Kiev 2017: Rennen en vliegen

Eigenlijk zijn de twee festivalweken topsport. Voor de artiesten, die van hot naar her moeten voor repetities, persmomenten, momenten van ontspanning en andere verplichte nummers. Ook voor een journalist op het festival is het vaak rennen en vliegen, ervaart ook onze Dennis van Eersel.

Hard werken loont altijd. In het leven in het algemeen, maar ook op het songfestival. Er doen zoveel landen mee, dat je nooit per ongeluk een top 10 positie binnen haalt.

Door: Dennis van Eersel

Twee weken aan repetities, is dat niet een beetje veel van het goede? Het omgekeerde is eigenlijk waar. Voor die drie minuutjes op de grote avond heeft een artiest nog veel meer voorbereidingstijd nodig, om daadwerkelijk kans op een goed resultaat te hebben. Er doen zoveel landen mee, dat je nooit per ongeluk een top 10 positie binnenhaalt.

Van OG3NE hebben we gehoord dat zij al weken aan het werken waren aan hun podiumperformance. En ook andere deelnemers hebben niet stilgezeten. Bij de repetities is soms goed te zien wie er al veel voorwerk heeft verricht. En wie niet. Deze week is door ons team regelmatig het optreden van Letland uit 2012 aangehaald. Zij kwamen bij de eerste repetitie het podium op en vroegen toen wat de bedoeling was. ‘Loop jij naar links, en ik naar rechts?’ Onvoorstelbaar, als je voor een miljoenpubliek mag optreden.

Maar de positieve verhalen zijn leuker dan de negatieve uitzonderingen. De deelnemers uit Australië moéten wel tijdig gaan repeteren, want zij kiezen standaard hun deelnemer intern. Er is geen voorronde geweest om de act al in de praktijk uit te testen. Hard werk vooraf, zeker met een act op een draaischijf, is een vereiste. Vandaag liet het delegatiehoofd Paul Clarke mij een video zien van Isaiah Firebrace die in een woonkamer in zijn vaderland aan het oefenen was op een salontafel op wieltjes.

Hoe kwam het dat ik zo’n filmpje te zien kreeg, waar niemand nooit beelden van ziet? Steef en ik hadden een afspraak met Isaiah in zijn hotel. Normaal verlaten wij nooit het perscentrum, maar in dit geval maakten wij een uitzondering. Voor het eerst in de jaren dat wij voor ESC Daily werken kregen wij de kans om de deelnemer uit Australië 1-op-1 te spreken. En daarvoor hadden wij best wat heen en weer gereis en ren- en vliegwerk over.

Omdat wij er al vroeg bij waren, sprak het delegatiehoofd Paul Clarke ons aan. Wij kennen Paul al langer, omdat wij in 2014 al interesse toonden in Australië, voordat iedereen dat ging doen. Met het filmpje toont SBS wederom aan dat ze het festival bloedserieus nemen, al ben ik helaas niet overtuigd van een nieuwe topnotering. De 17-jarige Isaiah is nerveus, het lied vol liefdesverdriet past niet bij zo’n jonge knaap en de focus ligt teveel op zijn choreografie.

Als het ‘Down Under’ gegeven is om mee te mogen blijven doen aan het festival, dan zal dit in de toekomst anders zijn. Paul Clarke verklapte ons in een exclusief interview dat Australië van plan is om met een nationale finale te komen. De grote namen moeten er aan meedoen, net als in Zweden. Christer Björkman, de grondlegger van het succes van Melodifestivalen, moet ook de Australiërs aan een goed format helpen. Een mooie scoop, die in de songfestivalwereld veel bereik heeft gekregen. Zelfs de grote Zweedse krant nam ons verhaal, met bronvermelding over. Een bewijs dat niet alleen voor de deelnemers het harde werken wordt beloond, maar soms ook voor ons journalisten.


2 Comments


  1. // Reply

    Kicken jongens! Hartstikke leuk voor jullie


  2. // Reply

    Ga zo door, jullie worden nog beroemd! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *