Erik’s Opinie • Een gewaagde veilige gok

Waar gaan Trijntje en Anouk ons mee verrassen? Hoewel we voorlopig nog lang niet getrakteerd zullen worden op (een fragment van) het nummer, blijft het leuk om te kijken naar welke mogelijkheden de dames in huis hebben. Het is namelijk absoluut niet gezegd dat het opnieuw een ‘klein liedje’ wordt. In dit artikel letten we op de ontwikkelingen van de componist Anouk. Valt er een trend te ontdekken?

• Door: Erik Bolks •

Wie de bewuste uitzending van College Tour met Anouk niet bekeken heeft, heeft echt iets gemist en kan dat hier inhalen. Anouk stelde zich enorm kwestbaar op. Opeens zag ik de verlegen Anouk uit Malmö tijdens persmomenten weer voor me. Een onzekere vrouw die maar moeilijk uit de voeten kon met zoveel aandacht voor haar persoon in plaats van haar muziek.

Wrecks we adore 2.0 ?
We zijn op zoek naar wat Anouk als componist kan brengen voor Trijntje. De twee werkten al eerder samen aan het fantastische nr.1-album ‘Wrecks we adore’. Fans hopen dan ook spontaan op een 2.0 versie van dat album, zoals Eurovisiefans vaak liefst oud-songfestivaldeelnemers terugzien met een re-make van hun vorige bijdrage. Ik behoor zelf niet tot die groep. Gelukkig is van beide dames ook bekend dat zij altijd weer op zoek zijn naar iets vernieuwends. Het moet voor beiden uitdagend blijven. Een simpele kopie van ‘Happiness’ hoeven we dus niet te verwachten. Dat zouden ze zelf een zwaktebod vinden.

Unsubstantial blues 2.0 ?
Anouk zoekt altijd naar nieuwe wegen. Het ingetogen orkestrale ‘Birds’ (en het album ‘Sing along songs’) was een koerswijziging en bij het daaropvolgende ‘Wigger’ ging het roer weer 180 graden om. Van het dit jaar nog uit te brengen album ‘Paradise and back again’ zong Anouk aan het einde van de uitzending van College Tour twee nummers. Twee hele rauwe nummers die meteen doen denken aan good old Janis Joplin’s ‘Me and Bobby McGee’ en ‘Sylvia’s mother’ (van Dr. Hook).

Als we de trend van Anouks composities mogen kopiëren op het Songfestivalnummer, dan zou dat betekenen dat mevrouw Oosterhuis met een stevig blues-rocknummer naar Oostenrijk gaat. Vocaal uitdagend, maar zeker kansrijk als het geloofwaardig gebracht wordt. Hongarije werd bijvoorbeeld negende in 2007 met Magdi Rúzsa’s ‘Unsubstantial blues’.

Trijntje’s achtergrond
Trijntje kennen we als zangeres van achtereenvolgens Pop (haar Total Touch periode) – Soul (haar Stevie Wonder tribute cd) – Jazz (haar Blue note albums o.a. ‘Strange fruit’) en Middle of the Road / Easy Listening (haar Burt Bacharach tribute cd’s) en ook kleine liedjes als ‘Ken je mij’. Dit zijn allemaal opties die de komende weken voorbij gaan komen. De ene kenner zal haar afraden om Pop of Middle of the Road te doen, de andere journalist rekent sterk op een klein liedje. Maar het zou ook zomaar eens iets geheel nieuws kunnen worden.

Wie zoveel genres moeiteloos beheerst zal ook weinig moeite hebben met het bluesgenre. En zoals gezegd, zowel Trijntje en Anouk blijven zich ontwikkelen. Ik sluit het dan ook niet uit dat we een nog rauwere Trijntje te horen krijgen dan we op ‘Wrecks we adore’ al konden waarderen. Blues (vaak dramatische zwaarmoedige teksten) in Wenen. Het zou mooi passen.

‘Gewaagde gok is een veilige gok’
Steef gaf het al aan in zijn beschouwing: ‘Trijntje zal moeten scoren’. Zo zal ze er zelf ook over denken. Na Anouk en de Common Linnets zou het een ‘afgang’ zijn mocht Trijntje de finale niet halen. Steef vroeg zich daarnaast af wat de trend is van de Nederlandse inzendingen de laatste paar jaar. Mijn theorie is: ‘een gewaagde gok is een veilige gok’. Stuur grote artiesten met een lied dat net even buiten hun comfortzone ligt. Omdat zij dicht bij de muziek staan is kwaliteit gegarandeerd. Maar mochten ze onverhoopt toch ‘falen’, dan is hun carrière niet meteen voorbij, omdat ze terug kunnen vallen op hun oude stijl.

Anouk en The Common Linnets hadden de excuses voor een eventuele ‘afgang’ al klaarliggen. ‘Het genre werd niet begrepen’ – eventueel gevolgd door clichématige speculaties over hoe je op het Songfestival nu eenmaal je carnavalshoed op moet zetten. De schuld had daarmee bij anderen gelegen, en de eigen carrière kon onbedreigd verder. Gelukkig scoorden beide topacts hoog.

Trijntje in hetzelfde spoor?
Voor Trijntje is het risico na deze successen wel erg groot. En dus zal ook zij moeten scoren óf met iets komen dat heel gewaagd is. Trijntje weet dat zij minder charisma heeft en dus met een simpel middle of the road nummer geen indruk zal maken. Neemt zij echter de grote gok door zich een nieuw genre aan te meten, naast alles wat ze al beheerst, dan oogst ze daarvoor sowieso waardering in Nederland. Lukt het vervolgens niet in Europa, dan kan ze naar haar oude oeuvre terugkeren na het Songfestival.

De volgende opmerking in De Gouden Uren sluit daarbij aan: “Het is een ongelooflijk fris liedje, iets wat je totaal niet verwacht bij Anouk. Ook niet bij mij.” Iets nieuws dus, in een van de weinige genres die Trijntje nog niet eerder heeft uitgeprobeerd. En suggereert ‘fris’ niet ook iets up-tempo achtigs?

Het zou mij niet verbazen als ‘Traincha’ voor de paradoxale gewaagde veilige gok gaat met een nummer in de stijl van bijvoorbeeld ‘Soultrain’ en ‘Blueshouse’ van (Ebonique-zangeres) BB Queen. Hier zie ik Trijntje nog wel een feestje bouwen samen met Leona Philippo (haar eigen backing, winnares The Voice in 2012) en Shirma Rouse (backing van Anouk in 2013, halve finale The Voice in 2013). Van beide zangeressen was Trijntje coach in ‘The Voice’.

Mogelijkheden te over dus. En als je het mij vraagt, gaan Trijntje en Anouk voor iets wat niemand nu al kan voorspellen. Ook ik niet.

Trijntje en Leona in Anouks compositie ‘Knocked out’ tijdens The Voice of Holland:

 Naschrift:

Omdat Trijntje aangeeft dat het niet iets is wat je misschien noch van haar  noch van Anouk verwacht, zou het natuurlijk ook nog een echte Gothic bijdrage kunnen worden. Dan hoeven we ons ook meteen minder zorgen te maken over de make-up van Trijntje. Een andere optie zou zijn, dat het (voor de verandering voor Anouk) een vrolijk nummer wordt in de gospelstijl van bijvoorbeeld Oleta Adams’ ‘Window of hope’. Dat zou Trijntje namelijk ook prima kunnen.


1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *