COLUMN • ‘Songfestival is veel meer dan een TV show’

De redactie van ESF Magazine gaat genieten van een zomerreces en keert terug als het songfestivalsseizoen 2015 op gang komt. Ter afsluiting van het songfestival 2014 is hier nog een gastcolumn van Ewan Spence van de website ESC Insight. Hij legt op bevlogen wijze uit waarom het songfestival veel meer is dan drie jaarlijkse televisieshows.

• Songfestival is veel meer dan slechts een TV show op zaterdagavond •

Voor mensen die alleen de finale bekijken, is het Eurovisie Songfestival weer voor een jaar voorbij. De vlaggetjes, de hapjes, de puntenlijstjes en alle andere jaarlijkse rituele spullen kunnen weer in een doos en op zolder tot mei 2015.

Maar het Eurovisie Songfestival is niet slechts een TV show op een zaterdagavond. Het is een podium dat heel Europa bereikt, zo niet de gehele wereld. Het is een enorm podium voor iedereen die het festival volgt of tracht mee te doen.

Elk jaar vraag ik mijzelf af hoeveel bands, groepen, zangers en andere muzikanten een poging doen om het songfestival te halen. Ik deed altijd een gokje (en ik bleek altijd te laag te zitten met mijn inschatting), maar dit jaar besloot ik om het eens goed bij te houden. Elk persbericht waarin stond vermeld hoeveel inzendingen de omroep had gekregen werd genoteerd. Elke aankondiging van artiesten, groot en klein, werden toegevoegd. En zelfs met veel omroepen die geen cijfers bekend maken, valt er al een flink minimumaantal te filteren.

ESC InsightVia ESC Insight heb ik gepubliceerd dat er minstens 8677 nummers zijn ingestuurd naar omroepen in Europa voor het songfestival van 2014. Van die omroepen hadden er twaalf een interne selectie en acht andere landen hadden een nationale finale. Naast die twintig landen ben ik zo vrij geweest om minstens twintig potentiële inzendingen voor ieder ander land er bij te rekenen, waardoor ik 9077 potentiële nummers voor Kopenhagen heb geteld.

OK, denk nu snel aan een artiest die dit jaar heeft meegedaan aan het songfestival. En denk nu aan een artiest die Kopenhagen niet heeft gehaald…. Als we een poll maken met de antwoorden van iedereen die dit artikel heeft gelezen dan komen er veel populaire namen als Alcazar langs, maar er zou ook een lange lijst zijn van namen die slechts een enkeling kent. Toch hebben ook zij voldoende fans gewonnen. Tegenover elke fan van Deborah C, Doinita Gherman, en Yohio staan ook volgers van Saara Alto, Thorsten Flinck en Sophie Rochat.

Soms komen dat soort namen later alsnog bovendrijven, zoals Zlata Ognevich, Richard Edwards en Donny Montell – maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. In dit artikel wil ik de focus leggen op de artiesten die probeerden om naar Kopenhagen te gaan, maar dat niet hebben gehaald. Zij hebben het grootste muziekpodium ter wereld dan wel niet bereikt, maar zij hebben wel een groep fans erbij gekregen die hen alleen heeft ontdekt vanwege hun deelname aan de eerste prille voorrondes voor het Eurovisie Songfestival.

Zo heb ik bijvoorbeeld de Finse band Miau ontdekt, dankzij de nationale finale van dit jaar. De dans/rock groep eindigde als derde in UMK met “God/Drug” en zij hebben mij tot fan bekeerd door hun live performance. Ik hou ze sindsdien in de gaten en heb hun debuutalbum recent besteld.

Ik ben er van overtuigd dat veel andere songfestivalvolgers ‘hun’ band of artiest op een zelfde manier hebben ontdekt. Het punt wat ik hiermee wil maken is dit: het merendeel van de artiesten die op deze wereld rondlopen komen amper uit hun garage of verder dan de lokale kroeg. Degenen die dat wel doen zijn in een constante strijd verwikkeld om fans en financiële middelen, uiteindelijk met als doel een album te maken. Op het punt komen waarbij je mee mag doen aan iets als UMK is groots. De exposure van een voorronde kan nog meer fans aantrekken.

En dat maakt het Eurovisie Songfestival belangrijk. Het hele jaar door. De gebeurtenissen tijdens de selectieperiodes, het nieuws dat door diverse sites als ESC Daily wordt gevolgd, het helpt allemaal in meer en mindere mate aan de naamsbekendheid van muzikanten. Kleinere bandjes vinden zo hun fans.

Het songfestival gaat niet alleen om het ontwikkelen van nieuwe uitzendtechnologieën, het hebben van een grensoverschrijdende culturele kruisbestuiving, of drie uur televisie op zaterdagavond waardoor heel Europa wordt verbonden op een manier die geen enkele politieke beweging ooit zou kunnen bewerkstelligen.

Het festival is een mijlpaal voor duizenden muzikanten, elk jaar opnieuw. Het geeft ze een platform waarmee ze hun carrière een impuls kunnen geven. Conchita Wurst is op papier de ultieme winnaar van 2014 gebleken, maar als je de hele lijst van ruim 9000 acts die zich hebben aangemeld afwerkt, dan hebben zij allemaal gewonnen. Allemaal hebben ze meer succes gekregen vanwege hun deelname.

En dat is voor mij het Eurovisie Songfestival. Het ontdekken van nieuwe zaken, de kracht van promotie, de connecties die wereldwijd gemaakt worden. Het Songfestival leeft, het hele jaar door, en hopelijk gaat dat nog vele jaren zo blijven.

Wil het gehele Engelstalige betoog van Ewan Spence teruglezen, klik dan hier


1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *