LIVE • De nieuwkomer in Wenen (2)

Voor het eerst in zijn leven is songfestivalliefhebber en auteur Dave Boomkens in levende lijve aanwezig bij het songfestival. Speciaal voor ESF Magazine schrijft hij daags na elke show een artikel over zijn belevenissen in Oostenrijk. In deel 2: ‘You vote for Lithuania? We vote for your country.’ • Door: Dave Boomkens •

Geen strip Oostenrijkse paracetamol of ibuprofen na de uitschakeling van Trijntje, maar een stapel schone handdoeken. Handdoeken voor na het hardlopen. Hardlopen om ritme te herpakken, op te laden voor een nieuwe dosis Eurovisie en alle herinneringen nog eens voorbij te laten komen. Langs de Donau heb ik een rechte weg gekozen van iets meer dan zes kilometer lang. Heen en terug is dat best een fijn stukje en, eerlijk is eerlijk, ik kan bijna alle muziek verdragen tijdens het rennen, maar moet bekennen dat de Cypriotische inzending bar weinig ‘jog-potentie’ in zich heeft. Hoewel de muziek niet rijmt met de maat van mijn passen (of andersom) rende ik het lied vrijdagochtend toch uit.

‘#CYP Is hij familie van @DaveBoomkens?’ twitterde Dolly Bellefleur (o.a. bekend van de Walk-Along-cover ‘Loop Naar De Maan’) de avond ervoor. Het was de avond van 21 mei, de avond van de tweede halve finale van het Songfestival. Misschien heeft dat geholpen.

Als mijn iPod overschakelt op de all-inclusive-resort-song van Israël en begint met een luidkeels ‘Mama, someone broke my heart again..’, schroef ik het tempo onbewust op. Een beetje Mohombi, een beetje Justin Timberlake: de Israëlische inzending swingt. Iets wat diezelfde donderdagavond merkbaar was in de Wiener Stadthalle. Samen met Steef, Dennis en Jill stond ik in de hal waar wij omringd werden door uitzinnige Israëli. Bij de inzet van zanger Nadav barstte de zaal uit zijn voegen en stonden de Israëlische fans, binnen mum van tijd, in slechts boxershorts te dansen. Zichzelf besprenkelend met gouden glitters, want het lied heet immers ‘Golden Boy’. Om een kleine vijf minuten later door een brigade beveiligers gesommeerd te worden zich aan te kleden. Dat gebeurde, zonder enige vorm van bezwaar.

LitouwenDat rechts van ons. Kort ervoor werd aan onze linkerzijde hevig met de vlag van Litouwen gewapperd. In weinig vloeiende bewegingen schoot het geel-groen-rood alle kanten uit. Voor drie minuten vocht de kleine geblondeerde vrouw als een leeuwin. Dit alles om haar vlag in de lucht te houden. Ze zag dat ik getuige van haar worsteling was en kwam tijdens het introductiefilmpje van Ierland hijgend op mij af. ‘He is family. My son. You know. Son. Family!’ Waarop ik bevestigend knikte en aan de meegereisde familieleden werd voorgesteld. Een fotomomentje ‘met die Nederlandse fan’ mocht niet uitblijven en er werden punten uitgewisseld. ‘You vote for Lithuania? We vote for your country.’ Dat Trijntje al lang gevlogen was, bleek aan dovemansoren gericht. ‘We like your song. Yes, we do!’

De tweede halve finale bestond uit nog twee andere hoogtepunten: Noorwegen en Zweden. De beste tekst komt dit jaar, mijn inziens, uit het eerstgenoemde land. Het duo Mørland & Debrah Scarlett brengt het adembenemende ‘A Monster Like Me’. Alles klopt aan de Noorse inzending: de ingehouden spanning aan het begin en dan plots, tegen het eind, de vocale apotheose.

Het duet vormt een verbluffende dialoog. Zanger Mørland heeft iets uitgespookt in zijn jeugd, maar wat? Dat komt niemand te weten, zelfs Scarlett niet. Het lied ademt eenzelfde sfeer als ‘9 Crimes’ van Damien Rice en dat is een groot compliment. Als de Oostenrijkse media mogen kiezen, wint niet Noorwegen, maar Måns Zelmerlöw. “Schwede macht alle heiß!” staat in vrijwel alle kranten gedrukt. Met daarnaast een foto van een afgetrainde Måns die uit het zwembad kruipt. Wie het écht gaat worden, weten wij binnen nu en een halve dag, even na middernacht…


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *