Way Back Then (6) • Bob de Rooij in Dublin

In de serie ‘Way Back Then’ zet ••ESF Magazine•• leuke, spannende, interessante en vooral weinig bekende video’s uit het Eurovisie-verleden in de schijnwerpers. Immers, jaar na jaar komen er nieuwe fans bij en dat betekent dat deze jonge garde fans een heleboel songfestival edities niet meer live op tv hebben gezien. Verder zijn er nog zoveel onbekende documentaires over het songfestival, die beetje bij beetje op YouTube worden gezet.

Paul de Leeuw toonde grote betrokkenheid bij het Eurovisie Songfestival in de jaren ’90. En men kan vinden van de Rotterdamse presentator wat hij of zij wil, er zijn aantoonbare successen geboekt. De Nationale Finale van 1993 met Ruth Jacott vormde bijvoorbeeld de start voor een hernieuwde publieke interesse in het songfestival. De Leeuw maakte “gehakt van de conventies die tot dan toe aan het jaarlijkse evenement kleefden en tegelijkertijd gaf hij het de eer die het toekomt”, schreef Telegraaf-journalist Ton de Zeeuw enkele jaren later.

Ook een jaar later, in 1994, was Paul de Leeuw nadrukkelijk betrokken bij het Nationale Songfestival. Hij had zelf Willeke Alberti benaderd of zij mee wilde doen. En het verhaal gaat dat Willeke alleen al direct ja zei, omdat hij het aan haar vroeg. Na de finale, waarin ‘Waar is de zon‘ had gewonnen, vertrok Willeke met Harry van Hoof, Edwin Schimscheimer en de Jodysingers richting Dublin. Paul de Leeuw zou ook volgen om voor het programma ‘Hallo Boppers, hier Ierland’ opnames te maken. Zijn alter-ego Bob de Rooij zorgde voor wanhoop bij sommige andere songfestivaldeelnemers, anno 2011 levert het ons in de volgende terugblik alleen maar hilariteit op:

 

Willeke’s bijdrage aan het Eurovisie Songfestival werd geen succes, maar haar carrière heeft geen schade ondervonden van het debacle in Ierland. Nederland mocht in 1995 niet meedoen aan het festival en bij de terugkeer in 1996 was de rol van Paul de Leeuw tijdelijk uitgespeeld. In 1998 kwam hij keihard terug om samen met Linda de Mol één van de sterkste nationale finales uit de Nederlandse songfestival-historie te presenteren. Ook in 1999, 2000 en 2001 vervulde de Rotterdammer die rol en in 2006 en 2007 gaf hij de punten namens Nederland, wat voor heel wat ophef zorgde.

De Leeuw gaf een neptelefoonnummer aan presentator Sakis Rouvas en ging – als enige spokes-person – tóch alle punten oplezen, terwijl dat sinds die jaargang niet meer gebeurde. Nogmaals, men kan vinden van de presentator wat hij of zij wil, maar nog altijd besteedt hij in zijn televisieprogramma’s veel aandacht aan het songfestival, waardoor het festival in leven blijft in Nederland. ••

VOOR EERDERE BIJDRAGES IN DE RUBRIEK ‘WAY BACK THEN’ KLIK HIER

 

 

[twitter style=”horizontal” float=”left”] [fbshare type=”icon_link” float=”left”]


3 Comments


  1. // Reply

    Ik vind Paul de Leeuw echt een geniale kerel die toch wel veel te ADHD’erig is. Ik vind dat we hem maar weer eens een NSF moeten laten presenteren/maken. Dan zien we misschien eindelijk GEEN Yolanthe,, en krijgen we misschien weer zo’n lekker nummer als Vrede of Hemel en Aarde.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *