Steef’s Opinie • We gaan voor de winst

Met de keuze voor Sergey Lazarev is Rusland al het zoveelste land dat, al dan niet expliciet, aangeeft te willen winnen in Stockholm. Ook Douwe Bob belooft ‘voor goud’ te gaan. Het belooft voor de fans een prachtig competitief festival. Toch hebben zulke ambities ook een keerzijde. • Door: Steef van Gorkum •

In de sportwereld is het een bekende discussie: hoe stellig spreek je je doelen uit? De toenmalige Nederlandse bondscoach Bert van Marwijk was in 2010 van mening dat het Nederlands Elftal hardop moest durven zeggen dat de wereldtitel het enige doel was. Prompt haalden de voetballers voor het eerst in 32 jaar de finale (die overigens wel werd verloren).

Ambitie is, ook op het Songfestival, vaak de eerste voorwaarde voor succes. Nederland heeft die ambitie lang niet altijd gehad en Dennis van Eersel heeft zich daar op deze site dan ook kwaad over gemaakt. Het moet hem goed doen dat Douwe Bob nu roept: ik ga voor goud. En als klap op de vuurpijl wordt er in de gemeenteraad Rotterdam meteen ook gesproken over de organisatie van het festival in 2017.

Maar Nederland is niet het enige, en zelfs niet het eerste land dat die magische woorden uitspreekt voor het festival van 2016. Minuten na de winst van Mans Zelmerlöw in Wenen zei Christer Björkman het al: “Zweden gaat voor de dubbel in 2016. Het zou geweldig zijn om gelijk te komen met Ierland.” Inmiddels maakt Björkman zijn woorden waar met tenminste een ijzersterke line-up voor Melodifestivalen.

Björkman heeft een trend gezet. Ineens lijkt iedereen de editie van 2016 te willen winnen. De Australische delegatieleider Paul Clarke opperde al dat Australië, nu het terug mag keren, een nóg grotere ster dan Guy Sebastian gaat sturen. Dat betekent automatisch dat je uitkomt bij namen als Delta Goodrem en Sia; “want alleen de allerbesten kunnen deze competitie winnen,” aldus Clarke.

Rusland beaamt die theorie nu door superster Sergey Lazarev, immens populair in de regio, te sturen. De Russische omroep heeft wijselijk nog geen woord over de keuze gezegd, maar de boodschap is duidelijk: op naar Sochi 2017. Britse delegatieleden hebben het over een ‘zoektocht naar een winnaar’, en Mihai Tristariu vertelde de collega’s van Songfestival.be dat hij een lied heeft dat kan winnen voor Roemenië.

En dan was er ook nog Denemarken, het land dat al meerdere keren het festival won als het in Zweden werd gehouden. Ook nu is dat de ambitie, zei delegatieleider Jan Lagermand Lundme, en daarom is topcomponist Cutfather bij de selectiecommissie gehaald. Het resultaat van die uitspraak? Veel media-aandacht, en een recordaantal inzendingen.

De vraag is of de gemeenteraad van Kopenhagen zal zitten te wachten op een Deense zege. In 2014 liepen de kosten van het festival dusdanig uit de klauwen dat de Deense hoofdstad bijna van organisatie af moest zien. Maar Lundme had geen keus: de druk bij de Denen is hoog, na het matige resultaat van vorig jaar.

En wat te denken van het Verenigd Koninkrijk – de BBC speculeert er al jaren op dat roepen “we gaan winnen” leidt tot hogere kijkcijfers, maar hoe lang pikt dat publiek de teleurstellingen nog? Stel dat het dit jaar weer tegenvalt? Dat is de andere kant van grote woorden: je moet ze ook waarmaken.

Het festival gaat voor gastland Zweden, ook als winst uit blijft, toch wel slagen, en ook Australië is allang blij dat het tenminste weer mee mag doen. Rusland kan zich bij een mislukking verschuilen achter het stilzwijgen: niemand heeft het ooit hardop over winst gehad. Maar de Denen en de Britten, en ook Douwe Bob, moeten nu echt met iets heel goeds komen.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *