Oor-deel • The Common Linnets – ‘The Common Linnets’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘The Common Linnets’, het eerste en waarschijnlijk laatste album van Ilse DeLange en Waylon als The Common Linnets • Door: Emma Coolen •

Aanleiding
Afgelopen jaar doorbraken Ilse DeLange en Waylon als gelegenheidsduo The Common Linnets een lange periode waarin Nederland niet meer in de top 3 van het Songfestival was geëindigd. De titel ‘gelegenheidsduo’, vooraf met klem ontkend, zouden ze uiteindelijk toch eer aan doen, want na het optreden op het Eurovisiepodium en de release van het titelloze debuutalbum leek Waylon van de aardbodem te zijn verdwenen en trok Ilse met Jake Etheridge en JB Meijers als The Common Linnets Europa door. Rest ons natuurlijk de vraag: Hoe is het eerste en hoogstwaarschijnlijk laatste album van Ilse DeLange en Waylon als The Common Linnets?

Verwachting
De CD The Common Linnets werd deels opgenomen in Nashville, de hoofdstad van de Amerikaanse countrymuziek. In de documentaire Calm Before The Storm, die in april van dit jaar bij de AVROTROS werd uitgezonden, kregen we een voorproefje op de plaat. Daarin kwam de typische Nashville-sound al naar voren. Op de uiteindelijke CD is dit geluid bij meerdere nummers ook sterk te horen, alhoewel er ook uitstapjes naar andere genres tussen zitten.

Netherlands 2014 - Common LinnetsDe CD opent met het ondertussen welbekende Calm After The Storm. Enkel als audio mist het nummer het beklemmende effect dat het door de regie van Hans Pannecoucke op het Songfestivalpodium had, maar de studio-uitvoering klinkt een stuk doffer dan de live-versie, wat goed bij de sfeer past.

Ilse DeLange-volgers van het eerste uur zullen hun hart op kunnen halen met het tweede nummer Hungry Hands. Het lied had, zeker door de bekende gitaarrifjes, niet misstaan op Ilse’s eerste CD World of Hurt (1998). Waylon zingt slechts een paar noten op de achtergrond.

Het volgende liedje smaakt een stuk meer naar Nashville dan de twee openingsnummers. Dit keer is het Waylon die voor het merendeel te horen is. Arms of Salvation is een echte countryplaat, die het niet slecht zou doen in een Amerikaanse roadmovie.

Het eerste nummer dat The Common Linnets samen ten gehore brachten was een akoestische versie van Still Loving After You, in november 2013 bij De Wereld Draait Door. De CD-versie doet geen recht aan die live-uitvoering, maar het is een goede gitaarballad die van begin tot eind tweestemmig gezongen wordt. Hierop volgt nog een gitaarballad, met Ilse die het voortouw neemt. Sun Song is een mooi, klein nummer, wat een beetje doet denken aan de Nederlandse band Chef’Special.

Terug naar het echte Nashville-geluid gaan we met het opzwepende Lovers & Liars, dat zowel rond het kampvuur als op een festival groot succes zou kunnen oogsten. Het daaropvolgende Broken But Home doet in het refrein een beetje denken aan Iris van The Goo Goo Dolls. In dit nummer vullen DeLange en Waylon elkaar perfect aan, en beiden leggen veel gevoel in hun stem. Ondanks een John Ewbank-achtig einde met prominente strijkers en een hoog zoetsappigheidsgehalte voelt de ballad, mede door de country-insteek, niet overmatig commercieel aan.

Een compleet andere invloed horen we op Before Complete Surrender. Ilse zingt het grootste gedeelte van deze kabbelende ballad, die veel weg heeft van Something Stupid van Robbie Williams en Nicole Kidman. Het zit technisch goed in elkaar, maar er is veel aan gedaan om muzikaal overal netjes binnen de lijntjes te kleuren.

Waylon laat de veelzijdigheid van zijn stem horen in het zwoele, rokerige Where Do I Go With Me. Daarna gaan we na een aantal rustigere nummers weer terug naar echte country met Time Has No Mercy. Het is country in zijn bekendste vorm en bijna een kopie van Man of Constant Sorrow, dat voor velen bekend is omdat het verscheen in de gebroeders Coen-film O Brother, Where Art Thou (2000). Het contrast is groot met het daaropvolgende Give Me A Reason. Typische ‘Ilse-pop’ met een orgelrifje, dat zo de radio op kan.

Vervolgens is het weer Waylon’s beurt. Het filmische When Love Was King is zeker een van de hoogtepunten van de CD, dat begint als Home van Dotan met een country-tintje, en halverwege losbarst. Waylon kan de rauwheid van zijn stem laten horen en klinkt tien jaar ouder en wijzer dan hij is. In combinatie met een sterke opbouw maakt dit van When Love Was King misschien wel het beste werk van de 13 nummers die uiteindelijk de plaat gehaald hebben.

In de afsluiter horen we weer het World of Hurt-gevoel. Love Goes On doet sterk denken aan Ilse’s cover van Julie Miller’s I Still Cry. Het is misschien niet het spannendste nummer van de CD, maar is met klasse uitgevoerd en zal bij veel mensen een gevoelige snaar raken.

Verbeterpunten
De CD The Common Linnets heeft een fijne en weloverwogen afwisseling tussen country, pop, zoete ballads en ‘stadionmuziek’, maar wordt nooit écht een geheel. Dit komt vooral omdat op een paar nummers na altijd een van de twee artiesten duidelijk de leiding heeft, en de ander vaak tijdelijk degradeert tot achtergrondkoortje. De CD voelt daardoor meer aan als twee gecombineerde soloplaten dan een verzamelwerk van een duo of band.

Naar een oordeel
Op The Common Linnets is goed te horen dat Ilse DeLange na een aantal commerciële successen weer de muziek kan maken waar haar hart bij ligt. De World of Hurt-invloed is goed te horen, zonder dat ze vervalt in een oud kunstje. Bijna om en om horen we nummers van Ilse afgewisseld met de pure, rauwe country van Waylon. Het is een verzameling kwalitatief hoogstaande liedjes van twee artiesten die hier bewijzen subliem te kunnen zijn in hun genre, en van een niveau zijn dat we hier in Nederland niet gewend zijn. Ondanks dat de plaat weigert een echt geheel te worden is het een verzameling composities van de buitencategorie, en bovendien kan het voor veel country-leken dienen als een toegankelijke introductie tot het genre.

BEOORDELING ALBUM: Rating - 3.5 sterren

BEOORDELING COMPOSITIES: Rating - 5.0 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


1 Comment


  1. // Reply

    Couldn’t agree more met deze recensie tweelijdigheid inplaats van eenduidigheid, maar verder prima album. Ik zal het niet veel draaien, maar het is wel een mooi documentje geworden in de vaderlandse muziekschrijverij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *