Live Steef: Rusland schreeuwt winnaar, maar misschien net iets te hard

Het gevoel om terug te zijn in Songfestivalland blijft lastig te beschrijven. Maar na een gierend spannende eerste dag tolt mijn hoofd nog na in ons halflege appartement, en probeer ik al mijn overgebleven concentratie bij elkaar te schrapen voor mijn eerste blog vanuit Stockholm. • Door: Steef van Gorkum •

Ik ben nu precies vierentwintig uur in Stockholm. Dave en ik vlogen gisteravond laat vanaf Schiphol naar hier, in dezelfde vlucht waar ook de collega’s van SongfestivalWeblog en EurovisionArtists zaten. Onderweg konden we meteen even goed bijpraten, over het Songfestival, maar ook over literatuur, een andere gedeelde passie van Dave en mij waarop we elkaar goed kunnen vinden.

Dave blijft de eerste week bij ons en dus trokken we samen naar het appartement, waar Erik Bolks al op ons wachtte. Hij had een Nederlandse vlag over het balkon gedrapeerd en – belangrijker nog – eten voor ons in huis gehaald. Voor je het weet wordt het dan toch meteen weer een latertje; pas om half twee lagen we in bed.

Toch voelde ik me de volgende ochtend fit. Ik had zin in de eerste dag waarop meteen Nederland aan zou treden, naast topfavoriet Rusland en mijn stiekeme wildcard Armenië, waarvan ik al vanaf het begin geweldige staging verwacht. Mijn energielevel werd alleen nog maar hoger toen ik merkte dat ons appartement vlakbij de arena ligt. We haalden onze accreditaties op – voor Dave een gedenkwaardig moment, want dit is zijn eerste keer – en betraden het perscentrum.

De perszaal is van alle gemakken voorzien. Het is van oorsprong een ijshockeyarena, maar nu omgetoverd tot een professioneel perscentrum. “Véél beter dan in Kopenhagen,” legde ik Dave uit toen we binnenliepen, en meteen werd ik aangesproken door Event Supervisor Sietse Bakker die hoorde en vroeg wat er dan mis was met Kopenhagen. We groetten elkaar, waarna Sietse toegaf dat hij toch stiekem ook wel blij is dat de pers niet meer in een tent aan het werk hoeft dit jaar.

De eerste repetities waren weinig indrukwekkend. Finland kwam op mij redelijk amateuristisch over, Griekenland heb ik gemist en Moldavië is vooral vocaal tenenkrommend slecht. De backing vocals lossen dat probleem maar ten dele op. Ook Hongarije heeft zijn zaakjes nog niet op orde – maar Freddie kwam na afloop naar mij toe en beloofde verbetering. Ons gesprek daarna kun je vinden op ESC Daily.

Nederland was goed – niet geweldig. Ik had stiekem gehoopt op een cafésetting met een pooltafel op het podium. De huidige setting is droger, simpeler, maar Douwe zingt erg goed en over de cameravoering is nagedacht. Slechts één land maakte een nóg sterkere indruk vandaag: Armenië. Ik had vooraf al hoge verwachtingen van de staging van Sacha Jean-Baptiste die vorig jaar al Georgië naar grote hoogten deed stijgen, maar het uiteindelijke resultaat mag er ook nu weer zijn.

Daarmee is niet gezegd dat mijn voorspellingen altijd uitkomen. Ik ben, meer dan wie dan ook binnen onze redactie, altijd een groot voorstander geweest van Rusland als winnaar. Dat ze graag willen winnen, zie ik alleen maar als iets positiefs, en met een klasbak als Sergey Lazarev verdien je het ook. Wat anderen al langer roepen (dat het te veel is, overdone, een tikje nep misschien) heb ik nooit willen zien, tot vandaag, misschien, toch een klein beetje. De staging schreeuwt “winnaar”, maar misschien net iets te hard. Kijkers zouden na alle visuele trucs wel eens overprikkeld en bekaf kunnen raken.

Zelf ben ik ook volledig bekaf na een succesvolle eerste dag, waarin we al meteen veel interviews en items gemaakt hebben. Dennis (die aan het eind van de ochtend bij ons aansloot) sprak zelfs van de succesvolste eerste dag ooit. Op de terugweg kwam dan ook de ontlading van een jaar lang toeleven naar dit evenement. Bij Dennis en mij uit zich dat in harde grappen en Feyenoordliedjes zingen; jullie lezers wisten dat misschien nog niet, maar de meeste inwoners van Stockholm weten dat inmiddels wel.

We aten gebakken aardappeltjes en broccoli, en daarna verdwenen Erik en Brandon (de vijfde en laatste inwoner van ons appartement, en een collega bij ESC Daily) naar de Euroclub. Dave, Dennis en ik zijn daarvoor te moe. We gaan naar bed, en spreken jullie hopelijk morgen weer.


3 Comments


  1. // Reply

    Leuk om zo mee te kunnen leven met jullie. Geeft me een beetje het gevoel er bij te zijn. Heel veel plezier daar de komende tijd!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *