De Leek In Baku (1)

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch volgt hij namens •• ESF Magazine •• het Eurovisie Songfestival in Baku. Hij is nu ‘De Leek In Bakoe’. In zijn rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

De Leek In Bakoe (1) • Mini-jetlag

Met een flinke kop zwarte Azerbeidzjaanse thee probeer ik mezelf wakker te krijgen. Het is mijn tweede ontwaakpoging. Een koude douche bleek niet te helpen. Ik houd mezelf voor dat ik een mini-jetlag heb, hoewel ik maar drie tijdzones ben opgeschoven. Langzaamaan doet de theïne zijn oppeppende werk. Alleen mijn rechterbovenbeen besluit nog te blijven slapen, de rest van mijn lichaam vind veertien uur slaap blijkbaar wel genoeg. Toen ik vanmiddag wakker werd na een nacht vol onrust en rare dromen, was ik verward. Ik wist oprecht niet meer waar ik was. Na enkele seconden herinnerde ik het me ineens. Ik zei hardop: “Oh. Ja. Ik ben ik Bakoe.” • Door: Friso Veenstra •

Op Schiphol, goed anderhalve dag eerder, was ik nog niet verward of moe en zelfs scherp. Het meisje van de incheckbalie geloofde Steef nauwelijks toen hij haar vertelde dat we naar het Songfestival gingen. Ik besloot er een schepje bovenop te doen door haar wijs te maken dat ik er ging optreden. “Ik ben Joan”, zei ik. Ze geloofde me. Ik maakte haar duidelijk dat ik een grapje maakte. “We gaan als journalist”, legde Steef uit. “Echt?”, vroeg het meisje, en ze keek erbij alsof ze het achtste wereldwonder zag. Diezelfde blik moet ik gehad hebben in het vliegtuig dat ons naar Moskou bracht, toen ik de schitterende stewardess Natalya zag die met haar strenge Slavische oogopslag de passagiers dwong hun stoelen rechtop te zetten tijdens het opstijgen. Onder Natalya’s begeleiding bereikten we Moskou teleurstellend vlot.

Na een verfrissend ontbijt bij de typisch Russische Burger King en een ontspannen vervolgvlucht kwamen we aan op het vliegveld van Bakoe. Meteen werd ik overvallen. Niet door Azerbeidzjanen, maar door het Songfestival. Overal waar ik keek zag ik Songfestivalposters, t-shirts en auto’s met bedrukking en meer van dat soort promotionele uitingen. Het was me meteen duidelijk dat het Songfestival in Bakoe ontzettend leeft. Al is het alleen al bij de autoriteiten. Hoe dichter je bij het Songfestival-epicentrum komt, hoe meer beveiligingsmensen er op straat zijn, zo bleek bij onze avondwandeling naar de boulevard, waarvandaan we de Crystal Hall goed konden bekijken.

Inmiddels is het half vijf. Tijd om in de benen te komen. Ik ga mijn persaccreditatie ophalen en daarna Steef bezoeken in het perscentrum. Maar eerst neem ik nog een kop zwarte thee en wacht ik op het ontwaken van mijn rechterbovenbeen.


2 Comments


  1. // Reply

    dat van die incheckbalie geloof je zelf toch niet he ??? ik ben joan . Heel nederland weet van dat malle mens met hoofdtooi…………
    De leek in in baku ? of de sprookjesverteller van hamelen in baku ?
    Slechte sprookjes lopen kinderen weg hoor friso !!!


  2. // Reply

    Niet zeuren Eric, hier in Letland in de bus sprak ik een Finse dame en die geloofde mij meteen toen ik zei dat ik een oranje hoofdtooi in mijn koffer had zitten.

    Is die thee Azerbacai een beetje te zuipen?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *