Erik’s Opinie • Trijntje’s ‘Window of hope’

‘Walk along’ is een typische catchy popplaat met een licht gitaarsausje. Het past ook prima in het rijtje ‘Give me one good reason’ (Marlayne 1999) en ‘One more night’ van Esther Hart (2003). Beide dames eindigden, niet onverdienstelijk, in het linkerrijtje. Tegelijkertijd zijn ook diverse zangeresjes met dergelijke nummers het schip ingegaan. Hoe moeten we anno 2015 de Nederlandse inzending duiden?

• Door: Erik Bolks •

Boyband wereldhit?
‘Walk along’ heeft om te beginnen de potentie van een wereldhit. Wanneer het gezongen zou zijn door een boyband a la Take That of One Direction had dat zomaar gekund; het gemiddelde nummer op de laatste recent uitgebrachte CD’s van deze twee (oude) boybands klinkt precies zo. En laat Anouk nou net fan zijn van One Direction!

Vocaal is het allemaal niet zo ingewikkeld, dus dat Cornald Maas stelde dat ‘de stem van Trijntje haar naar een niveau tilt dat we van haar nog nooit hebben gehoord’ moeten we met een korrel zout nemen. Ik denk dat het nummer, in basis nogal gewoontjes, juist door de vocale capaciteiten van Trijntje naar een hoog niveau getild kan worden. Bij de gemiddelde talentenshowwinnaar zou dit lied niet veel meer dan een onopvallend popliedje blijven, gedoemd om op 1 binnen te komen en na 9 weken in de vergetelheid te geraken. Met een vocale uitvoering als die van Trijntje, zit er echter meer in het vat.

Oorwurm
De catchy melodie klopt misschien niet helemaal met de tekst wanneer je deze letterlijk bestudeert. Trijntje’s tekst heeft een open einde, maar klinkt nochtans vrolijk. De luisteraar wordt uitgenodigd om mee te zingen met de ai-ai-ai’s. Het lied is een enorme ‘oorwurm’. Wie het lied eenmaal gehoord heeft krijgt het bijna niet meer uit de kop.

Het eerste refrein start binnen dertig seconden en na anderhalve minuut laat het refrein de luisteraar al helemaal niet meer los. De backings zingen het whai-ai-ai-ai-y door de coupletten heen, of het zit subtiel in het arrangement verwerkt. De grote kracht van ‘Walk along’ is de instant meezingbaarheid.

Deense eenvoud
Het licht verteerbare lied is van een verbluffende en dus pakkende eenvoud, zoals we dat doorgaans van Deense bijdragen kennen. Ook die eindigden steevast hoog in de finale, mits goed uitgevoerd. Veel herhaling en een herkenbaar muzikaal thema kunnen dus goed scoren. Vergelijkingen met Birgitta Haukdal’s ‘Open your heart’ (2003 IJsland) en het lied van Molly (VK) afgelopen jaar dringen zich op.

Muzikaal gezien komt het nog het dichtste bij Trijntje’s duet met Lionel Richie. Dat was ook een ‘feel good’ lied. Niemand zal de bijdrage van Trijntje haten. Dat het nummer ook nooit de Top 2000 zal halen, doet er niet toe. Bij het Songfestival moet je pieken, dus is de vraag alleen of men hier de telefoon voor grijpt, en of vakjuryleden het kunnen waarderen. Dat gaat alleen gebeuren als het lied één grote sfeerimpressie is. En ik vermoed dat dat het gaat worden.

Window of hope
In mijn voorspelling gaf ik al aan dat het – Anouks laatste verrichtingen beschouwend – ofwel Janis-Joplin-achtige bluesrock zou kunnen worden óf een vrolijker liedje a la ‘Window of Hope’ van Oleta Adams. Dat laatste is het dus geworden. Ik moet zeggen dat deze stijl waarschijnlijk het beste past bij Trijntje.

Anouk wil in Wenen niet het podium op, en dus zal de live-versie anders klinken dan de studioversie. Eerlijk gezegd levert een Anouk in de backings ook geen meerwaarde op en dus is het verstandig dat zij plaatsmaakt. Dit nummer nodigt juist uit tot een mooi gospelkoortje van gekleurde vrouwen in witte gewaden op de achtergrond. Remember Madonna’s ‘Like a prayer’? Dat werk dus.

Ondertussen moet een soort samen-op-weg sfeertje opgeroepen worden, ‘Kom ga met ons en doe als wij’. Het lied appelleert namelijk heel sterk aan een soort saamhorigheidsgevoel en dat past heel goed bij ‘Building bridges’, het motto van 2015. Daarmee is het ook een soort hymne a la ‘Love shine a light’.

Eigenlijk is het lied een heel inspirerende toekomstdroom. Dit is dan ook de sfeer die op het podium neergezet zal moeten worden. Mocht meneer Pannecoucke voor de regie tekenen dan zal dat zeker lukken. Het lied heeft een prettig ritme om op het podium rond te stappen van de ene hoek met zwaaiende vlaggen naar de andere. Visueel moet het de ‘feelgood‘ sfeer van ‘spontane’ flashmobs (Oslo 2010 intervalact) oproepen. Maar laat ik daar niet het gras voor Emma’s voeten wegmaaien.

Tot slot
Tijdens de live-uitvoering zou de backingtrack eigenlijk even stil moeten vallen voor een ‘hands-off’ moment. De backings terwijl die a-capella het refreintje zingen en Trijntje op het middenpodium tussen het publiek. Vervolgens met vuurwerk én verhoogde dynamiek de laatste herhalingen ingaan en de televoter is ook visueel met de positieve sfeer gebrandmerkt. Geen hond die dan nog doorheeft dat het lied een lange herhaling van zetten is.

‘Walk along’ barst van de mogelijkheden om in Wenen uit te bouwen tot één groot feest. Met Trijntje als hoofdvocalist zit de uitvoering geramd. Met goede regie en visueel plan komt Nederland opnieuw met een inzending van topkwaliteit, in een ander muzikaal genre dan voorheen, die zeker de finale zal halen.


1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *