De sleutel tot succes (2) • Camerawerk

Er wordt soms gezegd dat er geen succesformule bestaat voor het songfestival. In eerdere rubrieken hebben wij al aangestipt dat dit een misvatting is, maar De sleutel tot succes’ is nog nooit echt uitgewerkt. Tot op heden!• Door: Dennis van Eersel •

We sloten ons najaarsthema ‘Buiten de gebaande paden‘ er al mee af in de rubriek Myth Busting: Er is wel degelijk een Sleutel tot succes op het Eurovisie Songfestival. In zes tweewekelijkse delen ontrafelen wij de mythe verder op ESF Magazine en komen tot een handleiding voor de zes kernpunten om te scoren op het songfestival.

Dit voorjaar gaan we ‘De sleutel tot succes’ beschrijven, perfectie benaderen door het onderscheiden van drie essentiële factoren: Beeld – Geluid – Emotie. In aflevering twee richting we ons voor de eerste keer op de factor Beeld en de niet te onderschatten rol van goed camerawerk.

Camerawerk

Het Eurovisie Songfestival draait om meer dan alleen de liedjes en de kwaliteit van de zang. Het is een muziekwedstrijd, die wordt uitgezonden op televisie. De eerste indruk die je maakt, is doorgaans volledig afhankelijk van de visuals. Het beeldplaatje moet kloppen.

Een artiest moet de camera goed bespelen. Maar de camera moet ook de connectie met de artiest maken. Je hebt een goed plan nodig, als het aan komt op de juiste regie van jouw songfestivalinzending. En dat plan van aanpak is sterk afhankelijk van welk type lied je wilt verkopen. Beroepsgokker Daniel Gould schreef daar in 2012 een aardige gastcolumn over op ESF Magazine, met nog altijd actuele aanknopingspunten.

Bespeel de camera
Het lijkt te simpel voor woorden, maar toch gaat het vaak mis op het Eurovisie Songfestival. Als artiest moet je in de camera kijken, om contact te maken met de kijkers thuis. Toch zijn er legio voorbeelden van artiesten die in zichzelf gekeerd op het podium staan of zitten. Molly Sterling, uit Ierland, deed het vorig jaar nog. En na het optreden van de 3JS in Düsseldorf spreken we zelfs van ‘Jan Dulles-shots’, om aan te geven dat een artiest precies naast elke camera weet te loeren.

Uiteindelijk draait het om contact maken met de camera’s. De dolenthousiaste menigte in de zaal is dan een aardig obstakel. De nodige artiesten begonnen te schreeuwen naar de zaal en vergaten de hele cameraregistratie. Een leuk optreden voor de zaal levert je geen punten op. Het draait om het camerawerk.

Een goed regieplan
Uiteraard moet je als artiest wel de kans krijgen om met de camera te spelen. Als vooraf niet is nagedacht over een regieplan, ben je kansloos. Wij waren in Bakoe getuige van de eerste repetitie van Anmary uit Letland. Die liep verdwaasd rond op het grote podium, omdat er geen plan was wat ze zouden gaan op het podium. Uiteindelijk draaide het uit op wat plichtmatig rondwandelen en giechelen op het podium. En een kansloze strijd om de finale te halen. Anmary weet wel waar de camera is, maar de Letse delegatie had geen idee wat ze met de shots wilden doen.

En zet dat eens af tegen onze eigen Common Linnets. Elke repetitie leverde exact hetzelfde totaalplaatje op. Ilse DeLange en Waylon waren extreem goed voorbereid in wat zij moesten doen op het podium. Het camerawerk vertelde het verhaal van ‘Calm after the storm‘, bijna alsof het een videoclip was.

Ook Loreen is een schoolvoorbeeld van de importantie van voorbereiding. Dankzij het unieke camerawerk leek ‘Euphoria‘ wel een optreden tijdens een ander songfestival. Het totaalplaatje week zo af van de rest van het deelnemersveld, dat het alleen daardoor al uniek was. Natuurlijk was dat niet de enige reden dat Zweden won in 2012. Ook het lied, de zang en de uitstraling van het totaalplaatje klopte volledig. ‘Euphoria‘ is een prachtig voorbeeld van het samensmelten van alle zes de factoren die we in deze rubriek bespreken.

In aflevering drie van de reeks kijk ik voor het eerst naar de factor Emotie en de wijze waarop een artiest in drie minuten tijd een band met de kijker kan opbouwen.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *