Oor-deel • Dina Garipova – ‘Dva shaga do lyubvi’

Eurovisie draait om beeld en geluid. En hoewel de verkoop van geluidsdragers terugloopt, wordt nog met grote regelmaat boeiend materiaal uitgebracht. ••ESF Magazine•• bespreekt albums van artiesten die we al kennen van het Songfestival of artiesten die we daar graag nog eens zouden zien stralen.

Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van ‘Dva shaga do lyubvi’, het debuutalbum van de Tartaarse Динә Фәһим кызы Гарипова ofwel Dina Garipova (Rusland 2013). • Door: Erik Bolks•

Aanleiding
Rusland ligt van alle kanten onder vuur, niet alleen in de wereld maar ook op het Songfestival. Hoewel muzikanten niets met politiek te maken hebben, worden de deelnemers uit het grote Rusland door veel fans verguisd. Helemaal als ze een clichématige ballade over vrede zingen. De Tartaarse moslima Dina Garipova overkwam dat met “What if”, maar ondanks de kritiek en vanwege haar zangkwaliteit wist ze toch mooi even een 4e plaats te behalen in 2013. In oktober 2014 kwam dan eindelijk haar debuutalbum “Dva shaga do lyubvi” (Two Steps To Love) uit en dus legde ESF Magazine het oor te luister.

Verwachting
Uiteraard ontbreekt “What if” niet. Opvallend is dat dit niet alleen het enige Engelstalige nummer maar ook meteen het meest uptempo/krachtige is. De titelsong “Dva shaga do lyubvi” is een breekbare, typische Russische liefdesballade. Mooie opening van een lieftallig album. Typisch Russisch houdt in dit geval in dat de melodielijnen niet Europees zijn, met gemiddeld meer korte hoge notenloopjes in de refreinen.

“Yshanam” (Veryu) is een pianoballade die het midden houdt tussen een klassiek zangstuk en fado, waarbij Dina veel weg lijkt te hebben van de Noorse Sissel Kyrkjebo. Even gemakkelijk wisselt Dina van noot naar noot. Qua stem doet ze ook regelmatig denken aan Dulce Pontes (1991 Portugal). Ook dat is een compliment.

Een wiegeliedje, zoals een wiegeliedje moet zijn: “Kolybelnaya” (Lullaby). Klein en ingetogen met een vooral getokkelde begeleiding. Het zou ook kunnen dienen als rustpunt in een stevige rockopera. Het lied ontwikkelt zich nog wel naar een ritmisch geheel, maar blijft lieflijk. De melodie van het andere wiegeliedje ‘Sumerki’ (Twillight) zou je het beste kunnen omschrijven als een nog zoetere versie van ‘Mono i agapi’ (Anna Vissi 1982 Cyprus).

Naast “What if” is “Non je ne regrette rien” het enige niet-Russische lied op het album. Wanneer je het origineel van ‘de kleine mus’ Edith Piaf niet kent en niet op de tekst let is het een mooi liedje. Nu ontkomt de luisteraar er niet aan om toch het vergelijk te maken met de veel rauwere versie van Piaf. Dina zingt net iets te gepolijst en braaf, (hier een live-uitvoering). Je mist even de emotie. Dat Frans niet haar moedertaal is helpt ook niet echt. “Zolotymi Nituami” zou ik omschrijven als een enigszins jazzy ingezette ballade die ontpopt tot een lief poprockliedje.

“Ekho lyubvi” (Echoes of love) is typisch zo’n lied dat een gigantische hit in Rusland en Balkan zou kunnen zijn, maar in Nederland hooguit lauwtjes ontvangen zou worden. Nostalgisch en melancholiek tegelijk. Geen idee wat Dina bezingt maar het is ongetwijfeld een mooie herinnering. Het zou op het Songfestivalpodium een pareltje zijn. “A na posledok ya skazhu” (And finally I would say) is alweer een breekbaar liedje, waar je de spanning voelt. Mooie dynamiek en timing van stiltes in het arrangement en vervolgens Rachmaninov-achtige pianobegeleiding. Live zou ik hier waarschijnlijk ademloos naar staan kijken.

“Ya bolshe ne revnuyu” (I’m not jealous). In dit nummer klinkt het Russisch heel nadrukkelijk door, geholpen door een Bolero-achtig ritme op de achtergrond stuwt het nummer steeds krachtiger, maar blijft ingetogen. Natuurlijk is Dina niet jaloers, het hele album ademt rust en vrede uit.

De wals uit Sebastopol, “Sevastopolskiy vals” brengt je meteen in André Rieu sferen maar dan op een positieve manier. Samen met Evgeniy Kungurov zingt Dina deze klassieke bijdrage begeleid door onder andere een accordeon. De samenzang wisselt mooi af en de twee stemmen passen goed bij elkaar. Dina heeft op dit album nog een samenwerking toegevoegd; het tweede duet, ‘Na vozdushnom share’ (Hete lucht ballon), zingt ze met Gleb Matveichuk. Het is een typisch jaren ’90 Russisch popliedje. Weinig pit, maar gewoon prettig in het gehoor. Instant meezingbaar. Qua melodie dan. Daarmee ook uitermate geschikt voor het Eurovisiepodium.

Verbeterpunten
Dina zingt met gemak en kent kennelijk haar sterke en zwakke kanten goed. Eigenlijk staat er geen enkel uptempo nummer op deze plaat. Wat dat betreft lijkt het album erg op dat van Sofia Nizharadze – ‘We are all’. Daarmee is het ook meteen even goed. Dina zou zich kunnen onderscheiden door meer klassiek-achtige nummers te kiezen én meer traditionele Russische hits. Hoewel ik geen voorstander ben van standaardwerken als covers op een album omdat ze meestal alleen maar vulling zijn en goedkoop, zou ik in het geval van Dina Garipova toch wel heel nieuwsgierig zijn hoe ze Lascia Ch’io Pianga’ van Händel zou neerzetten. Volgens mij past dat perfect bij haar stem.

Naar een oordeel
Dina heeft ons lang laten wachten op haar debuutalbum. Om nu te zeggen dat het het wachten waard is is ietwat overdreven. Wel is ‘Two steps to love’ een ideaal album om te relaxen en helemaal tot rust te komen op een vrije dag.

BEOORDELING ALBUM: Rating - 4.0 sterren

BEOORDELING COMPOSITIES: Rating - 4.0 sterren

WIL JE DEZE EN VORIGE CD-RECENSIES NOG EENS RUSTIG NALEZEN, VOLG DAN DEZE LINK


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *