Comeback (5) • Italië 2011

Na vele magere jaren boekte Nederland in 2013 eindelijk weer eens songfestivalsucces. Nu de top-10 plek voor Anouk is opgevolgd met de tweede plaats van The Common Linnets is er sprake van een echte comeback. En in het verleden is dat al vaker voorgekomen: landen die de negatieve spiraal doorbreken en terugkeren in de top van de ranglijsten. In de rubriek ‘Comeback’ zet ESF Magazine deze landen in het zonnetje. We nemen landen onder de loep die een reeks slechte resultaten achter zich wist te laten. Vandaag in aflevering 5: Italië 2011

Magere jaren
Italië is jarenlang de grote afwezige op het Eurovisie Songfestival. Gek genoeg geven de Italianen er de brui aan na een serie niet onaardige resultaten, en een kortstondige comeback in 1997 met de vierde plaats voor Jalisse. Ook in de jaren daarvoor ontbrak Italië slechts zelden in de top tien.

Het narratief in Italië is dan ook niet dat het land nooit hoog kan eindigen. In tegendeel zelfs, de Italianen hekelen hun eeuwige ereplaatsen zonder ooit een overwinning te boeken. ‘Jaar in jaar uit zenden we de beste liedjes in, maar we worden altijd tweede of derde’. Het leidt tot een afwezigheid van dertien jaar.

Ommekeer
In 2011 krijgt de EBU het dan eindelijk voor elkaar: Italië gaat het weer proberen. De strategie is in al die jaren niet gewijzigd: traditionele, pure muziek in de eigen taal en met wat hulp links en rechts van het San Remo festival. Die methode leidt in 2011 tot de selectie van Rafael Gualazzi.

Gualazzi won de jongerencompetitie en werd vervolgens door een speciale jury verkozen tot songfestivalkandidaat. Zijn jazz-achtige nummer ‘Follia d’Amore’ moet flink worden ingekort, en is ook dan nog onderhevig aan kritiek van fans en bookmakers. Zij hebben echter buiten de vakjury gerekend. Rafael Gualazzi haalt een tweede plaats. De positieve jury-invloed overtuigt Italië ervan dat men aan boord moet blijven.

Comeback wordt doorgezet
Er volgen nog twee top tien resultaten, voor Nina Zilli in 2012 en Marco Mengoni in 2013. Pas afgelopen jaar valt Italië voor het eerst buiten de prijzen met het magere rocklied van Emma Marrone. Desondanks heeft het laarsland de smaak weer te pakken, en voor 2015 worden alweer San Remo gerelateerde plannen gesmeed.

Eigenlijk is er in dertien jaar weinig veranderd. Italië is nog steeds het pretentieuze broertje dat prat gaat op de eigen muziekcultuur en daarmee respectabele plaatsen in de subtop scoort. De vraag is of Italië nu wel genoegen blijft nemen met die rol.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *