Nederlands volk houdt van ‘levelen’

In de pokerwereld is het een bekend begrip, maar ook rondom het Songfestival zie ik het vooral in Nederland veel gebeuren: fans die zichzelf en de kansen van hun land ‘levelen’.

Bij het poker is het gebruikelijk dat je, nadat je een gespeelde hand hebt verloren, terug gaat kijken of je fouten hebt gemaakt. Sommige mensen hebben moeite om kritisch naar zichzelf te kijken en gaan daardoor zichzelf ‘levelen’. Op dat moment zet je zelfs je foute acties en beslissing in een positief daglicht. Het ligt altijd aan fouten van anderen dat jij niet gewonnen hebt. In de sport is het een groot gevaar als je jezelf aan het ‘levelen’ bent. Je bent dan namelijk niet meer in staat om objectief naar je eigen prestaties te kijken en deze te vergelijken met de kansen en krachten van anderen.

In de Nederlandse songfestivalwereld zie ik dit ook al jarenlang gebeuren. Te vaak wordt er naar details gekeken en aan de hand van die details worden de Nederlandse kansen te rooskleurig ingeschat. Ik zal twee voorbeelden geven van de laatste vijf jaar:

* 2006, Treble. De Nederlandse inzending, die gedeeltelijk in een fantasietaal wordt gezongen, loot tussen Lordi en LT United in. Enkele fans noemen dit een gunstige loting, omdat de ‘kwaliteit’ van Treble dan op zou vallen tussen de monsters uit Finland en de komische act uit Litouwen. Dit is een mooi voorbeeld van ‘jezelf levelen’. De feiten zo brengen dat ze in jouw voordeel spreken. De resultaten uit de halve finale van 2006 spreken boekdelen: een 20ste plaats met slechts 22 punten.

* 2008, Hind. In de Nederlandse media werd volop geschreven over de kroonluchter, de dansers en de jurk van Hind. “Het plaatje op beeld was goed, het paste écht bij het songfestival van de laatste jaren”. Waar aan voorbij werd gegaan is dat het altijd begint bij de basis: er moet een goed lied zijn. Al die andere zaken zijn details, die gebruikt kunnen worden om de act te verbeteren, maar het zijn ook valkuilen om jezelf te ‘levelen’. De resultaten uit de (kleine) halve finale van 2008 spreken boekdelen: een 13de plaats met slechts 27 punten.

Onder deze noemer kan ik nog meer voorbeelden geven: de lichtpakken van De Toppers, het trapje van Edsilia in 2007 of zelfs de blote voeten van Michelle in 2001. Het treurige is dat de trend in 2010 gewoon door blijft gaan. Ik lees allerlei positieve berichten over de vijf draaiorgels van Sieneke, sommige fans spreken van een ‘gunstige loting’ na de “depressieve bijdrage” van de Oekraïne. Ik heb weer heel veel vormen van ‘jezelf levelen’ voorbij zien komen.

Ook de auteur van ‘Sha La Lie’ doet er aan mee. Vader Abraham sprak tegen de collega’s van eurosong.be over de act van Sieneke in Oslo: ‘Er zullen mannetjes staan op het pierement dat op het podium zal staan. Ze komen er dan af en gaan met Sieneke meedansen. Ze beginnen dus klein en gaan leven. Het wordt heel bijzonder. Geen gespring van de Balkan. Heel artistiek.’

Vooral één van die laatste opmerkingen is een sluwe van De Vader: ‘Gespring van de Balkan’. Kwaliteiten van andere landen in een negatief daglicht brengen, alleen om je eigen onkunde te verbloemen? Dat vind ik een oervorm van ‘jezelf levelen’. Want zeg nou zelf, dit soort “gespring uit de Balkan” is toch geweldig? Het lukt mij niet om de volgende video af te zetten voordat de drie minuten voorbij zijn:

Dennis v Eersel


3 Comments


  1. // Reply

    “Het ligt altijd aan fouten van anderen dat jij niet gewonnen hebt”

    Je bedoelt te zeggen dat als je niet wint de schuld altijd bij externe factoren gezocht wordt en niet niet aan eigen fouten. Die maken levellers zelf namelijk nooit.

    Levellers zijn de types die bij de psycholoog zeggen dat iedereen om hen heen vooral niet deugd. Waarom die dan niet op de sofa liggen? Tja die zijn hun successen waarschijnlijk nog aan het vieren of aan het broeden op een nieuwe tactiek.

    Levellen / onderhandelen is onderdeel van een rouwproces die vlak voor de dip zit, het kan je dip ook rekken. Geloof dat dat met het Nationaal Songfestival het geval is. Het zit in een neerwaarste spiraal waar ze zelf niet uit kan komen.

    Over het algemeen in het om je heen slaan en niet van eigen kracht uitgaan een teken van zwakte. Om te winnen moet je niet je sterke kanten uitbuiten maar je zwakke onderkennen en killen.


  2. // Reply

    Ik ben het volledig met je eens, Hebbuzz. Maar het Nederlandse probleem ligt volgens mij nog veel dieper dan dat. Als de gemiddelde Nederlander denkt aan het songfestival, dan zien zij dat nog altijd door een jaren ’80-bril. Wij zijn éen van de weinige landen die niet met hun tijd zijn meegegaan. In die zin zou je kunnen zeggen dat het treffend is dat een componist met jaren ’70-hits door de omroep naar voren wordt geschoven. Daar zit eigenlijk al meteen het antwoord op alle vragen.

    Levellen doet de omroep en organisatie in Nederland vooral met een soort wanhoopsdaad het songfestival terug te brengen tot wat het nooit meer zal worden. Zolang de omroep (in dit geval de TROS) daaraan vasthoudt, zullen wij elk jaar weer opnieuw de mist in gaan.

    En dan kun je levellen tot je een ons weegt. De maatstaf die de Nederlandse organisatie hanteert is hopeloos verouderd en zal daardoor door de rest van Europa nooit worden begrepen…


  3. // Reply

    Klopt wat dj sharkey zegt: men gaat constant op zoek naar een typisch songfestivalliedje. Dus referentiekader blijft maar het verleden. Ze zouden ‘gewoon’ op zoek moeten naar een goed liedje en niet te veel moeten denken of iets wel “geschikt is voor het festival”. De Serviërs zijn daar goed in bijvoorbeeld. Sturen gewoon wat ze zelf erg mooi vinden. Die houding zouden de Nederlanders zich ook moeten aanleren. Vrees dat dit een kwestie is van jaren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *