Steef’s Opinie • Duitsland speelt met vuur

De Duitse finale van afgelopen donderdag liep uit op een grote chaos. Winnaar Andreas Kümmert gaf zijn ticket naar Wenen weg aan runner-up Ann Sophie, omdat zij daar volgens hem ‘veel geschikter’ voor zou zijn. ‘Ik ben maar een kleine zanger’. Presentatrice Barbara Schöneberger stond er verbouwereerd bij te kijken en Ann Sophie vroeg zich verward af: ‘Ga ik nu naar Wenen? Maar… willen jullie mij eigenlijk wel?’ • Door: Steef van Gorkum •

Terecht merkte collega Dennis van Eersel na afloop op: ‘Als dit in Wit Rusland gebeurt, zegt iedereen Dit kan alleen in Wit Rusland gebeuren.’ Als er één plaats is waar dit soort hardnekkige westerse superioriteitsgevoelens duidelijk misplaatst zijn, dan is het wel het Songfestival. Op het Songfestival maken de zogenaamde Westerse landen er namelijk net zo goed af en toe een potje van – Duitsland leverde donderdag het bewijs.

Op het Songfestival draait het allemaal om de precaire balans tussen hoge kijkcijfers, grote artiesten en goede resultaten – of juist andersom, als je als land in een vicieuze cirkel belandt*. Altijd een dun lijntje, en of je nu in Georgië woont of in Ierland, dat lijntje kan ieder moment breken.

De situatie in Duitsland deed mij dan ook denken aan één van de grootste dieptepunten uit de Nederlandse Songfestivalgeschiedenis: het moment waarop Vader Abraham hardop overwoog om op het toch al slecht georganiseerde nationaal songfestival van 2010 de winnaar te kiezen via kop of munt. Nederland bereikte dat jaar muzikaal gezien het absolute dieptepunt, terwijl Duitsland het tij wist te keren door de ontdekking van Lena.

In de daaropvolgende jaren keek ik vaak met veel jaloezie naar Duitsland, dat de successen aaneen reeg terwijl de ommekeer in Nederland maar stroef op gang kwam. Pas in 2013 haalden ‘we’ eindelijk weer eens de finale. Duitsland vervolmaakte in dat jaar zijn comeback door superster Cascada te verleiden tot Songfestivaldeelname. Het gehoopte topresultaat bleef uit, maar ach, het kan niet elk jaar feest zijn.

Na Cascada schakelde Duitsland echter over op het nieuwe selectiesysteem met het Clubkonzert en een nationale finale met twee nummers per artiest. Vorig jaar leidde dat tot een totaal verkeerde keus van televoters, die massaal stemden voor de schattige underdog Elaiza terwijl betere artiesten voorhanden waren. Dit jaar was het echter nóg droeviger gesteld: de grote namen bleven weg, en de uiteindelijke winnaar bedankte zelfs voor de trip naar Wenen.

Om nu te stellen dat in Duitsland ineens niemand meer naar het Songfestival wil, zou overdreven zijn. Maar het lijntje is voor de Duitsers plots wel erg dun geworden. Daar waar Nederland door de tweede plaats van de Common Linnets voorzichtig wat krediet heeft opgebouwd, moeten de Duitsers dit jaar absoluut bij de eerste 15 eindigen om niet weg te zakken in het moeras van afnemende populariteit. En dat gaat, in een finale van maar liefst 27 (!) landen, nog lastig genoeg worden.

*Voor een meer gedetailleerde uitleg van de Vicieuze Cirkel theorie, zie o.a. Emma’s artikel over de populariteit van het Songfestival in Centraal Europa.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *