De puntentelling blijft een makke (2)

In 2010 tijdens het festival in Oslo schreef ik een column over puntentellingen. Inmiddels heeft de EBU vorig jaar al enkele wijzigingen doorgevoerd in de puntentelling om deze spannender te maken. Heeft dit geholpen? Ja. Maar is de puntentelling nu ook écht spannend en enerverend? Nee, nog niet. Tijd voor deel 2 van het artikel waarin ik het alternatief voor een betere puntentelling uiteenzet • Door: Gert Waterink •

Voordat ik enkele oplossingen presenteer om de puntentelling weer spannender en enerverender te maken, zou men er goed aan doen om de puntentelling van het Eurovisie Songfestival van 1988 nog eens terug te zien. De fans weten dat het festival van 1988 een zeer spannende puntentelling opleverde. Het was ook de eerste keer dat een computergrafisch scorebord werd gebruikt bij de presentatie van de punten. Weliswaar met nog niet zoveel visuele foefjes, maar toch wel een enerverende avond waarbij kijkers in de UK en Zwitserland tot op het einde van de avond op het puntje van hun stoel zaten:

Het 6 punten-plan
Het filmpje hierboven van een oudere puntentelling en de nadelen van de huidige puntentelling brachten mij tot een set concrete oplossingen om de problemen van de huidge puntentelling te tackelen. De oplossingen kun je zien als een allesomvattend 6 puntenplan om de puntentelling écht enerverend en spannend te maken. Geen goedbedoelde wijzigingen met halfbakken resultaat in het systeem, maar een totaalconcept dat de Europese tv-kijker ook tijdens de puntentelling wat meer aan de buis gekluisterd kan houden:

1. Een paar weken geleden noemde ik als grootse probleem en nadeel van de puntentelling het té grote aantal landen dat met spokespersons de punten bekend maakt. Dit kan, middels goede communicatie naar de deelnemende omroepen toe, zonder al teveel problemen teruggebracht worden. Maar hoe? De 16 niet-gekwalificeerde halve finalisten gaan niet meer ‘live’ met spokespersons hun punten bekend maken. In plaats daarvan worden hun punten (16 X 58 = 928 punten) bij elkaar opgeteld. Daar komt een TOP 26 uit.

2. Deze TOP 26 wordt door een nog nader te bepalen ‘superspokes- person’ bekend gemaakt nadat de 26 finalisten in startvolgorde op de gebruikelijke manier met hun eigen spokesperson de punten hebben afgelezen. Een voorbeeld van een ‘superspokesperson’ zou een wereldberoemde artiest kunnen zijn, bijvoorbeeld Celine Dion (ESF 1988), Madonna of Julio Iglesias (ESF 1970). Voordat hij/zij begint met het aflezen van de punten, spreekt hij/zij een uitgebreid bedankwoord uit voor de niet-gekwalificeerde landen. Daarin is aanmoediging voor deze landen om het volgend jaar met net zoveel energie opnieuw te proberen uitermate belangrijk. Hij of zij leest dan de punten af van laagst aantal punten t/m hoogst aantal punten. De punten worden herhaald in het Engels en Frans door de presentator. Op het moment dat de punten voor een land op het scorebord komen, gaat het scorebord automatisch re-arrangen in TOP 26 volgorde.

3. Alle 26 finalisten maken hun punten gewoon bekend op de klassieke manier zoals die vóór 2004 gehanteerd werd. Dus 26 spokespersons lezen hun complete set punten af: Van 1, 2 punten t/m 8 punten, dan 10 en tot slot 12 punten. De presentator herhaalt de punten in het Engels én Frans en zorgt ervoor dat de spokespersons niet teveel tijd verspillen. De volgorde van de 26 finalisten die hun punten geven is hetzelfde als de startvolgorde van de liedjes.

4. Tussen de punten van de 26 finalisten en de aankondiging van de punten van de 16 niet gekwalificeerde halve finalisten door de ‘superspokesperson’ wordt een korte commercial break of green room visit ingelast. Dan wordt de spanning voor de uiteindelijke winnaar nog even extra uitgebouwd. De nummer 1 positie en de rest van de TOP 26 vlak nadat de 26 finalisten hun punten gegeven hebben kan dus nog in de war gegooid worden door de ‘superspokesperson’.

5. Het re-arrangen van het scorebord wordt alleen gedaan tijdens het aflezen van de punten door de ‘superspokesperson’. Tijdens de af te lezen punten door de 26 finalisten worden de punten niét automatisch in TOP 26 volgorde ge-re-arranged en blijven de landen in startvolgorde van optreden zichtbaar (zoals dat vóór 2003 gebruikelijk was). Zo weten de tv-kijkers de exacte TOP 26 volgorde niet en worden de slecht scorende landen niet in een rechterrijtje geplaatst. De presentator zal wel zo’n 4 a 5 keer een update geven van de huidige TOP 5.

6. Op het moment dat de ‘superspokesperson’ de punten geeft, komt er onderaan het scorebord een balkje in beeld bestaande uit 928 gekleurde punten (zie afbeelding hieronder). Dit balkje raakt van rechts naar links langzaamaan leeg. De kijker heeft dan een idee hoeveel punten er nog te vergeven zijn. Dit visuele foefje wordt ook gedaan bij het Melodifestivalen als de televotes bekend worden gemaakt.

Waarom dit 6-puntenplan?
Je houdt de klassieke, doordachte puntentelling in stand. Alle punten van de finalisten kunnen afgelezen worden in the good old fashioned way. Het is leuker om te horen of jouw land, ook met minder hoge punten, opgenoemd wordt door de spokesperson. Op deze manier komt de spanning al een beetje terug. Er zijn minder landen die de punten bekend maken, maar elk land afzonderlijk doet er wel weer iets langer over om alle puntjes af te lezen (Dit gedeelte van de puntentelling hoeft niet langer dan 43 minuten te duren).

De spanning wordt daarna verder opgebouwd door een korte break vlak nadat alle 26 finalisten hun punten vergeven hebben, waarna de ‘superspokesperson’ verder gaat met de overige punten van de 16 niet gekwalificeerde halve finalisten. In principe hoeft dit niet zo heel lang te duren (Het kan binnen 6 minuten gedaan worden). Maar de bekendmaking van de uiteindelijke winnaar wordt echt tot de laatste twee landen -TOP 2- opgehouden.

Alle overige elementen uit het 6-puntenplan, zoals het niet automatisch re-arrangen van het scorebord bij de 26 finalisten, het wél re-arrangen van de landen op het scorebord bij de aankondiging van de punten van de ‘superspokesperson’ en het aangeven van een ‘puntenbalkje’ bij de punten van de ‘superspokesperson’, dragen bij aan een beter vol te houden en leuker te volgen puntentelling.

Of dit nieuwe systeem de 16 niet-gekwalificeerde halve finalisten nog meer ‘straft’? Ik geloof er weinig van. Zodra een land de finale niet haalt, zorgt die ene spokesperson uit eigen land er écht niet voor dat dat zogenaamde ‘straffen’ geneutraliseerd wordt. De kijkcijfers van de finale in de niet-gekwalificeerde landen zijn bij voorbaat al lager dan die van de finalisten-landen. Sowieso viel het ‘straffen’ in 2004 bij invoering van de halve finales uiteindelijk ook erg mee.

In mijn opinie moet een liedjeswedstrijd zo puur en eerlijk mogelijk zijn. Eventuele kritiek van de niet-gekwalificeerde landen moet je niet met de mantel der liefde bedekken, maar direct en duidelijk pareren met een concreet voorstel waar iedereen zich in kan vinden. Het zijn immers deze 16 landen die simpelweg een veel te matig liedje naar het songfestival hebben gestuurd. Het kan dus niet zo zijn dat bepaalde succesvolle elementen van de grootste TV-show in Europa opgeofferd worden om een niet-bestaande ‘treurnis’ bij de 16 niet-gekwalificeerde landen tegen te gaan.

Het moment in dit nieuwe 6-puntenplan waarin de presentator en de ‘superspokesperson’ kort stilstaan bij de 16 niet-gekwalificeerde landen werkt mijns inziens veel beter. Je benadert de 16 niet-gekwalificeerde heel direct, bedankt ze en moedigt ze aan om het volgend jaar nog beter te doen. Dat wordt meer geapprecieerd dan 42 spokespersons die achter elkaar hooguit 3 puntjes aflezen en voornamelijk bezig zijn met theater. Met dit bedank-moment creëer je dus ook sympathie bij de gemiddelde Europese tv-kijker.

Als alle 42 delegaties zich kunnen vinden in deze nieuwe aanpak, en ik ben ervan overtuigd dat dat middels goede communicatie heel goed kan, dan is het natuurlijk zaak deze vernieuwde puntentelling in een modern, computergrafisch design te gieten (Denk aan het mooie, strakke en overzichtelijke scorebord In Düsseldorf, verpakt in de zakelijke kleur zwart en met donkerpaars gekleurde punten). Je hebt dan een leukere, beter te bekroppen, spannendere puntentelling mét extra aandacht voor de 16 niet-gekwalificeerde halve finalisten. Mijns inziens garantie voor succes en vooral meer spanning. Wat denken jullie?

[Noot van de redactie: Wegens problemen met de site zagen we ons genoodzaakt om het artikel tot tweemaal toe opnieuw te posten. Ook reacties via mail noopten ons dit artikel later te posten]


8 Comments


  1. // Reply

    Met alle respect maar van mij mag dit 6 puntenplan meteen weggegooid worden, er zijn 42 deelnemers en de landen die de finale niet halen zijn daarmee al genoeg gestraft.

    16 landen hebben maar 1 moment op de avond dat hun even de aandacht hebben dat willen ze vast zo houden, dit plan lijkt me dan gelukkig ook erg onrealistisch.

    Of is dit ook een verlate 1 april grap?


  2. // Reply

    Niet eens met Adriaan. Natuurlijk zitten ook in dit stuk van Gert veel punten die niet kloppen, maar het is wel goed om de puntentelling op de schop te doen, het is al jarenlang saaaaai

    De terugkeer van een jury was ook onbespreekbaar en zou ondemocratisch zijn en kijk waar we nu staan.


  3. // Reply

    Allereerst even reageren op de genoemde punten:

    Hoewel ik ver kan meegaan in de leuke uiteenzetting zie ik toch nog teveel haken en ogen aan het 6-stappen-plan. Nadat ik die genoemd heb kom ik met een alternatief plan 🙂

    @ punt 1:
    Het gevaar bestaat dat na 16 landen al de uiteindelijke top 26 bekend is. De wet van de grote getallen leert namelijk, dat de verschillen zich uitmiddelen. Dus de omdraaiing van de volgorde naar eerst de finalisten, dan pas de bulk is een slimme zet . Al vraag ik mij af of het er spannender van wordt, de onderverdeling waarin 12-en en uitblijvende punten die zich als incidenten voordoen, zorgen juist voor opleving, verontwaardiging en afwisseling in de puntentelling. Die gemiddelde scores zijn eigenlijk het minst interessant. Ander nadeel van deze bulk-methode is dat de niet-gekwalificeerde landen informatie onthouden wordt van wat er in eigen land aan uiteindelijke top-10 uitgerold is. Dat kan een presentator per land natuurlijk wel opnoemen, direct nadat de superspokesman is begonnen, maar het heeft lang zoveel effect niet dan wanneer je het in beeld ziet gebeuren.

    @ punt 2:
    Een beroemdheid is altijd leuker, maar spannender wordt het er niet van wanneer de punten door een beroemdheid worden opgelezen of door een van de presentatoren of het bijvoorbeeld in een video-presentatie verwerkt wordt. Het is hooguit een aardigheidje.

    Ik zou bovendien er voor keizen alle 26 landen op te noemen te beginnen met de laagste hoeveelheid punten het eerst, zodat naar boven toe (tot in de top 5) de spanning nog lekker kan oplopen.

    @ punt 3 en 4:
    Deze vertragen de procedure en leveren geen verhoogde spanningsboog op.

    @ punt 5:
    Ik vind persoonlijk het re-arrangen wel leuk om te volgen en dat maakt ook de onderlinge strijd tussen bijvoorbeeld een nummer 13 en 14 ook inzichtelijk. De kleine competities binnen de grote wedstrijd zijn minstens zo interessant. Met het weglaten van 16 juries, haal je daarmee ook 16 mini-competities uit het strijdgewoel.

    @ punt 6:
    Is leuk, maar alleen aan het einde bij bulkvoting.

    Ik ben het grotendeels eens met Adriaan.

    De niet-gekwalificeerde landen zijn al afgestraft doordat ze niet in de finale mochten aantreden en verdienen het in mijn optiek niet om afgeraffeld te worden in slechts 6 minuten.

    Als er al voor een dergelijk 6-stappen-plan-systeem gekozen zou worden – wil ik voorstellen:

    Voordat de spokesperson de punten opleest wordt van alle 16 landen nog eenmaal een 15 tot 20-secondenfragment geshowd, zodat daarvoor applaus kan worden gegeven en de tv-commentatoren nog daarover iets kunnen zeggen. Op die manier heb je meteen op 2/3e van de puntentelling een muzikaal intermezzo ingelast van 5 minuten.

    Wanneer dan de superspokesman begint aan de nummer 26 van de niet-finalisten, krijgen we na elk punten aantal een fragment te zien van de act , wederom van 15-20 seconden. Zodat ook voor de nummer 26 geapplaudiseerd wordt. De spanning loopt vanzelf op richting het einde. En iedereen ziet duidelijk welke sprong of duikeling er alsnog gemaakt wordt in de eindklassering en kan daar nog commentaar op leveren. (Ook dit voorstel maakt het geheel niet spannender of korter, maar mogelijk wel aangenamer).

    Bedenk wel dat dit circus weer even lang duurt als voorheen, maar met de afschaffing wel dit voordeel meekomt, dat er nu niet 16 keer hetzelfde bedankje voorafgaat aan de volledige tien punten (die natuurlijk tijdens de eigen 15 seconden in beeld kunnen komen met op de achtergrond het videofragment).

    Dit bedenkende realiseer ik me dat ik mij bij de puntentelling vooral stoor aan al die mensen die hetzelfde zeggen. Thank you for a wonderful show……en dat 42 x gevolgd door een flauw grapje. Dat is pas saai, niet de punten.

    Ik heb zelf een 1-stappen-plan wat even spannend is:

    Schaf ALLE 42 landelijke woordvoerders af en laat de puntentelling doen door de show-presentatoren, terwijl op de achtergrond het fragment van het stemmende land afspeelt….

    Ik zie het dan zo voor me, per land:

    De hoofdpresentator roept welk land de punten geeft (en evt wie de deelnemende artiest was of titel was), die video wordt op de achtergrond ingestart, beeld gemixt met eventueel een juichende menigte op de Reperbaan o.i.d. en aan het geluid wordt applaus toegevoegd. Dus “Montenegro entered the competition ‘Euro Neuro’…(video wordt ingestart)… These are the results from the Montenegran jury:”

    De 2e presentator roept “One point – Italy”, de andere “Un point – l’Italie!” Ze houden er samen lekker de vaart in terwijl de punten het bord opvliegen.

    De tv-kijker krijgt de artiest die 12 punten ontving in beeld, het beeld schakelt over naar de vlag/landkaart van het volgende land en de hoofdpresentator kondigt dit aan.

    Om de 6 landen even een korte onderbreking met 3 of 5 clipjes van de huidige top 3 of 5.

    Dit zijn de voordelen:
    1) Zelfs wanneer je 1 minuut per land de tijd neemt weet je zeker dat je binnen het uur de winnaar hebt.
    2) Alle 42 landen komen even en even lang aan bod in de reeks
    3) Iedereen krijgt applaus.
    4) Het gaat dan niet meer alleen om de winnaar maar om het genoemd worden en meedoen!
    5) Voorkomen wordt, dat de spokesman te lang aan het woord is, grapjes gaat zitten maken of hun eigen artiest nog even gaan bedanken of buren expliciet gaan noemen of politiek getinte uitspraken kunnen doen over ongedeelde hoofdsteden of Nagorno Karabagh.
    6) Voor de regie een lekkere uitdaging om alles live aan elkaar te knopen op een spannende manier.
    7) Je kunt de computer nog laten bepalen in welke volgorde je de landen laat stemmen (o.b.v. van de juryuitslag). Dat wordt beperkt als je de 16 landen al in volgorde vastlegd aan het einde. En je weet nooit wanneer je eigen land met puntengeven aan bod komt.


  4. // Reply

    vind het ook niks deze puntentelling, hoe goed ook bedoeld


  5. // Reply

    Je maakt het veel te gecompliceerd Hebbuzz. En ik denk dat je het niet helemaal snapt. Nu even heel beknopt en simpel uitgelegd dan:

    Een 1e gedeelte met alle 26 finalisten, op deze manier: http://www.youtube.com/watch?v=nNKt5auMdCA . Dus gewoon de oude, klassieke puntentelling. Kan zelfs bij dit eerste gedeelte al spannend worden.

    Een 2e gedeelte waarin de superspokesperson de punten van de overige 16 niet-gekwalificeerde landen bekend maakt in TOP 26-vólgorde: Je krijgt dan een aankondiging die lijkt op het 2e televoting gedeelte van de puntentelling in Melodifestivalen: http://www.youtube.com/watch?v=tuRW6x4w4jI .

    That’s it. Ik kan werkelijk niet meekomen in de ‘haken en ogen’ die je opnoemt Hebbuzz. En jouw alternatieve voorstel? Met alle respect, maar ik denk dat dat jouw voorstel én onhaalbaar is én voor geen enkel tijdsgewin zorgt. Er moet veel teveel regie aan te pas komen.

    Leuk om de reacties te lezen, maar mijn argumenten en de voordelen die daarin naar voren komen spreken voor zich :-). Let’s agree to fully disagree.


  6. // Reply

    Yeah, I love to disagree.

    En concludeer dat ik zowel de beknopte samenvatting alsook het volledige artikel helemaal begrepen heb. 😛

    Ik hou trouwens ook van discussie.

    Een spokesperson namens 16 niet-finalisten vind ik een interessant idee om eens verder over te brainstormen en wat vinger-oefeningen te doen qua tijdswinst e.d.

    In het youtubefilmpje van Gert duurt het stemmen per land 90 seconden. Doe dat maal 26 (finalisten) + 6 minuten (voor de 16-spokesperson) dan kom je uit op een totaal van 45 minuten.

    6 minuten voor het oplezen van 26 finalelanden en hun punten – inclusief herhaling in het frans en in beeld verschijnen én spanning opbouwen naar het einde toe is overigens wel wat krapjes.

    Het Hebbuzz-voorstel is om 1 minuut de tijd te nemen per land.
    42 x 1 minuut is 42 minuten, dus nagenoeg even lang als in het voorstel van Gert.

    Er wordt tijdswinst geboekt doordat er niet gewacht hoeft te worden tot er overgeschakeld is naar Helsinki en uitgewisselde beleefdheden. de spanning wordt per 1o en 12 punten toch elke keer wel weer even opgebouwd, daar ontkom je niet aan. Je hebt alleen de timing veel meer in de hand, wanneer je dit door de eigen presentatoren laat doen dan dat je afhankelijk bent van 26 of 42 landelijke bekendheden die erg met hun ‘moment of fame’ bezig zijn.


  7. // Reply

    Even nagerekend voor 2011:

    – Top drie Aze 117, Ita 106, Zwe 95 is identiek, maar minder afgetekend.

    – Opmerkelijkste verschuivingen door de semi-punten zijn
    – plaats 4 moldavië 79 naar plaats 12 met 97 punten
    – plaats 12 hongarije 53 naar plaats 22 met … 53 punten

    Geen enkel semi-finalestrandend land gaf punten aan Hongarije 🙂

    In plaats van de splitsing tussen finalisten en semistranders te maken kan je beter de splitsing televote / jury maken. Dan krijg je pas een spannende einduitslag met de nodige bokkensprongen.

    Dus eerst televote 1 tem 12 geven voor alle landen zoals dat nu gebeurt. ( Yip, enkel top 3 en snel een beetje. )

    Vervolgens een superspokesperson die de reeds samengetelde punten van de jury’s geeft van nummer 26 tot en met 1.

    Dan weet je meteen ook wie de kijkers lieten winnen en wie de jury’s als beste zagen en is er echte gelijkheid tussen kijkers/jury.


    1. // Reply

      Je slaat de hamer op de kop Ewoudt ;-). Inderdaad. Ik heb ook dezelfde Excel-sheet met scoregrid. Na 25 landen zou Azerbeidzjan maar 117 (!!) punten hebben. De laagste score ooit als dit het eindresultaat zou zijn. Verschil met Italië zou dus maar 11 punten zijn. Spanning blijft dus intact na 25 landen. En alles gaat dus afhangen van die laatste 6 minuten als de ‘superspokesperson’ de rest van de punten op de Melodifestivalen-manier bekend gaat maken. Spanning tot het eind dus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *