Column • Gaan voor de winst

Nederland heeft een fantastische sportcultuur en als sportverslaggever pluk ik daar vaak de vruchten van. Dat een klein land bovenin de wereldranglijst van het voetbal te vinden is, of zó kan pieken op een evenement als de Olympische Spelen: grote klasse! Daarom is het voor mij onbegrijpelijk dat onze sportmentaliteit op het songfestival niet is terug te zien. • Door: Dennis van Eersel •

Natuurlijk, ook op onze sportcultuur valt het nodige aan te merken. Dat is ook wat Nederland zo sterk maakt. Hoe goed we het ook doen: er valt altijd iets te zeiken. Of positiever gezegd: er zijn altijd verbeterpunten.

The American Dream
Kijkende naar de wijze waarop Amerikanen omgaan met sport, hebben wij nog een hoop te leren. Aan het begin van het nieuwe seizoen in de Major League Baseball spreekt ieder team in de Verenigde Staten de ambitie uit om voor het kampioenschap te gaan. Degradatie vermijden als doelstelling? Ondenkbaar voor een Amerikaan!

Op het Eurovisie Songfestival is die Amerikaanse benadering in Nederland al helemaal zoek. Volgens mij is ons landje zo murw gebeukt na jaren van slechte resultaten, dat het bereiken van de finale al een doel op zich is geworden. Vanuit de door mij beschreven sportmentaliteit een schande.

De visie van Eenhoorn
Robert Eenhoorn ging als honkballer al op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten van Amerika. Hij groeide op in die Amerikaanse winnaarscultuur. Terug in Nederland verbaasde hij zich aan de – vaak onnodige – valse bescheidenheid in de Nederlandse topsport. Halfbakken doelstellingen als ‘een plek in het linkerrijtje’, ‘de finale op de 100 meter bereiken’ en ‘meedoen aan de Olympische Spelen’ zijn voor hem ondenkbaar. Als je meedoet, moet je uitspreken dat je wilt winnen.

Eenhoorn bouwde de afgelopen jaren op de achtergrond aan een format voor het nationale honkbalteam, dat op beslissende momenten nooit thuis gaf. Het Nederlandse honkbal had potentie, dat zag iedereen, maar van landen als Cuba en de VS konden wij het nooit redden. Eenhoorn rekende eigenhandig af met die mentaliteit. Hij liet zien dat je succes kan afdwingen door de vaste dingen te doen: hard werken en zorgen voor goede randvoorwaarden. Maar minstens zo belangrijk: zorgen voor een andere wijze van denken, werken aan het bewustwordingsproces.

Jan Smit een tik op de vingers geven
Het Nationaal Songfestival heeft iemand als Robert Eenhoorn nodig. Iemand die mensen als presentator Jan Smit een tik op de vingers geeft als hij met droge ogen zegt: “we moeten weer eens naar de finale”. De woorden van Smit zijn gemeend en goed bedoeld, maar zijn ook de reden waarom dit Nederland al jaren niet is gelukt.

Er moet iemand opstaan die de presentator overruled en zegt: “Wij zijn Nederland! Viervoudig winnaar van het Eurovisie Songfestival! Wij zijn Nederland en als wij meedoen, dan gaan wij voor de winst. En niks minder!”

Het mooie is: als je de finale wint, ben je ook door de halve finale heen gekomen. Het zou – om in sporttermen te blijven – zomaar een citaat van Johan Cruijff kunnen zijn.

[Klik op deze link om vorige columns van Dennis van Eersel nog eens door te lezen]
[twitter style=”horizontal” float=”left”] [fbshare type=”icon_link” float=”left”]


5 Comments


  1. // Reply

    De sportwereld en muziekwereld te gaan vergelijken is een grote vergissing. Dit stuk slaat echt kant nog wal. Jan smit leest gewoon een tekst voor van Jhon de mol en niks meer. Maar goed dat hij zijn eigen gedachte niet zegt want die dacht verleden jaar dat het liedje van Belarus en de 3Js glansrijk zou doorgaan.
    Natuurlijk moet je voor het hoogste gaan das logisch. Maar misplaatst gedrag moet je ook niet vertonen. Al jaren niet de finale gehaald en dan brullen we gaan voor de winst. Bescheidenheid siert de mens. Misplaatst gedrag geeft een lelijk uiterlijk. En in het buitenland worden wij zo gezien de laatste jaren.Dat kleine landje wat een groet bek heeft en zich overal mee bemoeit. 0 punten uit griekenland dit jaar 🙂 Hoewel met een indiaan komen ze maybe nog uit de schulden crisis


  2. // Reply

    Maybe wordt het verkeerd begrepen maar ik vind wel dat Dennis de juiste instelling heeft !!!!!! Echter vind ik de vergelijking met sport mank en denk dat we als songfestival land beter eerst uit een bescheiden positie naar boven kunnen werken.
    En na zondag zijn we in iedergeval de goede weg ingeslagen !!!!


  3. // Reply

    De muziekwereld gaan vergelijken met het Songfestival is een grote vergissing. Het Songfestival is een keiharde competitie, waarin de ‘sterkslimste’ overleeft. Je moet je krachten kennen en bruut etaleren, intimideer de vijand en je hebt de halve slag al geslagen! Daar waar je zwakheden hebt, werk je aan om die om te buigen tot kracht.

    Wat ik zondag zag was dat de songfestivalkandidaten vooral elkaars vriendjes willen zijn. Dan wordt de loftrompet gestoken over de tegenstander! Het is van de zotte. Zing een loflied op je eigen kunnen, laat de tegenstander je kontharen maar tellen en pak de winst omdat die jou toebehoort! Wordt je alsnog overklast omdat de ander inderdaad beter is, kun je altijd nog een diepe buiging maken.

    Pearl probeerde het heel voorzichtig toen ze subtiel zei dat haar lied vocaal uitdagend was (en dus indirect Tim haar nummer nooit zou kunnen zingen). Ze schrok er zelf van en dook weer in de politiek correcte maar o zo onterechte bescheidenheid. Zij is gewoon een betere zangeres en dat mag de hele wereld weten. Winnaarsmentaliteit is onder Nederlandse muzikanten ver te zoeken.

    Wie hoger kakt dan zijn gat zit wordt afgerekend, helemaal mee eens en volledig terecht. Maar …., wie uitgaat van eigen kracht en schijt heeft aan de pogingen van anderen om je weer op maaiveld niveau te brengen omdat je er qua totaalplaatje even met je tooi bovenuit stak, verdiend een pluim!


  4. // Reply

    Met hebbuz eens over attitude ( maar zo zit nederland de laatste jaren in elkaar ) Joan gaat wel van haar eigen kracht uit ( weet niet of ik het daar mee eens ben maar goed ) Haar hoofddeksel etc etc houd ze op punt uit !!!!!!!en eigenlijk is dat de attitude die je bedoeld hebbuzz ???


  5. // Reply

    Natuurlijk bedoelde ik dat. Joan moet zich niet laten intimideren door mensen met goede bedoelingen en bang worden van bedreigingen door pro-indianen-werkgroepen die een kans zien om in het nieuws te komen. Indiana Joan moet vasthouden aan een grote opzichtige Indianenhoofdtooi. Geen compromis wat dat betreft! Dat het allemaal wel iest stijlistischer kan, daar mag ze van mij aan laten sleutelen, maar niet aan het concept. niet terugkrabbelen, maar kriebelen. Zolang het pubiek maar getriggerd wordt. Is die indianentooi alleen maar een extra gadget op een op zich best aardig liedje.

    Mocht Joan alsnog een minimaal veertje op d’r hoofd hebben, dan is dat even sukkelig als een kartonnen draaiorgel i.p.v. een echte en klopt bovendien niet met waar het Nederlandse publiek voor gekozen heeft. dat was een act met een Indianenhoofdtooi. Ik zou het wel geinig vinden als de backings als kinderen uit een Wig-wam op het podium kruipen, om het spel-element bezongen in het liedje te benadrukken.

    Tipi-tii, tipi, tipi, tipi-tii

    Smerig als het eigenlijk ook is, moet Franka in dit geval ook haar Turkse roots maximaal gaan uitbuiten door bijvoorbeeld een optreden op TRT-International te doen, en een Turkse versie van haar liedje op te nemen. Zo kunnen we eindelijk eens iets van die wagenladingen 12-points terugverdienen van de Turken. Wat mij betreft vanaf nu dus volop profileren als Turkey.

    Even voor de gekheid. Misschien een idee om de hoofdtooi achterstevoren op te zetten tijdens een persconferentie, zodat het geen tooi meer is maar het op een kalkoen lijkt? Joan’s Turkey en dan You and me in het Turks zingen. Wedden dat je aandacht krijgt met dergelijke gekkigheid? Kan nooit verkeerd uitpakken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *