Oor-deel • Lionel Richie – ‘Tuskegee’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘Tuskegee’ van Lionel Richie. • Door: Erik Bolks •

Aanleiding
Soms koop je gewoon een CD op de bonnefooi. Zo kwam ik ‘Tuskegee’ tegen zonder originele verpakking in een faillisementsverkoop van een platenzaak. Tuskegee, in Alabama, is de geboortestad van Lionel Richie. Deze CD bestaat puur uit nieuwe interpretaties van zijn oudere hits, telkens samen met een andere zanger(es).

Verwachtingen
Kennelijk heb ik de Duitse/Britse versie te pakken, want track nummer twee is het duet met Rasmus Seebach – jawel, de zoon van hattrick Tommy Seebach (’79, ’81, ’93 en nog diverse Deense voorrondes). Van de verdienstelijke Rasmus zal in de toekomst ongetwijfeld nog een aparte Oor-deel langskomen.

‘Say you, say me’ was altijd één van mijn favoriete Richies, maar ook deze uitvoering smaakt prima. De stemmen mixen mooi samen. Het in Nederland minder bekende hitje ‘You are’ is in een meer poppy jasje gestoken, met typische steel guitar. Vijftienvoudig country nummer 1 Blake Shelton is de zangpartner. Deze versie is wat vlakker dan het origineel.

Hootie & the Blowfish-gitarist Darius Rucker zingt een partijtje mee op ‘Stuck on you’. ‘Deep river woman’, geen hit in Nederland, wordt prachtig in samenzang met ‘country vocal’ groep Little Big Town en heeft echt een slome The Eagles-feel over zich. Inclusief heel subtiele Hammond begeleiding. Met zoveel countrygrootheden is het niet vreemd dat ook Kenny Chesney ‘My love’ omtovert tot een echte countryballad.

Lionel Richie - TuskegeeDe jaren ’80 popdiscoknaller ‘Dancing on the ceiling’ krijgt een meer rocky versie. Verliest niets aan daadkracht mede door de Flat Rascals, die er even nog wat extra gitaren en vocals tegenaan gooien. ‘Hello’ heeft zich bevrijd van de gelikte synthesizer begeleiding, nu akoestisch en met de stem van Jennifer Nettles klinkt het natuurlijker en rauwer tegelijk.

Opnieuw een Songfestivalconnectie: Jill Johnson (1998), mag ‘Sail on’ (uit Lionel’s Commodores periode) meezingen. Het resultaat is een heerlijk lied met Jillsnik. Voor ‘Endless love’ is de oorspronkelijke zangeres Diana Ross ingeruild voor een andere superster: Shania Twain. Ook hier nu tokkelende begeleiding in plaats van het oude synth-werk. Het kraakje in de stem van Shania geeft het nummer een extra dimensie ten opzicht van het lijzige vlakke dat Diana kenmerkte. Beide versies hebben hun charme. Het origineel is wat zwoeler, deze uitvoering is iets dynamischer.

‘Lady’ valt de eer te beurt de beste zangcombinatie te hebben op dit album. Wie anders dan levende legende Kenny Rogers brengt dit nummer beter krachtig en breekbaar tegelijk? Dit duet is het hoogtepunt van het album. Van het ene topje naar het andere: ‘Easy’ doet Lionel samen met die andere grootheid in de countrymuziek: Willie Nelson. Met een al even kwetsbaar (kenmerkende nasale) geluid en mondharmonicabegeleiding.

Richie haalt met Jimmy Buffett & the Coral Reefer Band er een complete steelband bij, maar deze versie van ‘All night long’ haalt het qua zomerse feestsfeer bij lange na niet bij het origineel. Dat komt vooral door de wat zwakkere stem van Jimmy. Hier was meer van te maken en zo niet dan had het ook weggelaten kunnen worden van het album. Het is een beetje een vreemde eend in de bijt nu. Pixie Lott mag het album afsluiten met ‘Angel’. Van poppy liedje is het nu een meer rechttoerechtaan rocknummertje geworden. Omdat het Pixie is en geen Cassandra Steen moet ik dus de Britse uitgave van het album te pakken hebben.

Naar een oordeel
Met ‘Tuskegee‘ heeft Lionel Richie zijn meest country-achtige album afgeleverd en daarmee logischerwijs ook het grootste succes behaald in Amerika sinds de jaren ’80. De gekozen duetpartners zijn enerzijds commercieel ingestoken, maar ook met zorg. Nergens klinken de stemmen niet goed samen. Telkens is gezocht naar een nieuwe interpretatie van de overbekende en tijdloze composities van Richie. Sommige nieuwe jasjes zijn erg verfrissend, andere wat minder geslaagd.

Voor de Nederlandse markt had het duet ‘Face in the crowd’ met Trijntje Oosterhuis ter gelegenheid van het Symphonica in Rosso concert nog wel toegevoegd mogen worden en was het wel leuk geweest als Lionel bijvoorbeeld iets met Ilse de Lange had gedaan. Ik ben altijd een voorstander van veel tracks, dus wat mij betreft had hij ook nog een countryversie van ‘Ballerina girl’ en ‘Love, oh love’ opgenomen. Over het algemeen is ‘Tuskegee’ een zeer degelijk album.

Album: Rating - 3.5 sterren

Composities: Rating - 5.0 sterren


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *