Oor-deel • Elaiza – ‘Gallery’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘Gallery’, het debuutalbum van Elzbieta (Ela), Yvonne en Nathalie, oftewel het meidencombo Elaiza (Duitsland 2014). • Door: Erik Bolks •

Aanleiding
Duitsland was het enige land dat een compleet album als promotiemateriaal weggaf in Kopenhagen. De driekoppige band Elaiza gaf meerdere gevestigde artiesten in Duitsland het nakijken door met het aanstekelijke ‘Is it right’ Die Nationale Vorentscheidung te winnen. Voor acts als The Baseballs, Unheilig, Santiano en zangeres Oceana, vooraf toch getipt als mogelijke winnaars, waren de druiven zuur toen de van oorsprong Oekraïense ‘Ela’ samen met haar vriendinnen er met de overwinning vandoor ging. In de grote Europese finale eindigde Duitsland net als ‘soortgenoot’ Anna Rosselini (in 2011, CH) anoniem ergens in de achterhoede.

EBU-elaiza_-_presse_3_ben_wolfVerwachting
Bijna zomers start het album met balalaika/mandolineklanken in ‘Fight against  myself’. Al vrij vlot komt daar een tuba om de hoek kijken, wat het nummer een hoempasfeertje meegeeft. Het lied doet bij vlagen denken aan ‘Lemon Tree’ (Fools Garden) of aan Global Kryner qua arrangement. De manier van zingen door Elzbeita is vaak On-Duits, meer Engels. Dat komt doordat zij lettergrepen regelmatig over meerdere noten uitsmeert zoals bijvoorbeeld Adele dat ook heel kenmerkend doet. De regel ‘I try to win a war, winning nothing in the end’ klinkt wat zuur gelet op de situatie in haar vaderland. Dit nummer gaat echter over haar eigen innerlijke strijd.

De accordeon van Yvonne doet zijn intrede in het tweede nummer ‘I don’t love you’. Het nummer komt langzaam als een carroussel op gang maar draait dan de rondjes in het inmiddels vertrouwde ritme. Op ‘Green (life for you green life for me)’ mag voor het eerst de contrabass van Nathalie het arrangement versterken. Nathalie en Yvonne nemen op het hele album de backing vocals voor hun rekening, maar zijn verder al even onopvallend als op het podium in Kopenhagen.

‘Is it right’ behoeft geen nadere introductie. Het album past moeiteloos om dit laidback nummer heen. ‘Goodbye’ is een prachtig Maria Mena-achtig liedje, waarbij de pianobegeleiding bijna hypnotiserend werkt. Voorzichtig zet Ela een iets sterkere en rauwere strot op. Dat doet ze niet onverdienstelijk. Het zou niet verbazen als er tegen het eind nog een black gospel choir zou volgen, maar zover zijn ze bij Elaiza niet gegaan. ‘Thank you’ is een bedankliedje zoals je een bedankliedje zou verwachten. Fijn voor degene die het aangaat, maar heel bijzonder is het niet.

Met het uptempo ‘Lemonade’ komt de zomer terug. In dit nummer komt de stem van Elzbieta niet zo goed uit. Hier is het allemaal wat te ongepolijst en zwabberig. Het blijft daardoor een wat schurend popliedje waar bijvoorbeeld een Sarek uit Zweden veel meer uit had gehaald. Misschien had de producer hier gewoon een beat in moeten gooien. Dan zou het nummer wel een beetje uit de toon gevallen zijn. Nu past het wel.

Het plezierige ‘Circle of life’ zou zelfs op een valse piano of accordeon nog haar charme hebben behouden. Typisch zo’n lief liedje dat op de maat drijft, met af en toe dezelfde Maria Mena timing. De clarinet is een fijne toevoeging aan het arrangement, het instrument had zelfs wel nadrukkelijker aanwezig mogen zijn. ‘Without’ is het langste maar ook het meest depressieve liedje op ‘Gallery’. Elzbieta maakt gebruik van een overslaande stem, wat het geheel nog dramatischer maakt.

De overal op het album aanwezige tuba mag ook de ritmepartijen op ‘Miracle’ voor zijn rekening nemen. Het nummer wordt slepend en steeds opzwepender gebracht. Persoonlijk had ik dit een geschikter nummer gevonden voor het Songfestival. ‘Cinderella’ is niet meer en niet minder dan een vlot albumvullertje. Op ‘Invisible line’ laat Elzbieta tot slot zien dat zij hele gevoelige liedjes kan schrijven en vertolken. Als ik bij het beluisteren bedenk hoe Tori Amos zou klinken, is dat volgens mij een compliment.

Verbeterpunten
Tegelijk is dat ook een verbeterpunt. Elaiza zou in de uitvoering meer de dynamiek kunnen zoeken en de gewaagde instrumentkeuzes verder mogen uitwerken. Niet in elk nummer komt de stem van Elzbieta goed over. Het wisselt per nummer. Soms is het constante volume nodig voor het lied, maar af en toe kan het ook wel wat meer diepgang gebruiken.

Het is overduidelijk dat Elaiza het vooral van de frontzangeres moet hebben. Ela schreef aan alle nummers mee aan de muziek en/of de tekst. Niets ten nadele van Yvonne of Nathalie maar Elzbieta zou gebaat zijn bij meer samenwerking met muzikanten van haar eigen kaliber. Als ze afgelopen mei goed heeft genetwerkt zit een duetje met haar Zwitserse collega SeBalter er misschien wel in. Daar zou een hele leuke muzikale baby uit voort kunnen komen.

Naar een oordeel
Al met al is ‘Gallery’ helemaal geen verkeerd album. Integendeel, het is sferisch en binnen het gekozen genre behoorlijk gevarieerd. Vocaal kan het allemaal nog wel wat beter, maar er zit zeker potentie in deze dame. Even wat masterclasses bij Maria Mena en Tori Amos en Duitsland heeft er een juweeltje bij. Voor een debuutalbum heeft Elzbieta zichzelf met ‘Gallery’ wel even mooi in de picture gezet.

BEOORDELING ALBUM: Rating - 4.0 sterren

BEOORDELING COMPOSITIES: Rating - 3.5 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *