COLUMN • Ook de Big 5 hoort in de halve finale

Tien jaar halve finales op het songfestival. En elk jaar wordt het systeem iets verder geperfectioneerd. De komst van de dubbele voorrondes was een gouden zet, dat schreef collega Hendrik Kramer al eerder. Zeker toen de directe finalisten, op basis van de resultaten een jaar eerder, zich vanaf 2008 gewoon opnieuw in een halve finale moesten bewijzen. De kwaliteit van een inzending in 2007 zegt immers niets over de kwaliteit van een inzending van datzelfde land in 2008. Nu zijn alleen de Big-5 en het gastland altijd zeker van een plek in de finale. • Door: Dennis van Eersel •

De EBU heeft dus al veel goed werk verricht om het festival eerlijker en sportiever te maken. Er zijn twee halve finales met vrijwel alle deelnemers, de vakjury is terug en de presentatie van de show is ‘back-to-basic’. Het is nu de hoogste tijd voor de volgende stap: de Big 5 moet ook meedoen aan de halve finales.

Als de EBU wil dat de halve finales écht serieus genomen worden, dan moeten ook de grote landen – die zorgen voor veel kijkers – daarin uitkomen. Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Frankrijk en Italië. Ongeacht de kwaliteit van hun inzending zitten zij altijd in de finale. Eigenlijk is dat bijzonder onrechtvaardig. Het doet ook afbreuk aan de waarde van de zo’n halve finale. In de genoemde landen wordt nu nauwelijks naar de halve finales gekeken.

Er zijn begrijpelijke argumenten die de EBU aanvoert als het over dit thema gaat. De vijf landen zijn grootbetalers; zonder hun financiële steun zou het songfestival in zijn huidige vorm niet kunnen bestaan. Toch lijkt dit niet de voornaamste reden om de Big-5 regel intact te houden. Italië deed namelijk jarenlang niet mee aan het songfestival, maar betaalde nog steeds ieder jaar hun hoge bijdrage aan de EBU. De EBU doet immers veel meer dan alleen het Songfestival. De uitspraak dat deze landen hun plek in de finale kopen, is dus ook niet helemaal juist.

Het draait bij de EBU om kijkcijfers. Niets meer en niets minder. En een finale met Duitsland, Frankrijk, Spanje, Italië en het Verenigd Koninkrijk levert meer kijkers op. De mindere ratings van de halve finales, waar zij niet aan meedoen, bewijzen die theorie. Ongeacht de resultaten hebben deze landen, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland voorop, een trouwe schare kijkers. Sterker nog, in Londen kijkt men soms ook juist om een afgang te kunnen zien (zie foto). Een masochistisch volk, die Britten.

Ook sentimentele aspecten spelen mee in het besluit om de directe plaatsen van de Big-5 in de finale in stand te houden. Er is de laatste jaren immers al een kwaliteitsslag gemaakt. Ze eindigen niet meer steevast op de laatste plaatsen. Sterker nog, alle landen uit de Big-5 hebben in de laatste 5 jaar minstens één keer de top-10 gehaald. En zelfs in de jaren dat dit wel gebeurde toonden deze landen – Italië daargelaten – zich trouw aan het festival. Iets dat we niet kunnen zeggen van landen als Turkije, Slowakije, Polen of Kroatië.

De grote vraag is; blijven deze landen en hun kijkers het festival ook trouw als zij zes jaar op rij in de halve finale sneuvelen? Is het dan voor bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk exit, of gaan zij zichzelf juist dwingen om weer met kansrijke inzendingen te komen? Een kwaliteitsslag maken om weer in die finale te staan. Dat is nu namelijk niet nodig.

Ik ben heel benieuwd of de EBU het aandurft de status van de Big-5 ter discussie te stellen. Het zou dan een risico nemen; een zet die tot de terugtrekking van de grote landen kan leiden. Maar het kan ook leiden tot een nog beter bekeken stel halve finales en een jaarlijks kwalitatief nog betere finale. En dat zou bij de organisatie achter het songfestival toch de doorslag moeten geven.

[Klik op deze link om vorige columns nog eens door te lezen]


3 Comments


  1. // Reply

    Ook wat mij betreft horen de Big-5 steevast in de halve finale thuis. Mijn belangrijkste reden is dat de kijker het recht heeft op de 25 beste liedjes die op het festival gepresenteerd worden en niet de 20 beste aangevuld met liedjes van de Big-5, waarvan we nog maar moeten afwachten wat de kwaliteit is. De praktijk wijst uit dat de 5 grootbetalers met hun voorkeursbehandeling blijkbaar te weinig uitdaging ervaren om constante hoge kwaliteit te leveren. Zelfs integendeel: landen zoals de UK, Frankrijk en Spanje(2012 even niet) eindigen steevast ergens onderaan het klassement. Hen automatisch toelaten is dan eigenlijk een belediging van de kijkers. Zij horen waar voor hun (belasting)geld te krijgen, maar krijgen, uitzonderingen daargelaten, veelal bottom-5 materiaal voorgeschoteld. Hoe dan ook, er moet een manier te vinden zijn om de grote 5 te dwingen beter hun best te doen en m.i. zal dat alleen lukken via deelname aan de halve finale.


  2. // Reply

    Als je hier echt serieus over nadenkt wordt de regel nog belachelijker. Het is een wedstrijd en die begint bij 0-0 te beginnen . Maar goed money rules in heel de wereld dus ook op het songfestival.


  3. // Reply

    Er zijn geruchten dat de BIG 5 niet eens de grootste betalers zijn 😛

    Ik ben geen voorstander van een voordeel voor wie dan ook, nog voordat de wedstrijd begint. Als je daar dan toch je redenen voor hebt, zorg dan in ieder geval nog voor een prikkel om te presteren.

    Je zou bijvoorbeeld de 2 slechtst presterende BIG-5 landen eenmalig kunnen degraderen naar de halve finale.

    Doe je dat niet dan blijven de halve finales een beetje een soort paralympics van het echte Songfestival.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *