American 12 Points! (2)

“De tweede keer is altijd het lastigst,” zei Steef gisteren tegen mij, doelend op mijn tweede Songfestival. En hij heeft gelijk. Na de ervaring in Malmö vraag ik me af of het mogelijk is dat een toekomstig Songfestival ooit nog zo mooi wordt. • Door: Jill Guthrie •

In mijn vooruitblik vroeg ik me af wat er zou veranderen ten opzichte van vorig jaar. Elke dag vind ik weer iets dat contrasteert. Natuurlijk, er zijn altijd dingen anders – een nieuwe stad, een nieuwe venue, nieuwe liedjes, een nieuwe experience.

Om te beginnen kamperen we dit jaar vlak buiten de scheepswerf. We lopen over beverige houten vloeren, samengevoegd onder een enorme witte tent. Dat is armoe vergeleken bij het Teatern in Malmö gedurende de eerste week, en de grote tapijten vloer in het perscentrum in week twee. Misschien komt het door mijn vertraagde vlucht, maar alles leek soepeler te gaan vorig jaar.

Erik wees erop hoe lastig de eerste ronde persconferenties verliep. Ze werden gehouden in de grote perszaal, maar omdat de werkplekken daar dit jaar ver van verwijderd zijn, is het lastig bij te houden welke persco nu bezig is. Artiesten komen en gaan, en zijn soms al weg voor je doorhad dat ze er waren. Vorig jaar moesten de artiesten zo ongeveer dwars door mij heen om de persconferentie te bereiken! In de eerste week kon ik zelfs foto’s nemen vanaf mijn stoel.

De hele sfeer was gemoedelijker in Malmö. En ik ben niet de enige die dat bemerkt. Op de Finse meet & greet een paar dagen geleden ontmoette ik Linnea uit Roemenië, die er vorig jaar ook voor het eerst was. We hebben een tijdje staan praten over hoe het is, om Kopenhagen te beleven als je tweede Songfestival. Zodra je een veteraan wordt, zoals de rest van het team, zullen dit soort dingen vervagen tot kleine details. Maar zelfs Dennis en Steef gaven toe dat Malmö de beste setup was, met afstand.

Nadat we vanochtend de bus gemist hadden, liepen we drie kilometer om allerlei scheepskades heen, tot we er eindelijk aan kwamen. Nu zijn we in de arena voor het filmen van repetities. Dat is het persgedeelte dat ik het allerleukste vind!

Ik bewaar nog wat details voor later, maar het gevoel om de arena binnen te gaan is fantastisch – eigenlijk precies zoals vorig jaar. Estland filmen vorig jaar was speciaal, maar Armenië nu is ook bijzonder. Ik was misschien wat skeptisch over de veranderingen, maar optimisme vult mijn lichaam nu de hal geopend is. Nu, nu ben ik echt terug op het Songfestival!


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *