Categorized | 2012 Baku, Homepage, Leek in Baku

De Leek In Baku (8)

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch volgt hij namens •• ESF Magazine •• het Eurovisie Songfestival in Baku. Hij is nu ‘De Leek In Bakoe’. In zijn rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

De Leek In Bakoe (8) • Ondertussen, buiten Baku (deel 1)

Terwijl alle Songfestivalvolgers zich in Bakoe te buiten gaan aan alle optredens, persconferenties en Euroclubfeestjes, trek ik het land in om me te onttrekken aan de kitscherige poppenkast die Bakoe ook is en om Azerbeidzjan beter te leren kennen. In dit tweeluik geef ik een impressie van mijn reizen buiten Bakoe. Deel één: Shaki.  • Door: Friso Veenstra •

De regering heeft er alles aan gedaan om Bakoe op te kalefateren en mooi te maken voor het Songfestival. Naar mijn mening is ze daar slechts ten dele in geslaagd. Waar Bakoe mooi is, is het ook echt mooi. Overdreven mooi. Verdacht mooi. En waar Bakoe niet mooi is, daar wordt een muur omheen gezet. Het busstation ligt in een wijk waar veel muren staan.

Ik ben op zoek naar een gewone bus en negeer de uitnodigingen van chauffeurs van marshrutki, oude bestelbusjes die als shared cabs dienstdoen. Als ik een bus gevonden heb, betaal ik de chauffeur het verschuldigde bedrag en zoek ik een plekje. Bussen vertrekken standaard een kwartier later dan gepland. Ik laat me niet van de wijs brengen.

Er komen mannen de bus in die broodjes of sim-kaarten verkopen. Ik weiger, beleefd maar duidelijk. Ook probeert er een oud vrouwtje tevergeefs citroenen te verkopen. Ik bedenk besmuikt lachend dat het vast knollen zullen blijken te zijn.

 Zodra het vrouwtje de bus uit is, zet het gevaarte zich in beweging. Het duurt een tijd voordat we met de zwaarbeladen Daewoo het station uit zijn, maar als we eenmaal de grote weg oprijden gaat de vaart erin en de radio aan. Traditionele Azerbeidzjaanse muziek. Zoals het hoort.

De reis naar Shaki, een stadje in het Noordwesten van het land, nabij Georgië en Rusland, duurt ongeveer zes uur. Het landschap verandert telkens als ik tussendoor wakker word – ik slaap namelijk veel in de bus. Uiteindelijk word ik in Shaki wakker in de groene bergen. De lucht is er een stuk frisser dan in Bakoe en het gebrek aan de vele mensen in de hoofdstad doet me goed.

Mijn hotel is gevestigd in een oude karavanserai, een overnachtingsplek voor karavanen. Shaki heeft zo’n plek omdat het op de zijderoute ligt. De karavanserai is rustig en koel en wanneer ik mijn spullen in mijn kamer heb gezet ga ik naar buiten.

De rest van de dag loop ik door Shaki. Ik trek veel bekijks. De mensen zijn er wel aan gewend toeristen te zien, maar meestal komen die uit Rusland of uit Azerbeidzjan zelf. Een blanke westerling die met een camera over de straten hobbelt, die valt wel op. Passerende schoolkinderen willen per se dat ik een foto van ze maak. Ik doe het.

Een bejaard vrouwtje met een baard die niet veel onderdoet voor de mijne vraagt in het Russisch waar ik vandaan kom. Gallandija, antwoord ik. Ze vraagt of Shaki me bevalt. Charasho, goed, antwoord ik. Dan is onze gespreksstof op. Ik wens haar nog een fijne dag, in het Azerbeidzjaans dit keer. Ik loop verder, hopend dat het vrouwtje Azerbeidzjaans verstaat.

Ik eet in het restaurant in de tuin van de karavanserai. De ober vertelt me dat er ondanks een volle menukaart slechts één gerecht beschikbaar is: traditionele lamstoofpot. “Vlees is altijd goed”, denk ik, en ik bestel er ook nog een fles Georgische perenfrisdrank en een portie rauwe uien bij. En brood. Want overal hoort brood bij.

Halverwege de maaltijd schiet ik een ober aan om hem te laten  verifiëren dat de witte substantie in mijn stoofpot daadwerkelijk de kapotgekookte, weeïge bloemkool is die ik denk dat het is. Ik heb het mis. “It is brain of sheep”, zegt de ober, terwijl hij naar zijn hersenpan wijst. Ik eet verder, een keuze waarmee mijn ingewanden het laten mee oneens zouden blijken te zijn.

Na een uitstekende nacht in mijn koele hotelkamer en een koude douche ben ik de volgende ochtend klaar om weer terug te keren naar Bakoe. In de bus slaap ik dit keer minder dan op de heenweg. De frisse lucht van Shaki heeft me de gewenste rust gegeven.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *