Live Steef: Time is running out

Woensdag was misschien wel de zwaarste dag voor mij dit festival. Niet zozeer vanwege de workload, hoewel ook die vrij hoog lag, maar ook omdat het de avond was na de eerste halve finale. De afterparty had er flink ingehakt en bovendien dringt langzaam het besef door dat de twee mooiste weken van het jaar ook dit keer weer ten einde komen. • Door: Steef van Gorkum •

We stonden ’s ochtends vroeg op om naar de bar van Douwe Bob te gaan. Daar was een persmoment georganiseerd om te vieren dat Nederland de finale gehaald heeft. We aten taart met Douwe en de rest van de Nederlandse pers, Dennis maakte een mooi radio-item voor Rijnmond en ik sprak eindelijk eens face-to-face met Giel Beelen, de man die mij jarenlang voor het Songfestival geïnterviewd heeft op radio 3FM.

Het werd allemaal nog leuker toen Giel Beelen bereid bleek om met ons mee te gaan naar het EuroFanCafé voor de tweede live-opname van de ESC Daily Show. We pakten samen een taxi, en namen de show op voor meer publiek dan vorige week. Daniel Gould was de andere gast. We bespraken de switch die Nederland gemaakt heeft in de laatste jaren, de kwaliteitsslag die we hebben gemaakt met deze nieuwe strategie. Het werd een toffe aflevering.

Na afloop stortte ik echter helemaal in. De combinatie van weinig slaap, veel stress en slecht eten (de taart van Douwe Bob was ons ontbijt) werd even teveel. Ik ben op de bank in de Euroclub gaan liggen terwijl Dennis monteerde, en veel meer dan het uitrekenen van de Prijspooltussenstanden kon ik niet doen. Op zulke momenten gaat het ook in je hoofd spoken: er zijn nog maar een paar dagen, er moet nog zoveel gedaan worden, maar ik wil ook gewoon klaar zijn, genieten, geen to-do-lijstjes meer…

Dat gevoel heeft me een halve dag behoorlijk beziggehouden. We gingen naar het perscentrum voor de twee generale repetities, maar ik kon weinig bijdragen aan de liveblogs. Dennis en Dave hebben me daar doorheen gesleept en ik ben ze daar heel dankbaar voor. Geïnterviewd worden door het Vlaamse tv-journaal en een regionale radio-omroep, dat ging nog net, en ik schreef een deel van de teksten voor de Leekwijzer, maar eigenlijk wilde ik maar één ding: slapen, en wakker worden op maandag 2 mei 2016.

Gedurende de juryrepetitie, die we voor ESC Daily altijd op een speciale manier livebloggen (ZIE HIER), werd ik langzaam weer een beetje wakker. Het feit dat het filmpje van Dennis en mij (“KOMEN WIJ UIT ROTTERDAM”) via Dumpert door heel veel mensen is bekeken, hielp daarbij. Vooral Dave lachte hard om de lezerscommentaren over “hooligans met hun neus vol pep”.

Ik voelde heel sterk dat ik die avond naar de Euroclub wilde omdat ik er anders later spijt van zou krijgen – dit soort feesten maak je maar twee weken in het jaar mee. Maar ik wilde de volgende ochtend ook niet helemaal kapot zijn. De twijfel sloeg toe, maar Dennis sprak me moed in: “Morgen hebben we overdag veel tijd om uit te slapen en werk in te halen.”

We gingen ervoor, met Dave en Erik en heel veel anderen naar de Euroclub en het werd het mooiste feest van dit jaar tot nu toe. Het begin was nog tam met optredens van Deen en Krista Siegfrids, maar daarna kwam de Duitse DJ op het podium die vorig jaar ook draaide op het legendarische feest in Chaya Fuera (in Wenen). De muziek was goed, het gezelschap ook, en bovendien was ik voor de verandering eens niet degene die zich het meest misdroeg. Dat was Dennis, die Serhat op de dansvloer bleef naschreeuwen tot Dave en ik over de grond rolden van het lachen.

Nu is het donderdagochtend, ik heb uitgeslapen en voel me goed. We gaan vandaag lekker wat oud materiaal monteren en ons klaarmaken voor de show. Er is nog tijd genoeg om te feesten én te werken, en vooral optimaal van het festival te genieten.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *