De Leek In Baku (7)

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch volgt hij namens •• ESF Magazine •• het Eurovisie Songfestival in Baku. Hij is nu ‘De Leek In Bakoe’. In zijn rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

De Leek In Bakoe (7) • Tien, tien, tien

Een groepje Hollanders, aangevuld met een Azerbeidzjaanse en een Deen, loopt richting het Songfestivalterrein. De Deen, Rene heet hij, is een vriend van Erik, die voor de gelegenheid (dat hoop ik althans) een Delfts blauw jasje aanheeft en een oranje hoed op met daaraan vastgemaakt een koe en een typisch Nederlandse vlinder. Het duo is uitgerust met een Deense en een Finse vlag. Het moge duidelijk zijn: Erik en Rene gaan naar de Crystal Hall.  • Door: Friso Veenstra •

Steef en Laman, onze Azerbeidzjaanse steun en toeverlaat, vergezellen hen, met minder uitdossing maar niet met minder enthousiasme. De twee overgebleven Nederlanders slaan bij het stadion linksaf. Het zijn Dennis en ik. Wij gaan de halve finale in het perscentrum kijken.

Het is de eerste keer dat ik überhaupt een halve finale zie. Het benieuwt me. We vinden twee vrije stoelen en gaan zitten met onze neuzen richting het grote scherm. “Het is maar goed dat we zo vroeg zijn vertrokken”, zeg ik sarcastisch, doelend op de ruime tijd die nog rest voordat Montenegro de avond opent. Voordat dat zover is, kijk ik eens rustig om me heen. Ik zie twee mensen die zich hebben verkleed als de jongens van Jedward en wordt warm van plaatsvervangende schaamte. Ik zie talloze cameraploegen rondrennen om zoveel mogelijk algemeenheden te filmen die de vergaderde journalisten uitkramen. Want het is koffiedik kijken. Niemand weet wie er doorgaan. Niemand, behalve Dennis. Dennis lijkt zeker van zijn zaak. We zullen het zien.

Montenegro begint. Ik krimp ineen. “Wat is dit gruwelijk slecht”, zeg ik. Ik kijk om me heen en zoek steun die ik zeker denk te vinden. Maar alleen Dennis lijkt het met me eens. Tot mijn grote afschuw zijn er mensen die hard klappen als Rambo Amadeus klaar is met… Ja, met wat eigenlijk? Ik zal het praten noemen. Als hij klaar is met praten applaudisseren er mensen. “Ik dacht dat ik gek was”, denk ik. Gelukkig komt IJsland als tweede. Het spoelt de afschuwelijke beginsmaak weg. Bij de volgende nummers is mijn reactie wat gematigder. Dan zijn de Russische oma’s aan de beurt en wordt het gekkenhuis in het perscentrum.

Tientallen Russische journalisten en een handjevol opportunisten rennen naar voren als de eerste tonen van het Russische liedje begint. Ze staan als bezetenen met vlaggen te wapperen. “Waarom doen ze dit? Waarom?”, stamel ik. De ellende moet in mijn ogen te lezen zijn geweest; een Noorse journalist die voor me zit kijkt me lachend aan en schudt het hoofd. De Russen zijn inmiddels vergezeld door meer opportunisten: Azerbeidzjanen die voor het eerst sinds de jaren negentig graag met de Russen mee willen doen. De vlaggenzee wordt groter maar gelukkig houdt het liedje snel op en gaat iedereen weer op zijn plek zitten.

De avond gaat daarna snel. Ik ben in een waas, nog altijd niet van de schrik bekomen, als de puntentelling begint. Dennis zit op het figuurlijke puntje van zijn stoel. In werkelijkheid zit hij ogenschijnlijk rustig te wachten op de verlossende woorden van de slechte GTST-acteur-achtige presentatoren. Hoe meer landen er genoemd worden, des te zekerder weet Dennis het: hij haalt een perfecte score. Daarvoor moet Ierland als laatste land in het rijtje van finalisten komen. “ Ireland!”, klinkt het quasi-enthousiast uit de mond van de presentatrice. Dennis springt op en roept door de zaal: “Tien, tien, tien, tien!” Het doet me denken aan de door Feyenoord verloren wedstrijd tegen PSV, anderhalf jaar terug. Ik zeg het maar niet.

Als ik naar de taxistandplaats loop heb ik nog altijd een piep in m’n oren. Het komt door Dennis’ geschreeuw. Hij is nu met de rest zijn overwinning aan het vieren in de Euroclub. Ik krijg een gratis lift naar mijn appartement en ga snel naar bed. Tevergeefs hoop ik dat het Montenegrijnse ‘liedje’ niet in mijn dromen voor gaat komen.


4 Comments


  1. // Reply

    Boeiende, humoristische schrijfstijl. Volgend jaar wil ik jou, ondanks je lekenstatus, weer lezen!:)


  2. // Reply

    van mij hoeft het niet meer 🙂


  3. // Reply

    Je trouwe kezers in vertwijfeling achterlatend…..


  4. // Reply

    Kun je Friso straks nog een leek noemen? Ik ken Friso niet persoonlijk maar het lijkt me erg gezellig en om zijn stukjes zijn humoristisch. Volgend jaar is het waarschijnlijk in Zweden dus dan hoop ik dat ik er ook weer bij kan zijn 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *