GASTCOLUMN • Kim Kötter

• Nederland op de kaart zetten •

Het Songfestival! Ieder jaar keek ik er weer naar uit. Met mijn oma. Vaste prik, op de bank in de pyjama, lekkers erbij, tv gids en een potloodje in de aanslag om punten te geven. Heerlijk zo’n groot internationaal podium, al die vlaggen, dat nationalistische saamhorige gevoel. Los van de kwaliteit van de act van je land, wil je toch dat jouw eigen land wint. •Door: Kim Kötter•

Je krijgt kriebels in je buik als het voorfilmpje van Nederland begint of als je in het publiek een Nederlandse vlag voorbij ziet komen. Zal onze artiest zenuwachtig zijn? Als hij/zij maar geen foutje maakt door de zenuwen. Wat zal hij/zij nu uiteindelijk dragen, na weken van speculaties vooraf in de pers? Wat zal de choreografie zijn? En wie mag onze punten doorgeven? Welk land geeft ons punten? En vooral wie niet!

Herinneren jullie je nog de mega zwart witte jurk van Linda Wagenmakers waar een complete act onder schuil ging? En wat te denken van die heerlijke, best wel simpele, maar zeker mooiste songfestivalnummers van Ruth Jacott & Edsilia Rombley? De verwachtingen die we allemaal hadden bij Glennis Grace? Of één van mijn favoriete foute songfestivalplaten: ‘De Eerste Keer’ van Franklin & Maxine. Heeeerlijk. Met oma stond ik dan in de woonkamer. Ik als Maxine, dus op mijn knieën, met de rug tegen de rug van oma, zij was Franklin.

Maar internationaal heb ik me stiekem ook wel eens een beetje geschaamd hoor; de blote voeten van Michelle, de meiden van Treble, de styling van Sieneke, de pakken van de Toppers die het niet deden, etc. En toch maar weer kijken naar het Eurovisie Songfestival en al hopend denken: ‘Misschien vindt men het toch wel verrassend?’

Zoals jullie misschien wel weten, zit ik voor mijn werk ook veel in het buitenland en heb ik nog steeds een schare internationale fans. Direct als het nummer van Nederland bekend is, krijg ik van over de hele wereld berichtjes. En ik kan jullie vertellen dat de berichtjes de laatste paar jaren niet zo positief waren. Niet alleen de internationale fans waren niet te spreken over de Nederlandse inzendingen. Heel Nederland heeft er een mening over. En dat zorgt ervoor dat ook de nationale finales steeds aan veranderingen onderhevig zijn.

Heel blij was ik dan ook dat in 2004 het Nationaal Songfestival op de kaart werd gezet in een soort van songcontest-TV-programma waar iedereen zich voor mocht opgeven. Ik mocht het programma van meerdere kanten meemaken. Ik had samen met Jeroen een radioprogramma op TwenteFM met daaraan gekoppeld een songfestivalspecial waarin we alle acts volgden. Mijn toenmalige vriendje zat toen in het programma met een act: The Soullistics. Wat een leuke tijd was dat. Meekijken met het uitzoeken van de kleding, de dansjes, de zang, de looks etc. Geweldig, ik was zo trots. Mijn vriendje deed mee aan mijn favoriete festival! Helaas wonnen ze niet. Maar wat een geweldige acts dat jaar. Re-union won uiteindelijk verrassend het Nationaal Songfestival. Internationaal vielen ze helemaal weg jammergenoeg. Mijn oma en ik vonden het alsnog toch een mooi klein liedje. ‘Without youuuuu’. Maar het was toch té typisch Nederlands. Er ontbrak een echte show of styling.

Ja en in 2010 was daar natuurlijk het fiasco met Vader Abraham en Yolanthe Sneijder-Cabau: “U moet het nú zeggen!!” Ik geloof dat dat mijn eerste week op Twitter was. En dat heb ik geweten! Volgens mij was daarna even iedereen klaar met het songfestival. Ik werd echt vanuit de hele wereld aangesproken met: “Kim, this cannot be happening!” of “That Sieneke, what farm did she come from??” of “Please Kim, bring the glamour back into your Songfestival. Help them!”

Eigenlijk heeft het Eurovisie Songfestival veel weg van de sfeer van de Miss Universe verkiezing: Datzelfde immense internationale podium, een heleboel fans, al die vlaggen, al die meningen, de creatie, die pas bekend wordt op het moment dat de missen op het podium staan voor tientallen miljoenen kijkers. En hoe zit de choreografie in elkaar? Ze struikelt toch niet? Uit welke landen komen de juryleden? En na afloop heeft ook ieder verloren land maar één mening: Politieke keuze!

Maar als we dan toch even kijken naar de Miss verkiezing: We hebben Nederland ook weer internationaal op de kaart gezet. Door alles aan de voorkant enorm te veranderen én aan de achterkant met een goede marketing&PR-machine op de proppen komen. We hebben de glamour, de internationale allure en de erkenning weer teruggekregen in de Nederlandse Miss Universe pageant. En ik weet zeker dat dat dit jaar ook weer gaat gebeuren bij het Nationaal Songfestival en het Eurovisie Songfestival. Ik ben dan ook ontzettend blij dat John de Mol zich over het Songfestival ontfermt. Hij is dé man die alle puntjes op de ‘i’ wil zetten. Alles moét kloppen. Daardoor verwacht ik de juiste keuze aan artiesten, goede nummers, goede PR, een fantastische show met geweldige styling en een compleet vernieuwde vakjury. En dat moet ook. De SMS-generatie is de jury. En daar passen de -met alle respect- juryleden van vroeger niet meer bij.

Ik heb zo ontzettend veel zin in de show. Ik heb een paar hele kleine stukjes gehoord van onze 6 nationale artiesten. En ik werd daar nu al zo blij van! Ik kan niet wachten tot de 26e!

Gisteren sprak ik Kim de Boer en we hebben nog even een aantal zaken doorgesproken. Ik word er zo blij van! Ze gaat voor een geweldige creatie van Addy van den Krommenacker. Ze was dol op alle beautytips waar wij ook onze missen in voorzien voor ze vertrekken naar de Miss Universe verkiezing. Aankomend weekend zullen ze alle 6 te horen en te zien zijn in ‘Life 4 You’. En ook dat vind ik zo mooi: Krachten worden gebundeld. De commerciële zenders werken samen met de TROS. En allemaal met één doel voor ogen: Nederland weer internationaal op de kaart te zetten en Nederland weer trots laten zijn op onze eigen act.

Wie een groot fan is van de Miss Universe pageant, kent ongetwijfeld de immer nuchtere Kim Kötter. De Twentse deed in 2002 namens Nederland mee aan de Miss Universe-verkiezing in Puerto Rico. Na een flink aantal jaren slechte scores voor Nederland op het Missen-podium, wist Kim een gedeeld 10e plaats in de wacht te slepen. Haar deelname legde haar geen windeieren, want anno 2012 is Kim Kötter de licentiehouder van Miss Universe Nederland, Miss Nederland World, Miss Nederland Earth en Miss Universe Duitsland.

Naast haar drukke agenda voor de Miss-verkiezingen, presenteert Kim sinds 2010 samen met Natasha van den Brand Horninge het RTL4-programma ‘Health Angels’. Recentelijk was ze te zien in het eerste seizoen van het opgefriste ‘Fort Boyard’, dat werd uitgezonden door de AVRO. En tussendoor (2011) werd Kötter nog gelauwerd met de Style Award tijdens het ‘Amsterdam Fashion Gala’.

[Blijf onze gastcolumns de komende weken tot aan het Nationaal Songfestival 2012 in de gaten houden. Je kunt de stukjes van de gastcolumnisten hier nog eens nalezen]

[twitter style=”horizontal” float=”left”] [fbshare type=”icon_link” float=”left”]


1 Comment


  1. // Reply

    Leuk geschreven stuk! Ze weet haar optimisme goed over te brengen 🙂 God, ik heb er ook zo’n zin in!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *