Oor-deel • Lena – ‘Crystal Sky’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘Crystal Sky’ van Lena Meyer-Landrut, of simpelweg Lena, die in 2010 het Songfestival won voor Duitsland, en afgelopen mei haar vierde studioalbum presenteerde. • Door: Emma Coolen •

Aanleiding

LenaLoreen Om weer eens te mikken op succes in de hitlijsten schakelde Lena voor dit album de hulp in van het Engelse producertrio Biffco, dat eerder samenwerkte met onder andere Kylie Minogue, One Direction, Atomic Kitten, de Spice Girls en Ellie Goulding. Wat betreft de albumcover lijkt Lena geïnspireerd door een andere voormalig winnares, Euphoria-zangeres Loreen. Dat is misschien nog niet eens zo’n heel gek idee, gezien het feit dat ook de laatstgenoemde de afgelopen jaren ontzettend hard gewerkt heeft om opvolging te geven aan haar Songfestivalsucces.

Verwachting

Het openingsnummer The Girl is een veelbelovende start. In een spannende compositie zingt Lena ‘Desperate to break away / To live what she believes / But she’s afraid to try / ‘Cause no one’s ready for the girl’. Het is niet heel moeilijk om hieruit Lena’s eigen verhaal te destilleren, het verhaal dat zo vaak opgaat voor Songfestivalwinnaars. The Girl bleek voor Lena vocaal helaas nog een paar treetjes te hoog gegrepen, maar de studioversie is degelijk, en schroeft de verwachtingen voor de rest van het album meteen op.

De eerste single van de plaat, Traffic Lights, stond maar liefst 21 weken in de Duitse hitlijsten, maar hoger dan een veertiende plek kwam het niet. Op Spotify is het nummer ondertussen wel meer dan 11 miljoen keer gestreamd, en daarmee kan de release toch wel als een bescheiden succes worden gezien. Traffic Lights is misschien wel het boegbeeld van de muziek die Lena anno 2015 wil maken: relatief simpele popdeuntjes à la Satellite, maar dit keer met een ietwat volwassenere elektronische touch.

Schrik vervolgens niet, als Beat To My Melody begint. Nee, je hebt niet per ongeluk Crystal Sky verwisseld met de meest recente plaat van Ellie Goulding – maar het verschil is amper te horen. Producertrio Biffco kopieert de formule die de Engelse Love Me Like You Do-zangeres succes bracht. Beat To My Melody klinkt vrijwel exact als Goodness Gracious, de Goulding-hit uit 2014. Jammer.

Wat gebeurt er als je Lena’s Songfestivalnummer Taken By A Stranger uit 2011, toen ze Duitsland nogmaals vertegenwoordigde en tiende werd, langzaam afspeelt? Luister naar de titeltrack van dit album voor het antwoord. Crystal Sky klinkt als een uitgeklede versie van de Duitse inzending van vier jaar geleden, met hier en daar een (elektronische) strijker toegevoegd. Als je dat gegeven naast je neerlegt blijft er echter een prima popplaat over, die het met de juiste promotie door heel Europa goed zou kunnen doen op de radio.

LenaVan de overige nummers lukt het eigenlijk alleen All Kinds of Crazy om direct indruk te maken. Dit is één van de weinige liedjes waarop de schrijvers en producenten Lena’s stemgeluid écht goed tot zijn recht laten komen. Op een aantal nummers (Sleep Now, Catapult, Lifeline) lijkt het of Lena een slechte imitatie doet van de Amerikaanse Lana Del Rey (o.a. bekend van Blue Jeans en Born To Die). Die broeierige muziekstijl en bijbehorende zang vormen een genre op zich, waar je van moet houden, maar Lena’s uitvoeringen komen kwalitatief niet in de buurt bij die van Del Rey.

Verbeterpunten
Na drie CD’s die elk wat aan succes moesten inboeten ten opzichte van de vorige was de druk voor Lena hoog om van Crystal Sky een commerciële klapper te maken. Gedane investeringen moeten immers ooit terugbetaald worden, en ongetwijfeld wilde de Duitse zangeres laten zien dat ze meer kan dan tot in de lengte van dagen Songfestivalhits zingen.

Helaas voelt Crystal Sky hierdoor op meer dan één vlak als een wanhoopspoging. Er zitten nummers tussen die zonder twijfel radiosucces zouden kunnen behalen, ook buiten de Duitse grenzen (Traffic Lights, All Kinds of Crazy, Crystal Sky), maar waarschijnlijk kan de luisteraar na afloop niet meer navertellen of hij vijf of veertien verschillende nummers heeft gehoord.

Naar een Oordeel
Net zoals singles grijs gedraaid kunnen worden, bestaat het gevaar dat een CD ‘kapotgeproduceerd’ wordt. Het Engelse trio Biffco leunt zo zwaar op hun in het verleden behaalde successen, dat ze van alle nummers op Crystal Sky de scherpe kantjes afgehaald hebben. Wat overblijft is een album dat voelt als een betonmolen: de inhoud is krachtig genoeg, maar uiteindelijk komt het er op neer dat keer op keer dezelfde grijze smurrie voorbij drijft. Eeuwig zonde.

BEOORDELING ALBUMRating - 2.0 sterren

BEOORDELING COMPOSITIESRating - 2.5 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *