De Leek in Baku (2)

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch volgt hij namens •• ESF Magazine •• het Eurovisie Songfestival in Baku. Hij is nu ‘De Leek In Bakoe’. In zijn rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

De Leek In Bakoe (2) • Op weg naar het Accreditation Centre

Vroeg in de avond loop ik naar de bushalte waarvandaan shuttlebus E7 naar het Songfestivalterrein vertrekt. Een groot bord belooft me dat er elke vijf minuten een bus langskomt om journalisten en fans naar hun bestemming te brengen. In mijn geval is dat het accreditatiecentrum. Elke vijf minuten komt er een bus, zo staat er. Drie kwartier wacht ik. Een hoop bussen passeren. De 188, de 65, de 121 wel een keer of dertig. Maar de E7 komt niet. Ik besluit te gaan lopen. Ik praat mezelf hardop moed in: “Het is maar een kilometer of vijf.” • Door: Friso Veenstra •

Wanneer ik begin met lopen is in de verte de Crystal Hall te zien, gelegen tussen het perscentrum en het National Flag Square. Op het indrukwekkend grote plein staat een gigantische Azerbeidzjaanse vlag te wapperen in de wind die de warmte van de Kaspische Zee in mijn gezicht blaast. De vlag is mijn referentiepunt. Bij de vlag moet zich ergens het accreditatiecentrum bevinden. Daar moet ik mijn accreditatie ophalen, zodat ik toegang heb tot het perscentrum.

De weg slingert zich een weg omhoog. Verhitte Azerbeidzjanen in verweerde Lada’s scheuren vlak langs me als ik op een provisorisch stoepje loop, met mijn blik gericht op die enorme vlag. Dan ineens houdt de stoep op. Misschien was de stoepmaker ziek. Misschien waren de stenen op. Hoe dan ook word ik gedwongen een snelweg over te steken. Het is misschien officieel geen snelweg, maar dat weerhoudt de Azeri’s er overduidelijk niet van hun roestige Sovjetbolides flink op de staart te trappen.

Aan de andere kant van de achtbaansweg staat een klein peloton politieagenten. Ik vermoed dat het oversteken van de weg op een plek waar dat eigenlijk niet kan zelfs in Azerbeidzjan verboden is, maar ik besluit het er op te wagen. Ten eerste omdat ik gemerkt heb dat de normaal gesproken uiterst kalme Azerbeidzjanen zelf ook de neiging hebben om te veranderen in dwazen als ze aan het verkeer deelnemen, ten tweede omdat ik vermoed dat politieauto’s airconditioning hebben. Ik haal ternauwernood de overkant. De politieagenten kijken niet eens mijn richting op. Ik voel me ineens ontzettend Azerbeidzjaans….

Deel 2 wordt zaterdag gepubliceerd


1 Comment


  1. // Reply

    en toen hield het verhaal ook plots op ……

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *