Oor-deel • Susanne Sundfør – ‘Ten Love Songs’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘Ten Love Songs’ van de Noorse Susanne Aartun Sundfør ofwel de in Nederland totaal onbekende 29-jarige singer-songwriter Susanne Sundfør. • Door: Erik Bolks •

Aanleiding
Susanne komt uit Noorwegen en heeft in februari haar zesde album uitgebracht. Over de titel van het album ‘Ten Love Songs’ deed Susanne de interessante mededeling “toen ik begon aan het album, wilde ik een album maken over geweld. Tijdens het schrijven waren daar inderdaad gewelddadige aspecten, maar ze hadden toch altijd iets te maken met liefde en relaties, over hoe je connect met andere mensen. Uiteindelijk is wonderlijk genoeg dus een album met tien liefdesliedjes geworden.” De zangeres heeft met dit album hitlijsten in Noorwegen aangevoerd en is door toonaangevende muziekcritici zonder uitzondering hoog de hemel ingeprezen.

Verwachtingen
Stel je een cocktailmixer voor waarin je een flink deel Mylene Farmer en Lana del Rey mixt met de sound van de Pet Shop Boys, met een vleugje klassieke en Computergame-muziek. Wat je dan krijgt is een mystieke zangeres met eigen composities en soms wat duistere teksten, maar altijd intrigerende dreampop-melodieën, een mooie stemkleur en een rijke schakering aan arrangementen, ritmes, dynamiek en sfeerwisselingen.

De slome accordeon, ijle zang met lei-tonen, en langzamer akkoorden verraden op ‘Darlings’ de invloed van Torbjørn Brundtland van de Noord-Noorse band Röyksopp. Accellerate’ heeft een zwepend ritme, met strakke brom, gitaren met distortion en een fantastisch klassiek orgel intermezzo dat doet denken aan ´Het spook van de opera’. Zware kost zou je denken, maar nee, het klinkt ondanks het stramme ritme nog behoorlijk opgetogen. Eigenlijk loopt het nummer heel natuurlijk over in het nonchalant popliedje ‘Fade away’, met Lorde-achtige-koortjes en jaren ’90 synthesizer in het arrangement.

Enya-loopjes en -belletjes borrelen muzikaal omhoog op de achtergrond van de engelachtige synth-pop ballade ‘Silence’. Heel breekbaar gezongen, begeleid ook met getokkel. Susanne wisselt in haar werk continu van toonsoort en akkoorden, wat verrassende wendingen geeft.

‘Kamikaze’ begint sprookjesachtig met enkel wat klokkenspel en uitgestreken akkoorden. Langzaam komt het nummer vervolgens op gang om in een heuse dromerige dancetrack te eindigen. Eentje waar de Zweedse DJ’s Aviici en Kleerup de vingers bij af zouden likken.

stillvanvideosusannesundfor2Via een soort sirenenzang belanden we bij een met elektrisch orgel begeleid breekbaar en passioneel liefdeslied: ‘Memorial’. Pas na twee minuten worden drums toegevoegd en zwellen ook de strijkers aan. Net zo gemakkelijk wordt de drum ook weer naar de achtergrond verdreven en neemt het Trondheimsolistene Chamber Ensemble (Kamerensemble van Trondheim) het over, gevolgd door Susanne zelf solo op de piano. Met hypnotiserende maten en een klassiek aandoend strijkersarrangement wordt opgebouwd en weer afgebouwd naar intiem pianospel. Flarden Tsjaikovski en Liszt komen langs. Intiem en filmisch.

‘I hope you have a safety net cause I’m gonna push you over the egde’ zingt Susanne in de slowdisco track ‘Delirious’. ‘I told you not to come, my victim number one’ en ‘I’m not the one holding the gun’ klinkt het verder dreigend in de tekst die gelardeerd wordt door een vrolijke melodie, en de distortion die we ook van landgenote Margaret Berger kennen. Hier komt ook de Mylene Farmer associatie om de hoek kijken. Zij zingt ook vaak opbeurend klinkende aparte lyriek. Susanne is hier vooral liefdesverdriet aan het verwerken.

‘Trust me’ begint bijna middeleeuws met een trekzak en wat basale grondtonen onder de zang van Sundfør. Qua stem doet de zangeres bij vlagen nu weer denken aan Chryssie Hynde. Het arrangement is bijna typisch IJslands te noemen, vanwege de sterke overeenkomsten met de langzamere muziek van Sigur Rós’.

‘Insects’ is de laatste track op het album; sterk ritmisch, bijna mitrailleurachtig en met sirenes. Toch werkt deze minst toegankelijke track niet op de zenuwen. De achtergrondzang is nauwelijks verstaanbaar en door het gebrek aan echte leadvocalen is dit toch een apart nummer. Wie dit album afluistert en op replay heeft staan, zal merken dat ook het slotstuk weer moeiteloos overgaat in het sferische openingsnummer.

Verbeterpunten
Al met al klinkt het bovenstaande misschien als één grote ratjetoe aan instrumenten en sferen. Niets is minder waar. In de enorme bombastiek van het album zou ik soms wat minder elektronische instrumenten willen horen maar nog meer authentieke. Dus niet een orgel of spinet uit een synthesizer. Een live-bonus cd met een heus orkest lijkt mij in ieder geval een geweldig idee.

Naar Een Oordeel
Zoals het een echt conceptalbum betaamd is dit laatste product van Susanne Sundfør één groot geheel. Eigenlijk maakt het niet uit of het hele album nu uit één track had bestaan of uit 10 ‘losse’. De muziek vormt een eenheid; speel dit album niet op willekeurige volgorde af! Het is gemaakt voor een lange, geconcentreerde luisterbeurt op replay. En bij mij thuis zullen er daarvan nog velen volgen.

BEOORDELING ALBUM: Rating - 5.0 sterren

BEOORDELING COMPOSITIES: Rating - 5.0 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *