Steef’s Opinie • Nieuwe puntentelling zorgt voor betere televisie

De EBU wilde vooral de bekendmaking van de uitslag spannender maken. Over de totstandkoming van de uitslag was men allang tevreden – en toch wordt ook die een fractie anders door het nieuwe puntenmodel. • Door: Steef van Gorkum •

De logge puntentelling was al jarenlang een doorn in het oog van fans, journalisten en organisatie. Er zijn verscheidene pogingen gedaan om de bekendmaking sneller en spannender te maken; eerst moesten de punten 1 t/m 7 worden ingeslikt, daarna ging een computer bepalen in welke volgorde landen hun punten zouden oplezen. Niets hielp, en toen kwam vorig jaar de druppel.

De EBU was er zowaar in geslaagd om een prachtig scenario te creëren. Rusland zou een grote voorsprong nemen, waarna Mans Zelmerlöw via een heroïsche inhaalrace pas een paar landen voor het einde alsnog de zege naar zich toe zou trekken – ware het niet dat de verbinding met Portugal en Estland faalde, waardoor toch al na zo’n 28 landen duidelijk werd dat Zweden de winnaar was.

Nu gaan we dus over naar het befaamde Melodifestivalenmodel, waarbij de vakjurypunten eerst nog wel per land worden voorgelezen, maar de televotingpunten pas worden uitgedeeld op het einde van de show. Er verandert van alles aan de manier waarop de uitslag gepresenteerd wordt, en uiteraard was het nieuwe model meteen the talk of the town in de online community.

Een beter televisieprogramma
Het doel was om het Songfestival als televisieprogramma te verbeteren en ik denk dat dat gelukt is. Allereerst blijft de show nu tot het einde spannend omdat de enorme bulk televotingpunten de boel altijd nog op z’n kop kan zetten. Verder kan de finale, die de afgelopen jaren qua tijd gigantisch uit de hand is gelopen, nu flink worden ingekort omdat er geen lange pauze-act meer nodig is. De televotes kunnen geteld worden terwijl de jurypunten bekend worden gemaakt.

Een kortere, spannendere show dus, en bovendien wordt er met iedereen rekening gehouden. De procedure met de spokespersons garandeert dat elk land zijn minute-of-fame krijgt (ook de uitgeschakelde landen), terwijl de kijkers thuis – door de televotingklapper op het einde – nog eens extra het idee krijgen dat zij de winnaar hebben bepaald.

Het is duidelijk dat de EBU dit besluit voornamelijk heeft genomen uit entertainment-overwegingen. Het was de presentatie van de uitslag die anders moest – de totstandkoming van die uitslag hoefde niet per se veranderd te worden. De 50-50 verdeling tussen televoters en jury’s functioneert immers naar ieders tevredenheid (afgezien hooguit van de Turkse delegatie). En dus wordt daar ook niet aan getornd.

Full Ranking gaat op de schop
Wel wordt er paal en perk gesteld aan het zogeheten “full ranking systeem”, waarbij de volledige voorkeurslijsten van televoters en jury’s bij elkaar worden opgeteld. Bij de televoters doet het er nu helemaal niet meer toe of je als elfde of als achttiende eindigt. Juryleden mogen – als ik het goed begrijp – nog wel individueel een volledige ranking maken, maar de uiteindelijke juryuitslag levert slechts een top tien op.

Het lijken verschillen in de marge, maar voor een inzending als Polen 2014 kan het een wereld van verschil betekenen. Dat was het nadeel van het “full ranking systeem”: juryleden hadden de macht om opvallende inzendingen de nek om te draaien. Middelmaat en mainstream kwam juist bovendrijven, en gedateerde ballads die naar de jaren ’70 roken mochten op retour.

In het nieuwe systeem kunnen jury’s dit soort liedjes nog steeds promoten – maar niet meer ten koste van de voorkeur van de televoters. Originaliteit krijgt zo een klein zetje in de rug en de opmars van de ouderwetse Songfestivalballade wordt – min of meer per ongeluk – een halt toegeroepen. Als iemand bij de EBU dat allemaal van tevoren heeft bedacht, is hij/zij een briljante geest. Maar voorlopig houd ik het op een gelukkige bijvangst.


1 Comment


  1. // Reply

    Volgens mij werkt deze wijziging 2 kanten op. Zowel jury’s als televoters kunnen elkaars favorieten geen grote slag meer toebrengen. Jury’s kunnen het lalala-liedje van de valszingende sexy blondine met de grote borsten,de favoriet van een groot deel van de televoters, niet meer volledig onderuit halen, maar omgekeerd geldt natuurlijk hetzelfde: het in eerste instantie wat ontoegankelijke meesterwerkje dat wel door de jury’s, maar niet door de televoters doorgrond wordt, kan niet door de tante Ulla’s en oom Dimitri’s uit de ranglijsten geschrapt worden. Het is dus maar van welke kant je het bekijkt, Steef. Ik bekijk het nu maar optimistisch, van de kant van de voorspeller. Gokken wordt weer wat eenvoudiger, omdat de gokker geen rekening meer hoeft te houden met extreem lage waarderingen voor bepaalde inzendingen die de uitslag van een land totaal overhoop kunnen halen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *