De Leek Op Weg Naar Baku (8)

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch reist hij namens •• ESF Magazine •• in mei af naar Bakoe om het circus van dichtbij mee te maken. Hij is nu ‘De Leek Op Weg Naar Bakoe’. In zijn tweewekelijkse rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

De Leek Op Weg Naar Bakoe (8) • Denderend feestje

Een Azerbeidzjaans woordenboek ligt tussen een doosje diarreeremmers en een tube tandpasta op tafel. Klinkt als de ingrediënten voor een denderend feestje, zou je zeggen, maar in dit geval zijn het spullen die nodig zijn voor een reis naar Bakoe. Zondag vertrek ik voor twee weken naar het land van olie en oligarchen, van secularisme en security, en, dit jaar, het Songfestival. • Door: Friso Veenstra •

Voor mij als nieuwkomer zal het vreemd zijn me tussen de Songfestivalfans en –kenners te begeven. Het wereldje is me totaal onbekend en ik vermoed dat Steef me regelmatig dingen zal moeten uitleggen. Als hij daar de kans voor krijgt, want Steef zal als een krankzinnige aan het werk zijn en weinig tijd hebben voor de naïeve vragen van een leek. Een geaccrediteerde leek, weliswaar, die door die accreditatie overal kan komen. En workaholic Steef af en toe een broodje kan brengen in het perscentrum.

Gelukkig is er naast het Songfestival nog meer te beleven in Azerbeidzjan. Terwijl de internationale pers zich in Bakoe bezig houdt met de versoberde tooi van Joan Franka en de waarschijnlijk niet versoberde kapsels van Jedward, krijg ik de kans om het land eens van een andere kant te zien, zowel geografisch als metaforisch. In mijn agenda staan uitstapjes naar kleine bergdorpjes en grote steden met  bizarre bazaars, hoewel ik dat oorspronkelijk niet gedacht had. Ik ben vogelvrij. Hopelijk is Azerbeidzjan dat niet.

Wanneer ik zaterdag mijn koffer inpak, zal ik ook het woordenboek, de diarreeremmers en de tandpasta meenemen. Voor een denderend feestje. In Azerbeidzjan. Of all places.

Met dit artikel zit Friso’s weg naar Baku erop, maar niet getreurd! Vanaf woensdag 16 mei kun je zijn belevenissen in Azerbeidzjan volgen in de vervolgrubriek ‘De Leek in Baku’.


5 Comments


  1. // Reply

    Elk einde is de start van een nieuw begin: wie durft te voorspellen of Friso wel/niet Songfestivalfan wordt na zijn belevenissen?


  2. // Reply

    net zoals voor jan smit wordt het een gewoon een snoepreisje. Het zal ze beide een biet schelen dat hele songfestival.
    Wel opvallend dat maar liefst 70% vd nederlandse bevolking denkt dat joan naar de finale gaat. OEI OEI als ze het niet haalt zal de kritiek groter zijn dan EVER


  3. // Reply

    Met je eerste zin ben ik het eens Eric, wat doe jij als ze de finale wel haalt, feest vieren toch hoop ik?


  4. // Reply

    De kritiek op het Eurovisie songfestival zal wanneer Joan de finale niet haalt inderdaad erg groot zijn, maar ik denk niet op het liedje of het nationaal songfestival.

    Tenzij Joan zichzelf alsnog belachelijk maakt (zoals 3J’s) door de aankleding. Zal wanneer ze de finale niet haalt, kritiek vooral komen op burenstemmen, de loting en automatische kwalificatie van de BIG 5.

    Benieuwd naar het plaatje van Joan. Als het een verenjurk wordt, houd ik mijn hart vast. Ik zou wel gaan voor iets wat visueel blijft hangen maar ook rustig en stijlvol en krachtig is. Kortom een eenvoudige jurk met mooie afwerking, maar niet storend, daarboven de prachtige volledige opperhoofdtooi.

    Ik vrees ondanks de inmenging van John de Mol toch nog het risico van de Nederlandse polderigheid en kneuterigheid waarin alle backings ook nog weer alle aandacht moeten krijgen, iedereen uniek in plaats van het enige doel te dienen (nm. zo hoog mogelijk scoren) en niet die hoofdtooi, want die steekt boven het maaiveld uit, en o wee als we een negatieve reactie krijgen. Dat zielige veertje wat omlaaghangt, inderdaad, is sneu vergeleken met het krachtige, stoere, emancipatorische symbool van een ferme maar stijlvolle hoofdtooi, die ook nog eens melancholische gevoelens kan oproepen als de kijker begrijpt dat het liedje over jeugd herinneringen gaat. Enfin het is een risico wat ik zie, hoop nog altijd dat de TROS van 2011 een wijze les heeft getrokken.

    Qua LED-zou ik gewoon een knapperend kampvuurtje showen met de vrolijk huppelende indiaantje spelende kinderen er doorheen gevlochten met iets van chemie tussen het jochie en het meisje. Dat ontroert. Wat ontroert, maakt indruk, blijft hangen en kan rekenen op meer televotes en punten.


  5. // Reply

    adriaan dan ga ik helemaal uit mijn dak want ik hoop het zo erg en ik vind na de leuke nationale finale dat we dan weer wat spirit krijgen . Denk dat we met Chocolate wel een kans hebben laten liggen met een zekere finale (:
    hebbuz uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat joan alles zelf bepaald (:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *