Steef’s Opinie • Er valt wat te kiezen

Nu het voorrondeseizoen weer begint, kijk ik uit naar diversiteit. Verschillende smaken, dat maakt een voorselectie pas boeiend. Melodifestivalen is in dat opzicht sterk vooruit gegaan de laatste jaren. Maar één land spant toch echt de kroon. • Door: Steef van Gorkum •

In februari barst het pas echt los. De grote voorselecties gaan dan van start, met o.a. shows in Zweden en de rest van Scandinavië. De echte fans zitten er alweer klaar voor, en ieder heeft zo zijn favorieten. Naast het welbekende Melodifestivalen weet ik bijvoorbeeld dat velen ook graag naar Eesti Laul (Estland) kijken.

Persoonlijk was ik altijd fan van het Noorse Melodie Grand Prix, maar die voorronde is in de loop der jaren uitgekleed tot slechts één finale. Dit jaar wordt in die finale gebruik gemaakt van een orkest, en dus ga ik überhaupt niet meer kijken. Een orkest doet afbreuk aan datgene wat ik zo mooi vond aan MGP – en dat wat ik miste in Melodifestivalen en Eesti Laul: muzikale diversiteit.

Diversiteit geeft je het gevoel dat je al op het échte Songfestival bent. Een breed spectrum aan liedjes, verschillende muzikale culturen, voor ieder wat wils. Dat is wat het Songfestival zo mooi maakt. Als een voorronde dat ook kan bieden, is het een fantastische opwarmer. Om die reden vond ik de Nederlandse voorrondes van 2004 en 2005 ook veel boeiender dan bijvoorbeeld die van 2009, 2010 en 2011 waar steeds één artiest of zelfs één liedje (!) de dienst uitmaakte. In 2004 en 2005 viel er echt wat te kiezen.

Melodifestivalen is op dat gebied wel aan het veranderen. Dit begon in 2010, toen de SVT er veel aan gelegen was dat Anna Bergendahl zou winnen, zodat Zweden mee zou gaan in de trend van pure singer-songwriters op het Songfestival. De Europese kijkers geloofden haar optreden echter niet en kozen voor de échte singer-songwriter uit België. De Zweden hadden echter wel langzaamaan een nieuwe weg ingeslagen.

Steef MelodifestivalenTwee nieuwe genres raakten in opkomst als tegenhanger voor de typisch Scandinavische Eurodance. Enerzijds had je de hiphop-georiënteerde inzendingen (veelal door artiesten met een buitenlandse achtergrond), en anderzijds liedjes uit de alternatieve rock scene. Zo kon ik in 2013 in de zaal supporteren voor Ralf Gyllenhammar. Vorig jaar moest Helena Paparizou eraan te pas komen om te voorkomen dat Outtrigger de finale haalde.

Veel fans klagen de laatste jaren dat Melodifestivalen ‘niet meer is wat het ooit is geweest’. Dat klopt: liedjes als “Stay the night” zijn deels vervangen door liedjes als “Songbird”, en daar is de voorronde interessanter van geworden. Toch steekt één land Zweden nog altijd de loef af als het op diversiteit aankomt: Finland.

De Finnen hadden in 2013 al een fantastische voorronde, maar kozen toen jammerlijk voor het slechtste lied uit de finale. Dit jaar pakken de Finnen uit met extra voorrondes, en liedjes uit alle hoeken van het Finse muzikale palet – en daarbuiten. Van pop en rock tot dance en ballads, en van Spaanse latino-hiphop tot Arabische jengelbhangra.

De Finnen hebben dus echt wat te kiezen. En wij hebben wat te kijken! Vanaf aanstaande zaterdag barst het allemaal los: Melodifestivalen, Eesti Laul, en dus het veelbelovende Finse Uuden Musiikin Kilpailu. Geniet ervan, en vergeet niet om af en toe in te schakelen bij onze partnerwebsite www.escdaily.com . Daar kun je alle voorrondes volgen met live commentaar van de redacteuren (o.a. Jill Guthrie, Dennis van Eersel en ondergetekende).


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *