Live Steef: Veilig thuis

Ik begin maar meteen even met een disclaimer: ik weet dat jullie op de uitslag van de prijspool zitten te wachten. En die komt. Snel. Maar niet meer vandaag, maar morgen. Ik ben net thuis, koffer is nog onuitgepakt en ik heb eerst en vooral veel slaap nodig. • Door: Steef van Gorkum •

De laatste keer dat ik jullie sprak was vlak voor de finale. We reisden op dat moment net richting Globen, om daar ruim op tijd wat stoelen in het perscentrum bezet te houden. Dave en Erik hadden kaarten voor de show, maar Dennis en ik niet, en dus keken wij met Brandon en wat andere vrienden en kennissen in het perscentrum.

Het werd een show om nooit meer te vergeten. Om te beginnen door de optredens, door de sfeer in het perscentrum, en door mijn geweldige moeder, broer en huisgenoot die via internet met mij en Dennis meeleefden en commentaar gaven. Daarnaast was het, zoals de laatste jaren wel vaker, ook gewoon een heel sterk finaleveld nu het kaf eenmaal van het koren gescheiden was. En toen kwam de uitslag.

Vanaf het begin was ik al enthousiast over het plan van de nieuwe puntentelling, maar nu we het in het echt hebben gezien, kan niemand er meer omheen: dit is fantastisch. Journalisten schreeuwden, wedkoersen schoten op en neer en in de greenroom zaten hele delegaties met de handen in het haar. En toen de rookwolken waren opgetrokken, kon ik een uur lang (!) weinig anders uitbrengen dan: “This was amazing! Amazing!”

Het Songfestival was altijd al een prachtig televisieprogramma, maar de laatste jaren ging het wel te vaak als een nachtkaars uit door de langdradige en voorspelbare puntentelling. Dat is nu allemaal anders. Niet alleen omdat de vakjury’s dit jaar alle kanten op gingen met hun punten – ook omdat de spanning weer helemaal terug is.

Natuurlijk had ik het voor ESC Daily schitterend gevonden als Australië gewonnen had. Maar met Jamala als winnares heb ik, door mijn interview van afgelopen week, ook een bijzonder gevoel. Bovendien is Kiev een prachtige stad waar ik sowieso graag nog een keer naar terug wil – zeker als er nu ook het Songfestival wordt gehouden.

Uitgelaten liepen we over straat, zingend als voetbalsupporters, voor Oekraïne, maar ook voor Australië, dat het nog steeds geweldig had gedaan. En wat te denken van Nederland dat voor de derde keer in vier jaar tijd in het linkerrijtje is geëindigd? De niet-Songfestivalfans in de metro keken ons lichtelijk geïrriteerd aan, maar we zongen door tot we bij de Euroclub waren – en ook daar binnen stopten we natuurlijk niet met zingen.

Om een uur of half zeven lagen Dennis en ik doodmoe in bed. De zondag hebben we gebruikt om bij te slapen, spullen te pakken en nog iets van de stad te zien. We namen gisteravond afscheid van Neil en Brandon, die ons hebben geholpen om dit festival voor ESC Daily extreem succesvol te maken. Vanochtend was het tijd voor de traditionele groepsfoto met Dennis en Erik (maar dit keer helaas zonder Jill). Daarna vertrokken we ieder op onze eigen tijd naar het vliegveld en omdat de reis soepel verliep, ben ik nu alweer een uur of twee veilig thuis.

De concentratie om jullie lijstjes en scores te berekenen, is er helaas nog niet geweest. Ik heb het meermaals geprobeerd maar bleef rekenfouten maken. Morgen hoop ik uitgeslapen te zijn, zodat ik jullie de uitslag kan sturen. Voor nu zeg ik een welgemeend “Welterusten”; ik hoop dat jullie van de verslagen hebben genoten.


3 Comments


  1. // Reply

    Hartelijk bedankt voor jullie geweldige en uitgebreide verslag de afgelopen 2 weken!
    Ik heb alles zo goed kunnen volgen!
    Dank aan Erik, Dave, Dennis en Steef.
    Beterschap Hendrik!
    En kom maar op met die uitslag.


  2. // Reply

    Heb ook dit jaar weer erg genoten van jullie blog. Bedankt & keep it going!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *