De Leek In Baku (4)

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch volgt hij namens •• ESF Magazine •• het Eurovisie Songfestival in Baku. Hij is nu ‘De Leek In Bakoe’. In zijn rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

De Leek In Bakoe (4) • Gratis fruit en circus

Het gratis fruit waarover de jongens me verteld hebben lokt me ‘s morgens mijn bed uit richting het perscentrum. Naast het fruit en de comfort van de airco ben ik vooral benieuwd naar hoe het er aan toegaat in het Songfestivalcircus. De reis naar het perscentrum gaat een stuk soepeler dan de vorige keer, waardoor we om tien uur het glazen gebouw binnenlopen. Nadat we zonder problemen door de security check gekomen zijn, installeren we ons aan de lange tafels tegenover het gigantische scherm waarop beelden van de Crystal Hall getoond worden. Ik zet mijn laptop aan en log in op het draadloos netwerk. Zo. Ik ben er. Laat maar komen, dat circus. • Door: Friso Veenstra •

Steef laat me zien waar het fruit te halen is. Ik laat een bescheiden bordje bereiden door de vriendelijke vrouw die overduidelijk met het goede been uit bed is gestapt. Aan weerskanten van de vrouw staan meer vrijwilligers die bezoekers laten genieten van typisch Azerbeidzjaanse zoetigheden en thee. De theedames hebben daarbij zelfs traditionele kleding aan. Er staan koelkasten met flessen water en allerlei onconventionele frisdranken, zoals drank van peer of vijg. Achter een balie in de hoek staat een groepje vrijwilligers broodjes te maken. “Die broodjes kosten geld”, zegt Steef. Dat doen we natuurlijk niet. Dan maar geen broodjes.

De repetities beginnen en zijn op het scherm  te zien. Montenegro trapt af. Ik klap mijn scherm dicht en begin met aandacht naar het scherm te kijken. De moed zakt me in de schoenen. Wat een doffe ellende maken die Montenegrijnen ervan. Even later loop ik met Dennis en Steef mee naar de Crystal Hall om te repetitie van IJsland bij te wonen. Als we het persvak bereiken valt me de grootte van de Crystal Hall op. Van buiten schijnt het me geen overdreven groot gebouw, maar als je in de zaal staat zie je pas hoe enorm het is. Gréta en Jón doen goed hun best en ik let vooral op de cameramannen die de instructies van de regie geconcentreerd volgen. Het liedje wordt een keer of drie herhaald en dan hebben we het wel gezien.

Terug in het perscentrum volg ik de andere repetities op het scherm en haal ik nog een bord fruit. Ik schrijf mijn stukje voor op de website en als ik dat gedaan heb neem ik de tijd om eens rustig om me heen te kijken. Ik zie de handhavende vrijwilligers gedecideerd rondjes maken door de gangpaden. Ik zie de mensen met fanaccreditaties in paniek richting de conferentieruimte hollen als er weer een persconferentie zonder hen dreigt te beginnen. Ik zie dat de verschillende delegaties met vlaggetjes duidelijk hebben gemaakt waar ze vandaan komen. Een Deense vlag, een Russische vlag en een overbodige Schotse vlag- overbodig omdat de man die hem ophangt een quilt aanheeft. Zoals dat gaat.

Naar mate de dag vordert wordt het rustiger in het perscentrum. Rond acht uur zit de werkdag er ook voor Steef, Erik en Dennis op en worden de laptops in de tas gestopt, evenals de verworven promotiematerialen en feestuitnodigingen. We checken uit met onze perspas – erg belangrijk, anders kom je er de volgende dag niet meer in – en zetten voet richting ‘huis’. Onderweg kijk ik om naar de Crystal Hall. “Ben ik toch wel mooi even binnen geweest”, denk ik.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *