Het Oor-deel (4) • Ott Lepland – ‘Laulan Ma Sind’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ESF-Magazine bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of die we daar graag nog eens zouden zien stralen.Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke oordeel? Vandaag het Oor-deel over ‘Laulan ma sind’, het laatste album van Ott Lepland (Estland 2012). • Door: Erik Bolks •

Sinds de Baltische republieken in 1994 meedoen met het Songfestival is Estland uitgegroeid tot de best scorende van de drie. In tegenstelling tot de Letten en de Litouwers scoort Estland met regelmaat redelijk en kent het bovendien een hele eigen stijl. De Estse voorronde is wellicht de meest gevarieerde preselectie van alle Europese landen. Afgelopen Songfestival vertegenwoordigde Ott Lepland zijn thuisland met een indrukwekkende live-vertolking van de eenvoudige ballade ‘Kuula’ (Luister). Voor ons aanleiding om eens goed te luisteren naar zijn album, dat vrij vertaald ‘Ik zing voor jou’ heet en eind 2011 uitkwam.

Verwachting
Wie enkel ballades zoals ‘Kuula’  verwacht zal door dit album enigszins verrast zijn. ‘Sa ju tead’ (Weet je dat) komt nog het dichtst in de buurt. Een vier en een halve minuut durende versie van ‘Kuula’ ontbreekt natuurlijk niet. Dit lied met piano en bombastische uitwerking valt tussen alle gitaren wel op. De krachtige uithalen van Ott zal de luisteraar wel herkennen in diverse nummers.

Het album start met een rockballad, maar daarna gaat het tempo omhoog, worden de gitaarsnaren goed geraakt en zit de drummer ook niet stil.Het nummer ‘Öö’ (Nacht) heeft niet alleen de grappigste titel, maar zorgt er ook voor dat je niet in slaap sukkelt. Evenals het nummer ‘Talveuni’ (Winterslaap). Dat lied beweegt zich in het schemergebied tussen rechttoe rechtaan jarentachtig hits en jarenzeventig muziek met psychedelische vleugjes daar doorheen, zoals we die ook wel vaker tegenkomen in de Estse voorrondes voor het Songfestival.

The Police (Rechtenvrij)‘Kohtume jälle’ doet in het begin denken aan ‘Every breath you take’ maar gaat dan langzaam over naar een uptempo liedje, dat zo geschreven had kunnen zijn door Alain Clark. Op het album staat ook een duet ‘Sinuni’ (Van jou) met Lenna Kurmala. Zij is de voormalige zangeres van Vanilla Ninja (Zwitserland 2005). Ott verwees haar in de superfinale van de Estse preselectie in 2012 nog naar een 2e plaats. De bonustrack ‘Läbi öise Tallinna’ (Door de nacht van Tallinn) is eigenlijk het minst toegankelijke nummer op het album, omdat het een beetje uit de toon valt. De overige nummers zijn veel melodieuzer.

Ests is een hele prettige taal om naar te luisteren en hoewel je af en toe wel afvraagt waar het nummer over gaat, stoort dat geen moment. Qua stem en uiterlijk alleen al doet Ott sterk denken aan zijn voorganger en landgenoot Koit Toome (ESF 1999). In zekere zin zou je Lepland’s album ook als een voortzetting van het werk van Toome kunnen zien.

Verbeteringen
Wat ons betreft brengt Ott op korte termijn een Engelstalig album uit. Daarbij mag hij gerust enkele van zijn nummers uit het Ests laten vertalen en de contrasten nog groter maken dan ze nu op het album al zijn.

Waarom niet op zoek gaan naar een lekker rauw duet of nog meer mierzoete liefdesballades eventueel samen met een zwoele zangeres? Het album telt – inclusief de twee bonustracks – slechts 13 liedjes. Dat is wat aan de krappe kant. Een kwartiertje langer luisteren naar de stem van Ott hoeft helemaal geen ramp te zijn. Voor de Eurovisiefans zou een akoestische versie van ‘Kuula’ het goed doen voor de verkoop in Europa.

Met een beetje pimpen en de juiste (gelikte) producers zou Ott dit album vrij eenvoudig om kunnen bouwen tot een zeer geschikt product voor de Noord-Amerikaanse muziekmarkt of anders zijn nummers aan Canadese of Amerikaanse rockartiesten kunnen doorverkopen. Mogelijk valt er door een meer gevarieerde wisseling in de arrangementen of stijl van uitvoeren ook nog iets te winnen. De liedjes hoeven niet aan kwaliteit in te boeten wanneer deze een ander sausje krijgen. De melodieën blijven ongetwijfeld ook overeind in een country-jasje of a capella versie.

Naar Een Oordeel
Ott levert met ‘Laulan ma sind’ een prima popplaat af, dat nog het beste als een feel good album te bestempelen is. Van een taalbarrière heeft de luisteraar nauwelijks last, omdat het allemaal als prettige automuziek overkomt. Het is niet echt een album om eens voor te gaan zitten, maar wel eentje om af en toe eens lekker hard op te zetten met de shuffle-mode en repeat ingeschakeld. Wie geen Ests verstaat heeft dan echt niet door dat sommige nummers al eens eerder langs gekomen zijn.

BEOORDELING ALBUM: Van ons krijgt Ott Lepland voor zijn album een ruime voldoende. (7/10)
Ottje 4


1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *