Dennis’ Opinie • De laatste loodjes

Zoals Steef vorig weekend al aankondigde zullen er, voordat we op 11 mei vanuit Wenen keihard aan de slag gaan, geen hoofdredactionele commentaren van hem komen. De komende drie zondagen neem ik het stokje van hem over, in de hoop dat hij zijn thesis naar tevredenheid kan afronden.Door: Dennis van Eersel

De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst. De race tegen de klok van Steef is te volgen op zijn oude songfestivalblog van voor de succesvolle fusie met ESF Magazine. En wat we daar lezen ziet er gelukkig vertrouwenwekkend uit.

Ook mijn eigen Road To Vienna heeft aardig wat hobbels op de weg gehad. Wegens oogproblemen ben ik het laatste halfjaar heen en weer geslingerd door artsen tussen ‘het komt allemaal goed’ en ‘het is toch weer mis’. De afgelopen maand waren de gezondheidsklachten zo erg dat ik niet meer mocht werken en voor het eerst in tien jaar tijd was ik – tegen wil en dank – meer dan twee weken achter elkaar “vrij”.

Na een operatie die ik enkele weken geleden heb gehad lijken de problemen nu definitief verleden tijd. Ik mag en kan weer werken, gelukkig maar, want enkele van de mooiste werkweken van het jaar komen eraan: het Eurovisie Songfestival.

Europa is namelijk een fascinerend continent, ook in journalistiek opzicht. Los van de goede muziek die er ieder jaar te ontdekken valt, biedt het songfestival in inkijkje in de staat van het huidige Europa. Fragiele banden tussen diverse naties, het verborgen etnocentrisme in Nederland en andere Westerse landen, het ontdekken van verschillen én overeenkomsten binnen Europese culturen. En het feit dat ik twee weken lang bij gelijkgezinden niet hoef uit te leggen waarom het songfestival tof is en journalistiek serieus genomen mag worden.

Ook voor de organisatie in Wenen wegen de laatste loodjes traditioneel zwaar, al liggen ze daar in Oostenrijk goed op schema. Het podium, gebouwd door een Nederlands bedrijf, is af. Mooie foto’s daarvan zijn te zien op onze partnerwebsite ESC Daily, maar hier links zie je al een klein voorproefje.

Op dat podium beginnen deze week de technische repetities. Conservatoriumstudenten zingen daar elke bijdrage van ieder land, zodat de licht-, geluid- en cameramensen alle regieplannen al kunnen testen voordat de daadwerkelijke repetities met de echte deelnemers van start gaan. Ik moet in deze week daardoor denken aan het verhaal van Ellen Benediktson.

In 2013, toen het festival in Malmö neerstreek, mocht zij als artieste de technische repetitie van Frankrijk voor haar rekening nemen. De Zweedse media pikte het fragment van het grote muzikale talent op en prompt mocht Ellen een jaar later meedoen aan de Zweedse voorronde. Bijna werd ze een échte songfestivalartiest, toen Songbird de finale haalde. Dit jaar kwam Ellen in Melodifestivalen met Insomnia de voorronde niet door, maar een mooi sprookjesverhaal blijft het wel.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *