Een weekendje zonder mijn Songfestivalfamilie

De “bewoners” van het perscentrum (in weken als deze ontbijt, lunch, eet en slaap je soms zelfs in het exhibition center) worden ook wel the eurovision family genoemd. En dat is niet zo gek: door de jaren heen kom je veel van dezelfde mensen tegen, en breng je uiteindelijk met alle voorrondeweekendjes, junior en volwassen songfestivalweken toch een flink gedeelte van je leven met elkaar door.

Hoeveel tijd we ook samen doorbrengen, we blijven concurrenten, of op z’n minst eenlingen: steeds kleiner wordende teams met ieder hun eigen project, hun eigen deadlines.

Door: Steef van Gorkum

Ik heb lange tijd niet echt het gevoel gehad dat ik ook bij die familie hoorde. De Nederlandse journalisten (afzonderlijk stuk voor stuk zeer aardige mensen) vormen op het songfestival sowieso een vrij hechte kliek waar ik me niet altijd in thuis voelde. Daar kwam bij dat ik eigenlijk ook nooit deel heb uitgemaakt van de Nederlandse delegatie omdat omroep tros mij er liever niet bij wilde hebben.

Ook de internationale fanpers is een merkwaardig clubje van mensen die elkaar soms al heel lang kennen en waar je niet zo gemakkelijk tussen komt. Al was het maar omdat ik niet in de officiële hotels zit, en doorgaans ook weinig tot geen tijd heb voor small talk tussen het harde werken door. Als afgestudeerd journalist zit ik hier met een iets andere insteek dan veel anderen, en daardoor voel ik me er soms ook wel buiten staan.

Ik denk trouwens niet dat ik de enige ben die zich soms zo voelt. Hoeveel tijd we ook samen doorbrengen, we blijven concurrenten, of op z’n minst eenlingen: steeds kleiner wordende teams met ieder hun eigen project, hun eigen deadlines. Het meeste sociale contact in het perscentrum blijft beperkt tot het beleefd afslaan van een interview bij een ander medium, omdat je je eigen stuk nog moet afmaken.

Toch is er de laatste jaren wel wat veranderd. Zeker door mijn aanwezigheid bij het Junior songfestival en mijn deelname als hoofdredacteur van ESC Daily aan overkoepelende overlegorganen zijn ik steeds meer mensen die me groeten als ik ‘s ochtends de working area binnen loop. Ook de contacten met de vaste gasten van de escdaily talkshow helpen daarbij.

Mijn hoogtepunt van vandaag was dan ook het weerzien met een concullega van www.escinsight.com. Hij had een kaartje voor me meegenomen! De tekst die daarop stond, was een bedankje voor mijn bijdrage als kritisch journalist aan dit bijzondere songfestivalwereldje. Misschien kwam het door de magere drie uurtjes slaap van vannacht – maar ik stond toch even met tranen in m’n ogen.

Mijn eerste en meest nabije songfestivalfamilie blijft echter het team van esf magazine, en specifieker gezegd: Erik Bolks en Dennis van Eersel. Twee totaal verschillende types met eenzelfde klap van de molen als ikzelf. Tijdens onze eerste gezamenlijke trip in Baku klikte het meteen erg goed en heeft het delen van een appartement nooit meer ter discussie gestaan.

Als drietal vullen we elkaar aan. Dennis kan ver over z’n eigen grenzen gaan. Ik kan overzicht houden en beslissingen nemen als de paniek toeslaat, en Erik zorgt ervoor dat je nooit de hoop verliest. Dat zijn cruciale eigenschappen, zeker op de momenten – en die zijn er elk songfestival – dat één van ons er even helemaal doorheen zit.

Zonder Erik en Dennis was ik denk ik allang een keer vroegtijdig naar huis gevlogen. Ik kan me geen festival voorstellen zonder hen. En toch is dat nu de realiteit: tot en met maandagavond laat, tweeëneenhalve dag, moet ik het zonder Dennis stellen. Hij vliegt op en neer om verslag te doen van (mogelijk) de kampioenswedstrijd van Feyenoord, en Erik en ik blijven samen achter.

Dennis, ik wens je van hieruit ontzettend veel succes en een heel bijzonder weekend. Het mijne wordt echter minstens zo bijzonder: songfestival zonder Dennis. Wie helpt mij nu eraan herinneren mijn accreditatie mee te nemen? Wie helpt me met presenteren, interviewen, leiding geven aan een team? Wie gaat er nu, als ik een iets te grove grap maak, nog nét een stapje verder?

Ach, ik moet maar niet té dramatisch doen. Maandag vliegt Dennis, hopelijk met de kampioensschaal op zak, weer terug naar Kiev. Tot die tijd vermaak ik me prima hier met mijn andere songfestivalbroer: Erik.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *