Live Steef: Amir laat zijn backings het werk doen

Deze dagen staan in Eurovisietermen bekend als “het drukke weekend”. We mogen voor het eerst de arena in, en krijgen repetities te zien van zo’n twintig landen op één dag. Om die drukte goed te doorstaan, hadden we de taken vooraf goed doorgesproken. De opzet van het perscentrum hielp ook; er is wifi in de arena en dus hoefden we niet de hele dag met camera’s op en neer te rennen.• Door: Steef van Gorkum •

Brandon en Neil (die gisteravond is aangekomen) kozen positie in de arena om voor de filmpjes te zorgen, en ze deden dat beter en vooral ook sneller dan de mensen van de officiële website www.eurovision.tv . Dave en Erik hielden de blogs bij, waardoor Dennis en ik onze handen vrij hadden voor interviews. ’s Ochtends waren er echter nog geen persconferenties, en dus konden we relatief rustig beginnen met het monteren van oud materiaal.

De Belgen – die vooraf terecht zeer kritisch waren over “What’s the pressure” slaan na de goede eerste repetitie helemaal door naar het andere uiterste, en speculeren nu over een topnotering. Dennis reageerde daarop door de hashtag #molenbeek2017 in het leven te roepen. Sowieso was Dennis in opperbest humeur vandaag, nu hij weet dat hij dit weekend niet op en neer naar Nederland hoeft te vliegen voor zijn werk. Tijdens de Griekse repetitie zong de rapper met de grote neus “hop hop, temeteron hiphop”, maar Dennis verbasterde dat tot een voetbalhooligantekst die ik hier voor zijn eigen bestwil maar niet meer zal herhalen.

Het interview met de Grieken voor ESC Daily was leuk, en ook hier was er de nodige hilariteit, al kwam die nu niet van Dennis maar van de Griekse delegatieleidster die bij ons haar beklag kwam doen over Wiwibloggs. “Ik word gek van die lui, elke dag komen ze ons wéér interviewen, en elke keer met iemand anders,” zei ze, om er vervolgens samen met ons heel hard om te lachen.

Serieuzer werd het toen Frankrijk begon aan zijn eerste repetitie. Amir zingt niet, of althans niet de hoge noten, die laat hij overduidelijk aan zijn backing vocals. Dave en Erik waren hierover dusdanig verbolgen dat ze er op de persconferentie naar vroegen – maar Amir ontkende doodleuk en zei dat het wel zijn stem is die je hoort. In de polls daalt hij langzaam, en ik denk dat jury’s hem voor deze truc gaan straffen.

En dan was er nog het gesprek met Australiër Jonathan Duffy, die de visuals voor Greta Salóme uit IJsland heeft gemaakt. Hij vertelde dat hij deze week precies twee keer uit z’n hotel is geweest – om de tram naar het perscentrum te pakken. Het blijft leuk om te merken hoe blij de Australiërs zijn om mensen van ESC Daily te zien en te woord te staan. Dat is een totaal andere sfeer dan bij de Nederlandse delegatie, al gun ik die natuurlijk ook het beste, en afgaande op de repetitie van Douwe Bob vandaag zit er een nieuwe finaleplaats aan te komen.

Ik sluit deze post af met een niet-songfestivalgerelateerd verhaal, dat echter wel een groot stempel op mijn dag drukte. Van het thuisfront kreeg ik te horen dat onze zorgverzekeraar IZZ een deurwaarder op ons afstuurt omdat we een paar jaar geleden zogenaamd geen ziektekostenpremie voor mijn vader zouden hebben betaald (mijn vader was toen echter al overleden). De botte manier waarop deze logge verzekeringsmaatschappij mijn moeder te woord staat, doet ons als familie erg veel pijn, en ik vind het lastig dat ik juist nu op afstand ben en mama en mijn broer niet bij kan staan.

Gelukkig zijn mijn teamgenoten geweldige kerels die mij steunden toen ik dit nieuws kreeg. Verder weet ik dat mijn familieleden goed worden bijgestaan door Slachtofferhulp. God heeft ons in de afgelopen jaren altijd omringd met bijzondere mensen en dus vertrouw ik erop dat alles goed komt, en dat ik me morgen gewoon weer op zoiets heerlijk triviaals als de repetities van het Songfestival kan richten.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *