Oor-deel • Douwe Bob – ‘Pass it on’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘Pass it on’ van Douwe Bob, die man die in de Globen Arena Neerlands hoop mag vertegenwoordigen op het komende songfestival.
• Door: Erik Bolks •

Aanleiding
Tijdens mijn twee weken in Wenen was één van de weinige cd’s die ik bij me had de debuut-cd van Douwe Bob ‘Born in a storm’ uit 2013. Douwe Bob heeft al laten doorschemeren dat het Songfestivallied een uptempo nummer zal worden. Reden te meer om ons oor even te luister te leggen naar zijn dit jaar uitgebrachte tweede album.

‘These are uncertain times’, is de eerste zin die Douwe Bob zingt in de openingstrack. Voor de fans is het even afwachten met welk nummer hij ons land zal vertegenwoordigen, maar zijn tweede cd ‘Pass it on’ is alvast veelbelovend.

Verwachting
Het titelnummer van ‘Pass it on’ begint rustig maar gaat daarna over in uptempo poprock in de stijl die de rest van het album ook regelmatig terugkeert. Het had in de jaren ’70 in Engeland geschreven kunnen zijn, subtiele backing vocals en met name gedragen door gitaarwerk. Af en toe doet Douwe denken aan George Harrison, en in de koortjes juist aan Paul McCartney. Ik kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat in huize Posthuma de Beatles vaak gedraaid zijn.

‘Pass it on’, geeft de energie van track 1 bijna naadloos door in ‘Can’t slow down, wederom een uptempo poprock nummer. Roy Orbison zou trots geweest zijn om dit liedje met zijn Travelling Willburys te mogen zingen. ‘Take it all’ begint met zelfde intonatie en ritme als ‘Imagine’ van John Lennon. Gelukkig gaat het rustige lied met pianobegeleiding en wat strijkers snel genoeg een eigen weg op. Soms klinkt een Hammondorgel door en af toe neigt het nummer naar een zangerige countrystijl, die we kennen van The Eagles. Maar nooit te lang. Datzelfde geldt ook voor ‘Sugar’, een zwoele maar ruige liefdesballade, meer richting Lenny Kravitz qua stijl.

Bluesy en met mondharmonica prominent in de melodielijn verwerkt, lijkt ‘Doctor’ haast wel een seventies-cover. De zang blijft wat vlakjes. De single ‘Sweet sunshine’ is wellicht al wel bekend, een uptempo oorwurmpje, waarbij je geneigd bent mee te zingen en klappen. Lekkere café-muziek. Denk niet dat het Stockholm-fähig zou zijn, maar het is wel een proeve van bekwaamheid van Douwe als veelzijdige componist. Voor zover hij dat nog niet bewezen had tijdens de 2012 editie van ‘De Beste Singer Songwriter Van Nederland’ , die hij op zijn naam schreef.

Fleetwood Mac klinkt door in ‘Hollywood’. Als Stevie Nicks met haar typische heerlijk zeurderige en dromerige stem dit nummer zou zingen, zou je zo geloven dat het de B-kant van ‘Sara’ was. Douwe schuwt de lange muzikale intermezzo’s niet. Met 4:19 is dit de langste track van het album, dus het valt nog alleszins mee. ‘Morning Sunset’ is weer Beatlesque, wellicht diende ‘Strawberry fields forever’ als inspiratiebron voor dit lieflijke lied. ‘Gini’ is weer een countryblues track, en doet af en toe denken aan Elton John of Sheryl Crow.

‘The News’ is het nummer dat Douwe Bob ook tijdens de DWDD-uitzending speelde. Uiteraard vanwege de titel, maar ook omdat het een prima uptempo track is. Recht-toe-recht-aan, met aanstekelijke na-na-na-na’tjes d’r in. In deze hoek moeten we zijn Songfestivallied zoeken vermoed ik. Stevige gitaren, goed ritme, maar wel het gevaar als zanger overstemd te worden. Douwe Bob is een goede componist maar – zoals veel singer-songwriters – niet een opvallend goede zanger. Wel weet hij in rustige nummers goed een emotie over te brengen.

Douwe Bob2

Het plezierige van dit album is dat het continu associaties oproept met allerlei grote internationale artiesten die ook hun eigen werk vertolkten. ‘We’ll be gone’ brengt wijlen Jim ‘If I could save time in a bottle’ Groce in gedachten, maar had ook net zo goed op een album van de Common Linnets kunnen staan. Enkel begeleid door getokkel op een gitaar en een mooie tweede stem, is dit bijna twee-en-een-halve minuut volop genieten. Die tweestemmigheid ontbreekt op ‘Fine line’, waar die wel erg prettig geweest zou zijn.

Uiteraard ontbreekt ‘Hold me’, zijn duet met Anouk, een rustig countryliedje en bescheiden hit, niet. Dankzij Anouk staat het Songfestival weer volop in de aandacht in Nederland en gaan topartiesten naar het Songfestival. Ik vermoed dat Douwe Bob daar binnen tien jaar ook toe gerekend wordt. Dat het duet met Anouk niet eens het sterkste nummer van het album is, zegt al genoeg.

Verbeterpunten
Met zijn veertien nummers van drie minuten had het album van mij nog wel langer mogen duren. Ik zit te denken aan nog wat mooie melancholische gitaarliedjes, maar dan akoestisch uitgevoerd. Een samenwerking kan ook goed uitpakken, bijvoorbeeld met een lieftallige zangeres, juist om het contrast met de wat rauwere stem van Douw Bob groter te maken. Of, mocht het nog mogelijk zijn, vraag Toots Thielemans een nummer mee te spelen.

Naar een oordeel
Qua composities valt er nauwelijks iets aan te merken op ‘Pass it on’ van Douwe Bob. Wat dat betreft hoeven we ons niet zorgen te maken over Douwe Bob als componist. De liedjes stralen in hun tijdloze bescheidenheid iets vanzelfsprekends uit. Het is maar moeilijk voor te stellen dat dit pas het tweede album is van een 23-jarige zanger. Voor de zang mag de lat nog wel iets hoger gelegd worden. Gewoon om er nog meer uit te halen. Er zit namelijk absoluut potentie in deze gast.

BEOORDELING ALBUM: Rating - 4.0 sterren

BEOORDELING COMPOSITIES: Rating - 4.5 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *