Way Back Then (4): Unieke repetitiebeelden Ruth Jacott uit ’93

In de serie ‘Way Back Then’ gaat ••ESF Magazine•• tot aan de finale leuke, spannende, interessante en vooral weinig bekende video’s uit het Eurovisie-verleden in de schijn-werpers zetten. Immers, jaar na jaar komen er nieuwe fans bij en dat betekent dat deze jonge garde fans een heleboel songfestival edities niet meer live op tv hebben gezien. Verder zijn er nog zoveel onbekende documentaires over het songfestival, die beetje bij beetje op YouTube worden gezet.

Deze keer nemen we u mee terug naar 1993, een enerverend songfestivaljaar in Millstreet, Ierland. Dat kwam vooral doordat in dat jaar de OIRT, het samenwerkingsorgaan van de omroepen in de voormalige communistische landen, werd opgeheven. Veel landen als Polen, Hongarije, Estland, Letland, Litouwen en de landen uit voormalig Joegoslavië sloten zich aan de EBU. Als alle nieuwe leden een lied zouden insturen, zou het aantal deelnemers uitgroeien van 22 naar 40. De EBU besloot daarom dat er voor de nieuwe leden een soort voorcompetitie moest komen, om te bepalen wie er in Millstreet mee mochten doen. Zeven nieuwe leden gingen in Ljubljana strijden om drie tickets. Slovenië, Bosnië-Herzegovina en Kroatië wonnen die preselectie en gingen met de eer strijken, waardoor het deelnemersveld in de finale werd vergroot van 22 naar 25. Onder die 25 ook de Nederlandse troef Ruth Jacott, die indruk maakte bij de repetities in Ierland.

Al in juli 1992 maakte de NOS bekend dat zangeres Ruth Jacott de Nederlandse afgevaardigde zou worden voor het festival van 1993. Zij zou in een solowedstrijd acht liedjes ten gehore brengen, die waren gekozen uit liefst 797 ingezonden nummers. Na wat magere Nederlandse resultaten de jaren ervoor werd er gekozen voor deze nieuwe lijn, waarbij Paul de Leeuw een grote rol speelde. Op ontspannen en luchtige toon presenteerde hij het geheel en dankzij de chemie tussen het duo Ruth en Paul nam de publieke interesse in het songfestival weer toe. Voor de tweede keer in de geschiedenis van de nationale finale in Nederland werden alle liedjes op één album uitgebracht.

In Millstreet werd bekend gemaakt dat er, door de toename van het aantal deelnemende landen, een soort degradatieregeling zou komen. De onderste zeven landen van 1993, mochten in 1994 niet meer meedoen. Maar al snel was duidelijk dat Ruth Jacott met haar lied ‘Vrede’ zich geen zorgen hoefde te maken. Al bij de repetities werd duidelijk dat Nederland top-10 materiaal in handen had en misschien wel meer dan dat! Een écht grote klapper werd het lied van Fluitsma, Van Tijn en Henk Westbroek niet, deels te wijten aan de amateuristische beeldregie van Anita Notaro. De felle podiumlichten schenen constant in de camera’s, waardoor niet alles goed te zien was.

Ondanks dat smetje behaalde ‘Vrede’ een fraaie zesde plaats, naast 1998 het beste Nederlandse resultaat sinds ‘Rechtop In De Wind’, dat 23 (!) jaar geleden prachtig vijfde werd in 1987. Ruth Jacott groeide dankzij haar songfestivaldeelname uit tot één van de beste Nederlandse zangeressen met vele Nederlandstalige hits en succesvolle theatershows. En dat kunnen niet veel oud-deelnemers haar navertellen.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *