slepende jetlag op deze maandagmiddag, die het me niet gemakkelijk maakt. Ik weet uit mijn theaterverleden hoe het rehearsalproces werkt. Nu zie ik het ook eens van de andere kant, alhoewel de theaterachtige opzet van dit perscentrum de repetitiesfeer wel goed oproept.

Nu al heb ik liedjes gezien die me meevielen, of juist tegen. Ik keek vroeger nooit naar video’s van de repetities omdat ik me wilde laten verrassen. Nu vind ik het echter interessant en belangrijk om te zien hoe liedjes zich door de repetities heen ontwikkelen. Ik leer snel de trucs van het voorspellen, en de journalistieke zienswijze. Natuurlijk zijn sommige liedjes duidelijk beter dan andere, maar als in elke sport blijft het wachten tot het laatste fluitsignaal.

In de meertalige conversaties die door de stad zoemen, worden voorspellingen gemaakt en kansen berekend. Het is nog te vroeg voor harde beslissingen. Maar door observatie, kameraadschap en rivaliteit tussen journalisten ontstaat hoe dan ook een onderlinge band. Wat is “We are one” toch een toepasselijk Songfestivalthema.

JILL OP DE VOET BLIJVEN VOLGEN? DAT KAN. LEES HIER JILL’S EERDERE BIJDRAGEN.


1 Comment


  1. // Reply

    Nice piece! Hope you keep enjoy it! And a lovely picture 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *