COLUMN • Achter het songfestival gaat een groter verhaal schuil

‘Als je een paar jaar geleden op een feestje zei dat je van het Songfestival hield, werd je meestal uitgelachen. Iedereen kreeg de slappe lach. Als fan vergaf je je vrienden, zij wisten niet beter,’ begint dichter Ellen Deckwitz haar verhaal op de spiksplinternieuwe website www.eurostory.nl. Door: Dave Boomkens

Sinds een week is de website – waarop columns, interviews, artikelen, gastbijdragen van bekende auteurs en boekbesprekingen over het Eurovisie Songfestival zijn te lezen – online en onze missie is: aantonen dat achter het Songfestival een groter verhaal schuilgaat.

Een mooie kans om aan te tonen dat het Songfestival meer is dan een dozijn aan oppervlakkigheden, diende zich vorige week direct aan. Tussen de achttien geselecteerde songtitels voor de Oekraïense voorronde bevond zich namelijk één titel die boekdelen sprak: I Am Free Now van zangeres Anastasija Prychodko. Voor de doorgewinterde Songfestival-fan is Anastasija een oude bekende, want in 2009 vertegenwoordigde zij Rusland op het Songfestival. Hoewel Anastasija afgelopen zaterdag slechts zevende eindigde, leek het erop dat zij met een lied aantrad dat direct verwijst naar het huidige conflict tussen Oekraïne en Rusland, in het nadeel van de laatste. ‘Try to change all my life. Get revenge, eye for eye. No more lies, no more why. I am free now. I am free now!’

Alleen al met het voorbeeld van Anastasija wordt bewezen dat achter het Songfestival een groter verhaal schuilgaat. Het gaat over een hoogte- of dieptepunt uit iemands carrière (van elfde voor Rusland, naar zevende in de eerste halve finale van de Oekraïense preselectie), maar ook over het geven van een stem aan minderheden. Dat deed Jamala – één van de concurrenten van Anastasija – afgelopen zaterdag op onevenaarbare wijze. Met het lied ‘1944’ (een combinatie van etnische popmuziek en R&B) zong zij over de deportatie van de Krim-Tartaren door het Sovjetregime. ‘When strangers are coming. They come to your house. They kill you all and say. We’re not guilty. Not guilty.’

Mede door de jarenlange – wat flauwere – verslaggeving in de Nederlandse media zijn dergelijke verhalen nooit tot in de Nederlandse huiskamers geraakt. Daar hopen wij iets aan te kunnen doen. Niet alleen met politieke achtergronden, maar ook door oud-deelnemers te interviewen. Zo interviewde Eurostory-collega Edward van de Vendel zangeres Heddy Lester. In 1977 deed ze mee aan het Eurovisie Songfestival met ‘De Mallemolen’. Een van de anekdotes die Heddy aan Edward meegaf, zal ik nooit vergeten.

Heddy: ‘Ik stond achter het toneel met de mannen van de brandweer te lullen.’ Ik vroeg: ‘Hebben jullie er ook genoeg van?’ ‘Ja,’ zeiden ze, ‘maar jij kunt nog lang niet naar huis, want jij gaat winnen.’ Ik zei: ‘Flauwekul, ik heb het wel gehad hier, ik wil weg.’ Een openhartige quote, afkomstig uit een openhartig interview.

Iets anders om in de gaten te houden, zijn de bijdragen van de gastschrijvers. Wiskundige en zelfstandig wetenschapsjournalist Ionica Smeets schreef over hoe zij als elfjarige gespannen voor de televisie zat, omdat Clouseau-zanger Koen Wauters voor België uitkwam en Gerbrand Bakker (met de roman ‘Boven is het stil’ genomineerd voor AKO Literatuurprijs en de Libris Literatuur Prijs) schreef over zijn ‘band’ met Willeke Alberti.

‘We willen het festival serieus nemen,’ verklaarde Ellen Deckwitz op onze site. ‘Het is echt een gemiste kans om bij zo’n Pan-Europees gebeuren alleen maar in te zoomen op de grappen die je kan maken.’ Samen met dichter Ellen Deckwitz, kinderboekenschrijver Edward van de Vendel en webmaster Zeno Kapitein hopen wij een mooie aanvulling op ESF Magazine te kunnen zijn. Neem gerust een kijkje op onze website www.eurostory.nl. Hopelijk tot dan!

[Klik op deze link om vorige columns nog eens door te lezen]


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *