Oor-deel • Arion – ‘Last Of Us’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘Last Of Us’ van de Finse band Arion, die in 2013 tevergeefs probeerden hun land te vertegenwoordigen op het Songfestival. • Door: Jill Guthrie •

Aanleiding
Sommige acts of voorrondes worden voor eeuwig gekenmerkt door de uitspraak ‘… had moeten winnen’. Mijn favoriete Songfestivalland Finland heeft er een handje van de verkeerde liedjes te kiezen – Satin Circus werd afgelopen zaterdag nog de overwinning ontnomen. In 2013 ging het ook al fout, toen ‘Marry Me’ gekozen werd boven de jonge symphonic-metalband Arion. Arion haalde het Eurovisiepodium niet, maar bracht afgelopen zomer wel een debuutalbum uit.

Verwachting
Ten tijde van Uuden Musiikin Kilpailu 2013 waren de meeste leden van Arion nog middelbare scholieren. Afgelopen zomer kwam dan eindelijk het album ‘Last of Us’ uit, ongeveer tegelijkertijd met de albumrelease van Softengine. Vergeleken met Softengine maakt Arion echter andere, minder doorsnee keuzes in de arrangementen.

Daardoor lijkt het wel alsof de band nog zoekende is, naar hun precieze sound en instrumentatie. De muziek is veelzijdig, grootse verhaallijnen in de tekst worden gecombineerd met symphonic-metal klanken, maar het is lastig in te schatten waar de focus ligt. En de zin ‘less is more’ gaat zeker niet op voor dit album.

De eerste twee tracks vormen samen de introductie. ‘Passage’ begint volledig instrumentaal, en klinkt als een episch gedicht op muziek. Een vechtscène uit een film waarin heroïsche daden worden beschreven. Percussie en symphonische strijkers – de sfeer voor het album is gezet.

‘Out of the Ashes’ komt op als een powerballad, met dezelfde toonstructuren maar iets meer metal in de mix. Vet ingezette gitaarriffs, een brass-achtig geluid met letterlijk metalen klanken. Dit is het soort rockmuziek waarbij je niet alleen kunt headbangen maar ook kunt dansen. De vocalen zijn goed, maar de tekst is vrij inhoudsloos.

In ‘Shadows’ komt het schreeuwerige aspect van metal meer naar voren. De muziek heeft een zachte ondertoon, de melodie is koeler dan de voorgaande nummers, en het vlotte tempo geeft het nummer iets spannends mee. We bevinden ons dan ook in de schaduw, nietwaar? Het nummer is subtieler, net als ‘You’re my Melody’, een pianoballad die later op het album komt en de luisteraar verrast. Het valt tegen die tijd op dat veel nummers tegen het einde een instrumentale interval hebben van ongeveer een minuut, waarin de focus op gitaarsolo’s ligt.

De meest succesvolle single van de band tot nu toe is ‘Seven’. Het begint luchtig met violen maar loopt al snel over in vlotte guitaar loops. Een lied dat draait om het refrein. De zang is sterk, het stemgeluid boeiend, en de echo’s op de achtergrond maken het af. Opnieuw volgt een breakdown vlak voor het einde met pianomuziek.

De titeltrack ‘Last of Us’ laat opnieuw de melodische kant van de band zien. Meer finesse in deze track, die zich in het midden van het album bevindt. De subtielere kant van Arion, die we kennen van hun Songfestivallied. De rest van het album bevat vooral schokkerige, vlotte riffs met dramatische opmarsen, krachtige refreinen en vooral heel lange tracks – sommigen langer dan 7 minuten. ‘I am the Storm’, ‘Burn Your Ship’ en ‘Watching You Fall’ hebben vrij bizarre arrangementen, waarin symphonics gecombineerd worden met hard core metal.

Tot slot staat ook ‘Lost’ op het album, maar totaal anders dan hoe ik het me herinner. Minimalistisch als het destijds was, met een simpele melodie en een dun metalrandje – nu heeft het lied een eindeloos intro waarin de gitaren rammen als nooit tevoren. Het geheel wordt allemaal iets te dramatisch, en de solo op het einde past niet in het nummer, waardoor de kwaliteit verloren gaat.

Verbeterpunten
Het eerste volledige album van Arion is een mooie stap richting een carrière als band. Toch hebben de jongens nog wat meer tijd nodig om hun sound volledig te ontwikkelen. De arrangementen duren nu wat lang, en het geheel is wat overdreven. Vaak denk je: het punt is nu wel gemaakt. Vocalen en melodieën zijn goed, maar de metal invloed mag soms wat subtieler.

Naar een oordeel
Het album van Arion is goed ontvangen in Finland. Het zou mooi zijn als de groep hun sound nog wat verder kan ontwikkelen om dan met een sterk nieuw Songfestivallied te komen. Finnen houden van rockmuziek en van mij mag Arion zeker in de herkansing. Het blijft jammer dat ze het in 2013 niet al gehaald hebben.

BEOORDELING ALBUM: Rating - 3.5 sterren

BEOORDELING COMPOSITIES: Rating - 3.0 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *